Αρχείο

Archive for Μαΐου 2012

Φυλλάδιο Εκλογών 2012 – πίσω όψη

Μαΐου 3, 2012 Σχολιάστε

Φυλλάδιο Εκλογών 2012 - πίσω όψη

Κατηγορίες:Uncategorized

Φυλλάδιο Εκλογών 2012

Μαΐου 3, 2012 Σχολιάστε

Φυλλάδιο Εκλογών 2012

Κατηγορίες:Uncategorized

Επτά επίδικα ερωτήματα για τις εκλογές

Μαΐου 3, 2012 Σχολιάστε

Συνέντευξη με το Γιάννη Τόλιο,

                                           διδάκτορα οικονομικών επιστημών,

                                               υποψήφιο ΣΥΡΙΖΑ, Β’ Αθήνας

Κάθε φορά «εν όψει εκλογών» μιλάμε για την «κρισιμότητα» τους. Σε τι ακριβώς συνίσταται η σημασία αυτών της 6ης Μαΐου ’12; Ποια είναι τα επίδικα;

Τα γεγονότα που βιώνουμε συμβαίνουν μόνο 1-2 φορές στη διάρκεια ενός αιώνα στη ζωή μιας χώρας.! Οι πολιτικές «Μνημονίου» που εφαρμόζονται με ευθύνη ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και όλων των αστικών δυνάμεων, μαζί και της «τρόϊκας» (ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ), έχουν φέρει τη χώρα και τον ελληνικό στην εξώπορτα του…Άδη.! Κατά συνέπεια το κρίσιμο ερώτημα είναι αν θα συνεχιστεί ο κατήφορος ή θα….«ανακρούσουμε πρύμναν». Δηλαδή ριζική στροφή πορείας. Αυτό είναι το κρίσιμο ζήτημα των εκλογών. Το μήνυμα που θα δώσει η κάλπη.!

Ο ελληνικός λαός δηλαδή καλείται να αποδοκιμάσει ή να στηρίξει τα κόμματα, ανάλογα με τη στάση τους στο «Μνημόνιο»;

Κατ’ αρχήν ναι, χωρίς όμως να είναι αρκετό διότι υπάρχει και ο πολιτικός ….«χαμαιλεοντισμός». Η ΝΔ για παράδειγμα, παρ’ ότι κράτησε αποστάσεις από το πρώτο Μνημόνιο, ψήφισε το δεύτερο που ήταν και χειρότερο. Από την άλλη το ΛΑΟΣ με τις γνωστές «κωλοτούμπες» έκανε το αντίστροφο, όπως και διάφοροι βουλευτές που συμμετέχουν σήμερα σε νεοπαγή πολιτικά σχήματα του συντηρητικού χώρου (κόμμα «Ανεξάρτητων» Π.Καμμένου), ενώ απόμακρα έρχονται και οι νεοναζί της «Χρυσής Αυγής». Άρα οι «αντιμνημονικές κορώνες» διαφόρων εκπροσώπων του κατεστημένου δεν είναι γνήσιες, παρ’ ότι είναι γνήσιες οι ανησυχίες και η αγανάκτηση ενός κόσμου που απορρίπτει τις πολιτικές «Μνημονίου» και αναζητεί γνήσια πολιτική έκφραση, την οποία μόνο η Αριστερά στην μπορεί να του προσφέρει.

Ωστόσο ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θεωρούν ότι με δεδομένη την υπερχρέωση της χώρας και το πλαίσιο της ευρωζώνης, δεν μπορούσε να γίνει κάτι καλύτερο. Μια μεγαλύτερη «κόντρα» θα έθετε ζήτημα εξόδου της χώρας από το ευρώ.

Πρόκειται για χοντρό ψέμα. Κατ’ αρχήν από πλευράς ηγεσίας ΠΑΣΟΚ γίνεται προσπάθεια συγκάλυψης των τεράστιων ευθυνών της κυβέρνησης Γ.Παπανδρέου και των υποδουλωτικών δεσμεύσεων του «Μνημονίου». Τα ίδιο και από πλευράς ΝΔ και όλων των αστικών δυνάμεων μαζί και της οικονομικής ελίτ που το στηρίζουν, το οποίο προωθεί τη δήμευση του ελληνικού λαού, με ιδιωτικοποίηση όλων των δημοσίων επιχειρήσεων και «φιλέτων» της δημόσιας περιουσίας, κατεδάφιση εργασιακών δικαιωμάτων (μισθών, συντάξεων, επιδομάτων, κοινωνικών δαπανών) και επιστροφή των εργασιακών σχέσεων στις αρχές του 1900.!! Με τι συγκεκριμένη πολιτική, ούτε το δημόσιο χρέος γίνεται βιώσιμο, η ανεργία πάει στα ύψη, το ΑΕΠ συρρικνώνεται σταθερά, η χώρα υποδουλώνεται στους τραπεζίτες-τοκογλύφους, η εθνική και λαϊκή κυριαρχία καταργείται ο ελληνικός λαός εξανδραποδίζεται. Αυτή η πορεία πρέπει άμεσα να σταματήσει.

Πιστεύεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να την αλλάξει;

Ο ΣΥΡΙΖΑ με τις δυνάμεις του κάνει αξιόμαχη και ουσιαστική αντιπολίτευση που ανοίγει δρόμους για αλλαγή πορείας. Ωστόσο πρέπει να γίνουν ανατροπές στους πολιτικούς συσχετισμούς. Χρειάζεται οι μεγάλες «μάζες» του ελληνικού λαού να βγουν στο προσκήνιο, να γίνουν «ενεργοί πολίτες». Ο ΣΥΡΙΖΑ με τις προτάσεις του ενισχύει αυτήν τη δυναμική. Η ανατροπή των μνημονιακών-νεοφιλελεύθερων πολιτικών, άρνηση πληρωμής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους (πάνω από 80%) με επίκληση του διεθνούς δικαίου, εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών, παραγωγική ανασυγκρότηση βιομηχανίας και αγροτικής οικονομίας και απασχόλησης νέων, ειδικά προγράμματα στήριξης ΜΜ-Επιχειρήσεων, οικογενειακής γεωργίας, αύξηση απασχόλησης και μείωση της ανεργίας, στήριξη αγοραστικής δύναμης μισθών και συντάξεων, πάταξη της φοροδιαφυγής και φοροκλοπής, εξάλειψη των αντιπαραγωγικών και παρασιτικών δαπανών, καταπολέμηση των καρτέλ, επιστροφή των ΔΕΚΟ στο δημόσιο έλεγχο, ισότιμες και αμοιβαία επωφελείς οικονομικές σχέσεις με όλες τις χώρες κά, αποτελούν κρίσιμη «δέσμη» προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτό το  πλαίσιο στόχων και σημαία τη σωτηρία του λαού, δεν θα δεχτούμε καμιά θυσία χάριν του ευρώ, ούτε για κέρδη τραπεζών και πολυεθνικών εταιριών.

Ακόμα κι αν συμφωνούσε ένας ψηφοφόρος σε αυτά, δεν φαίνεται δυνατό να εφαρμοστούν δεδομένου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μόνος δεν μπορεί, ενώ οι αριστερές δυνάμεις στην Ελλάδα είναι διασπασμένες. Άρα και πάλι αδιέξοδο.!

Δεν πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα στατικά αλλά δυναμικά. Ας μη ξεχνάμε ότι ο δικομματισμός δεν είναι το ίδιο όπως πριν δύο χρόνια. Τα δύο «μεγάλα» κόμματα τότε διεκδικούσε το καθένα αυτοδυναμία, ενώ σήμερα είναι δύο μικρά κόμματα που μαζί δεν τους βγαίνει αυτοδυναμία. Ασφαλώς η κοινή δράση της Αριστεράς (με ένα διακριτό πλαίσιο ριζοσπαστικών στόχων) θα δημιουργούσε δυναμική και ένα ισχυρό εναλλακτικό πόλο εξουσίας. Εδώ υπάρχουν ευθύνες από τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς που αρνούνται αυτήν την αναγκαιότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει και θα επιμείνει. Αυτή η στάση ευθύνης όχι μόνο στον ωφελεί πολιτικά αλλά κυρίως δημιουργεί παρακαταθήκες για συγκρότηση κυβέρνησης των ριζοσπατικών-αριστερών δυνάμεων που εκφράζει την προσδοκία όλο και μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού λαού.

Θεωρείται δηλαδή δυνατή μια συγκυβέρνηση των ριζοσπαστικών-αριστερών δυνάμεων παρά τα διαφορές τους;

Αποτελεί μια ιστορική αναγκαιότητα. «Ανάγκα και θεοί πείθονται», έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Όσοι έχουν ψευδαισθήσεις για τις ταξικές επιλογές των δυνάμεων του κατεστημένου σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο ή περιμένουν να γίνουν όλα «καθαρά» υπό την ηγεμονία και έλεγχό τους, δεν κατανοούν τη δυναμική του «πολιτικού γίγνεσθαι». Ο ελληνικός λαός, όπως και κάθε λαός, αναζητά γνήσιους εκφραστές των συμφερόντων του και αργά η γρήγορα θα τους βρει. Κατά συνέπεια έχουμε χρέος να επιταχύνουμε τις διεργασίες του «ιστορικά αναγκαίου», με λιγότερα βάσανα και θυσίες.

Ελπίζεται ότι μετά τις εκλογές θα προκύψουν ενωτικές εξελίξεις στο χώρο της Αριστεράς;

Οι εκλογές συνήθως αποτελούν «σταθμό» όχι το τέλος της «διαδρομής». Αν από τις κάλπες αναδειχτεί πλειοψηφία των «μνημονιακών» δυνάμεων, θα είναι οπωσδήποτε δυσμενής εξέλιξη. Ωστόσο και πάλι τα πράγματα θα είναι πολύ διαφορετικά. Άλλωστε τα προβλήματα είναι μπροστά μας. Οι σχεδιασμοί της «τρόϊκας» και της εγχώριας άρχουσας ελίτ, μιλούν για «μνημονιακές» πολιτικές δεκαετίας. Άρα το επίδικο της κοινής δράσης των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς θα επανέλθει πιο επιτακτικά στο προσκήνιο μετά τις εκλογές. Μέχρι τότε βασικός στόχος η ήττα και η συντριβή των «μνημονιακών δυνάμεων» και ενίσχυση των δυνάμεων της Αριστεράς, ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό θα είναι μια «σεμνή υπογραφή του λαού μας στις λεωφόρους του μέλλοντος» που θα έλεγε και ο ποιητής.

Κατηγορίες:Uncategorized

Παραγωγική ανασυγκρότηση και προοδευτική διέξοδος

Μαΐου 3, 2012 Σχολιάστε
Γιάννης Τόλιος
διδάκτωρ οικονομικών επιστημών
υποψήφιος βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Β’ Αθήνας

Η ελληνική οικονομία και κοινωνία βαδίζει σταθερά το δρόμο της καθόδου…..στον Άδη. Πτώση εθνικού εισοδήματος (ΑΕΠ) κατά 17%, ανεργία 20% (στους νέους 45%), «λουκέτα» σε 430.000 μικροεπιχειρήσεις, μείωση μισθών 40-50% κά, είναι ο μακάβριος απολογισμός του πρώτου «Μνημονίου». Παράλληλα το δημόσιο χρέος διογκώνεται σταθερά. Πλάι στις βασικές αιτίες (ελλείμματα δημοσίου και εμπορικού ισοζυγίου), οι όροι δανεισμού από «τρόϊκα» και η συρρίκνωση του ΑΕΠ, επιδείνωσαν το λόγο χρέους προς ΑΕΠ από 120% το 2009 σε 170% αρχές 2012. Από την άλλη τα ακραία μέτρα λιτότητας, βύθισαν την ελληνική κοινωνία, ιδιαίτερα του μισθωτούς και συνταξιούχους, στη στέρηση, φτώχεια και κοινωνική περιθωριοποίηση.

Ξαναθυμήθηκαν…..την ανάπτυξη

Οι δραματικές εξελίξεις στην οικονομία, έφεραν και στο προσκήνιο το ζήτημα της ανάπτυξης και απασχόλησης. Έστω και λεκτικά αναγνωρίζεται ότι οι περικοπές στην αγοραστική δύναμη μισθών και λαϊκών εισοδημάτων (καταναλωτική ζήτηση) εντείνουν την ύφεση και ανεργία. Από την άλλη η μείωση μισθών δεν οδηγεί αυτόματα σε μείωση τιμών (καρτέλ και ολιγοπώλια συγκρατούν ή και αυξάνουν τις τιμές), ενώ δεν υπάρχει «δέσμευση» ότι οι περικοπές μισθών και η αύξηση κερδών καταλήγει σε επενδύσεις, νέες θέσεις εργασίας και προσφορά αγαθών και υπηρεσιών. Η «εσωτερική υποτίμηση» της εργατικής δύναμης παρ’ ότι τονώνει την ανταγωνιστικότητα δεν ενισχύει αντίστοιχα τις εξαγωγές (ακαμψία τιμών και «σκληρό» ευρώ τις αποδυναμώνουν), αναπαράγοντας τα υψηλά εμπορικά ελλείμματα. Τέλος η μείωση του ΑΕΠ, μειώνει τα φορολογικά έσοδα και επιδεινώνει τη σχέση δημόσιο χρέους προς ΑΕΠ. Κατά συνέπεια οι περικοπές μισθών και συντάξεων, αναπαράγουν το «φαύλο-κύκλο» ύφεσης-ανεργίας-χρέους, κόκ.

Με το νέο «Μνημόνιο» ακολουθείται ίδια συνταγή σε χειρότερη «έκδοση» συνοδευόμενη από «ευχές» για ανάπτυξη. Κυβέρνηση και «τρόϊκα» μη έχοντας καμιά συγκροτημένη πρόταση καταφεύγουν σε «αλχημείες» συναθροίζοντας «λιμνάζοντα» κονδύλια ΕΣΠΑ (11,5 δις €), «πιθανά» δάνεια από Ευρ.Τρ.Επενδύσεων (7 δις) και πληρωμές χρεών σε προμηθευτές του δημοσίου (6 δις), προβάλλοντας ως αναπτυξιακό «πακέτο» που θα βγάλει την οικονομία από την ύφεση. Αποσιωπούν ότι στα πλαίσια του «Μνημονίου» οι δημόσιες επενδύσεις σταθερά περικόπτονται, ότι τίποτα από το νέο δάνειο των 130 δις δεν προορίζεται για ανάπτυξη (όλα για τοκοχρεολύσια και τράπεζες), ενώ ιδιωτικές επενδύσεις δεν «φαίνονται», αναγκάζοντας τον πρόεδρο των γερμανών βιομηχάνων Χ.Π.Κάϊτελ να αποδοκιμάσει χλευάζοντας τις εγχώριες ελίτ «που δεν συμπεριφέρονται πατριωτικά βγάζοντας μαζικά στο εξωτερικό τα κεφάλαια τους» (Τα Νέα, 28.2.12).

Ωστόσο ακόμα και τα «λιμνάζοντα» κονδύλια του ΕΣΠΑ, δεν είναι σε θέση να δώσουν αναπτυξιακή ώθηση. Όλα τα προγράμματα με εξαίρεση αυτό της «ανταγωνιστικότητας-επιχειρηματικότητας» έχουν χαμηλό ποσοστό απορρόφησης (μόλις 31,5%). Ένας από τους λόγους καθυστέρησης πέρα από το «έλλειμμα» εθνικής συμμετοχής λόγω «Μνημονίου», είναι η ισχυρή διαπλοκή οικονομικής και πολιτικής ελίτ στο μοίρασμα των έργων και οι αντιθέσεις μεταξύ τους, καθώς η εξάρτηση των έργων από την τραπεζική χρηματοδότηση η οποία λόγω κρίσης «πάγωσε» παρά τα τεράστια πακέτα στήριξης των τραπεζιτών. Έτσι δεν είναι τυχαίο που λιγότερα από 1/3 των έργων καταλήγει σε υπογραφή συμβάσεων και λιγότερα από τα μισά σε ολοκλήρωση τους, με αποτέλεσμα την «απένταξη» πολλών όχι με βάση τη χρησιμότητα αλλά το χρόνο αναμονής στην προώθηση τους.

Πόση ανάπτυξη, τι είδους και σε όφελος τίνος;

Με αυτά τα δεδομένα το υπουργείο Ανάπτυξης σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έχουν καταρτίσει κατάλογο προτεραιότητας 181 έργων ύψους 11,5 δις € που περιλαμβάνουν 166 έργα χρηματοδότησης του Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ταμείου Συνοχής στα πλαίσια των οποίων προβλέπεται ως το 2015 να απασχοληθούν γύρω στα 60.00 άτομα και να δημιουργηθούν γύρω στις 4.000 μόνιμες θέσεις εργασίας, ενώ από τα 15 έργα και δράσεις του Κοινωνικού Ταμείου υπολογίζεται ότι θα απασχοληθούν 61.000 άτομα και να δημιουργηθούν περί τις 100.000 μόνιμες θέσεις εργασίας. Κατά συνέπεια ακόμα κι αν όλα αυτά πραγματοποιηθούν, το πρόβλημα της απασχόλησης του 1.000.000 εκατ. ανέργων δεν βρίσκει καμιά λύση. Εκτός αυτού υπάρχουν τα προβλήματα από τις ενδογενείς αντιφάσεις εφαρμογής του νέου «Μνημονίου» και του PSI. Αν και οι εκτιμήσεις της «τρόϊκα» προέβλεπαν μικρή ανάκαμψη από το 2013, νεότερες τη μεταθέτουν στο 2014, ενώ το βάθος της ύφεσης στο 2012-13 θα είναι μεγαλύτερο, γεγονός που σημαίνει μικρότερο ΑΕΠ, μεγαλύτερη ανεργία, επιδείνωση αναλογίας χρέους προς ΑΕΠ, νέα μέτρα, νέα ύφεση, κοκ.

Όμως τα προβλήματα δεν σταματούν εδώ. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι από το 2014 ξεκινήσει μια «αναιμική» ανάπτυξη, προκύπτουν κρίσιμα ερωτήματα για τους πόρους, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, τους φορείς και τρόπο κατανομής των αποτελεσμάτων της. Με βάση τα δεδομένα του νέου «Μνημονίου» ως το 2020 θα επέλθει μια τεράστια αναδιανομή εισοδήματος υπέρ των δανειστών, αποστραγγίζοντας πόρους για την ανάπτυξη. Ενδεικτικά σημειώνουμε ότι το 2012 οι δαπάνες για τοκοχρεολύσια υπερβαίνουν τα 60 δις €, ενώ τα φορολογικά έσοδα υπολογίζονται σε 54 δις.! Ακόμα και με την εφαρμογή του PSI οι δαπάνες για τόκους και πληρωμές για «έντοκα γραμμάτια» (βραχυπρόθεσμο χρέος) θα ξεπεράσουν τα 30 δις €. Άρα χωρίς δραστική διαγραφή χρέους, δεν υπάρχουν ουσιαστικά διαθέσιμα κονδύλια για ανάπτυξη. Από την άλλοι οι ρυθμοί αύξησης του ΑΕΠ με το ευνοϊκότερο σενάριο, δεν θα ξεπεράσουν ως το 2020 κατά μέσο όρο 2%, πολύ χαμηλός ρυθμός για να επιτευχθεί αναλογία χρέους προς ΑΕΠ στο 120%.

Επί πλέον να σημειώσουμε ότι η προϊούσα την τελευταία δεκαετία παραγωγική αποδιάρθρωση της αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής, σε συνδυασμό με την απουσία κλαδικών πολιτικών με οριζόντιες και κάθετες δράσεις και οι συνέπειες του «σκληρού» νομίσματος (ευρώ), δεν δημιουργεί ελπιδοφόρες προοπτικές ανάκαμψης της οικονομίας. Ταυτόχρονα η απαξίωση των συνεταιρισμών και ιδιωτικοποίηση δημοσίων επιχειρήσεων, αποδυναμώνει ισχυρούς «εν δυνάμει» αναπτυξιακούς μοχλούς και ο μόνος που απομένει είναι η «αγορά» (ιδιωτική πρωτοβουλία), η οποία ωστόσο με την «κρατικοδίαιτη» νοοτροπία της δεν ανταποκρίνεται στον «ιστορικό» της ρόλο. Το μόνο που απομένει είναι η δημιουργία «ειδικών οικονομικών ζωνών» τριτοκοσμικού τύπου (εργασιακών σχέσεων, φορολογικής «ασυλίας» και κακοποίησης περιβάλλοντος) ως «θερμοκήπιο» δράσης του πολυεθνικού κεφαλαίου. Τέλος οι μικρο-επιχειρήσεις, με την τραπεζική πιστωτική ασφυξία και τα ελάχιστα διαθέσιμα κονδύλια του Ταμείου δανειοδοτήσεων ΕΤΕΑΝ, καθώς την απουσία υποστηρικτικών πολιτικών, δεν δίνουν αισιόδοξη προοπτική στο «αναπτυξιακό όραμα» της κυβέρνησης.

Να σημειώσουμε ότι ο σημαντικότερος παράγοντας στη διαδικασία ανάπτυξη είναι ο εργαζόμενος και η θέση του έχει άμεση σχέση με τον τρόπο κατανομής των αποτελεσμάτων της ανάπτυξης. Με διαχρονική λιτότητα και συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης, αποδυναμώνεται η εγχώρια ζήτηση, ενώ η εξωτερική για λόγους που αναφέραμε δεν διαθέτει δυναμισμό. Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι παραγωγική στασιμότητα, οικονομική καχεξία και φτωχοποίηση ευρύτερων στρωμάτων. Αυτό είναι «εν ολίγοις» το αναπτυξιακό «μοντέλο» που προσφέρουν στον ελληνικό λαό οι κυρίαρχες αστικές δυνάμεις σε συνεργασία με τα υπερεθνικά αφεντικά της ευρωζώνης.

Παραγωγική ανασυγκρότηση και προοδευτική διέξοδος

Υπάρχει όμως εναλλακτική στρατηγική παραγωγικής ανασυγκρότησης που αντιστοιχεί στα ζωτικά συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Είναι η πολιτική της προοδευτικής εξόδου από την κρίση που η εφαρμογή της προϋποθέτει κυβέρνηση ριζοσπαστικών-αριστερών δυνάμεων με ενεργητική στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας τη κοινωνίας. Οι βασικοί άξονες της συγκεκριμένης στρατηγικής αφορούν: α) ανατροπή του «Μνημονίου» και των συνακόλουθων πολιτικών. β) παύση πληρωμών με διαγραφή άνω του 80% του χρέους και εξόφληση υπόλοιπου με ρήτρα ανάπτυξης. γ) Εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση τραπεζών, έλεγχος της ροής κεφαλαίων και αξιοποίηση των λαϊκών αποταμιεύσεων για στήριξη ανάπτυξης. δ) Ανορθωτικό πρόγραμμα ανάπτυξης της γεωργίας, βιομηχανίας, ενέργειας, υποδομών, κλπ, με στόχο τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και αύξηση του ΑΕΠ. ε) Πάταξη της φοροδιαφυγής και φοροκλοπής μαζί και διαρροής πόρων σε αντιπαραγωγικές και παρασιτικές δραστηριότητες (εξοπλισμούς, μίζες, κρυφές συναλλαγές, κά). στ) Επαναφορά στο δημόσιο έλεγχο ιδιωτικοποιημένων ΔΕΚΟ και επέκταση τους σε στρατηγικούς τομείς, ανάπτυξη νέων συνεταιρισμών. ζ) Στήριξη αγοραστικής δύναμης μισθών και συντάξεων, ενίσχυση κοινωνικών και αναπτυξιακών δαπανών. η) Καταπολέμηση καρτέλ και ολιγοπωλιακών δομών, έλεγχος δράσης πολυεθνικών. θ) Ανάπτυξη ισότιμων και αμοιβαία επωφελών σχέσεων με όλες τις χώρες στα πλαίσια πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής. ι) Εκδημοκρατισμός κράτους, συμμετοχή γνήσιων εκπροσώπων εργαζόμενων στα κέντρα λήψης αποφάσεων, κά.

Κατηγορίες:Uncategorized

Το «φάρμακο» για την ανεργία είναι η ανάπτυξη, η αναδιανομή εισοδήματος και οι νέες θέσεις εργασίας

Μαΐου 3, 2012 Σχολιάστε

                     Γιάννης Τόλιος διδάκτωρ οικονομικών επιστημών

                              υποψήφιος βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ στη Β’ Αθήνας                     

Μιλώντας σε ειδική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ Μπραχαμίου (29.4.12) για την απασχόληση-ανεργία, ο Γιάννης Τόλιος τόνισε ότι η εκρηκτική αύξηση της ιδιαίτερα στη νέα γενιά, είναι προϊόν της κρίσης και των σκληρών μέτρων λιτότητας του «Μνημονίου», μείωσης δημοσίων επενδύσεων, απορύθμισης εργασιακών σχέσεων, της επενδυτικής άπνοιας του ιδιωτικού τομέα παρά τις μειώσεις μισθών, της πιστωτικής ασφυξίας των τραπεζών σε βάρος των ΜΜΕ, τις περικοπές θέσεων εργασίας δημόσιο και ΔΕΚΟ, της ογκούμενης ροής λαθρομεταναστών, κά. Οι συνέπειες είναι τρομακτικές σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Μείωση ΑΕΠ, μείωση φορολογικών εσόδων και ασφαλιστικών εισφορών, άπλωμα φτώχειας, εγκληματικότητας, αυτοκτονίες, ναρκωτικά…. «εν πολλοίς» μια κοινωνία χωρίς μέλλον.

Τα κόμματα που απαρτίζουν τη σημερινή κυβέρνηση, όλες οι αστικές δυνάμεις, η οικονομική ελίτ και τα υπερεθνικά αφεντικά της «ευρωζώνης», δεν έχουν να προτείνουν τίποτα ουσιαστικό για αντιμετώπιση της ανεργίας, αφού με τη συνέχιση των πολιτικών «Μνημονίου» η ανεργία θα αυξηθεί, μαζί η φτώχεια και κοινωνική περιθωριοποίηση. Οι όποιες αναφορές στην ανεργία, όσων καταφεύγουν σε αντι-μνημονιακές «κορώνες», είναι δημαγωγικές και λαϊκίστικες από τη στιγμή που στηρίζουν νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συγκροτημένη πρόταση για ουσιαστική αντιμετώπιση της η οποία στηρίζεται σε δύο βασικούς άξονες, με επί μέρους μέτρα και δράσεις. Πρώτον, άμεσα μέτρα προστασίας των ανέργων (επιδόματα 80% κατώτατου μισθού, εξασφάλιση ιατρικής και φαρμακευτικής περίθαλψης, ειδικό επίδομα σε ανέργους νέους στο ύψος σύνταξης ΟΓΑ, ειδικά μέτρα στήριξης μακροχρόνιων ανέργων άνω των 50 ετών, απαγόρευση πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και αναστολή εξυπηρέτησης στεγαστικών δανείων, απαγόρευση διακοπής νερού, ηλεκτρικού και σταθερού τηλεφώνου, δωρεάν κάρτα απεριόριστων διαδρομών στις συγκοινωνίες, κά).

Ο δεύτερος άξονας συνδέεται με μέτρα ανάπτυξης και ανακατανομής εισοδήματος. Ενίσχυση αγοραστικής δύναμης μισθών και συντάξεων για τόνωση ζήτησης, παραγωγής και αύξηση θέσεων εργασίας. Ανατροπή «Μνημονίου» και άρνηση πληρωμής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους (πάνω από 80%) για εξοικονόμηση κονδύλων και χρηματοδότηση ανάπτυξης. Πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης με οριζόντιες και κάθετες δράσεις και επίκεντρο την αγροτική παραγωγή (φυτική και ζωϊκή), ελαφριά βιομηχανία, νέες τεχνολογίες, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, εκσυγχρονισμό υποδομών (δημόσια έργα και υπηρεσίες κοινής ωφέλειας), αναβάθμιση κοινωνικών υπηρεσιών (παιδεία-υγεία-πρόνοια), αξιοποίηση ορυκτού πλούτου με προστασία περιβάλλοντος, βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη κά.

Σημαντικό ρόλο στην παραγωγική ανασυγκρότηση καλείται να παίξει το τραπεζικό σύστημα με την εθνικοποίηση- κοινωνικοποίηση του, η επαναφορά των ΔΕΚΟ υπό δημόσιο έλεγχο και επέκταση σε νέους τομείς, καθιέρωση ρήτρα απασχόλησης σε επιδοτήσεις και «κίνητρα» προς επιχειρήσεις, μείωση χρόνου εργασίας στις 35 ώρες χωρίς μείωση αποδοχών (απελευθέρωση 180.000 θέσεων), αυξομείωση θέσεων εργασίας στο δημόσιο σύμφωνα με τις ανάγκες, δυνατότητα αυτοδιαχείρισης επιχειρήσεων που κλείνουν, από τους εργαζόμενους, ανάπτυξη συλλογικών μορφών παραγωγής στα πλαίσια της «κοινωνικής οικονομίας», απαγόρευση αναιτιολόγητων απολύσεων ιδιαίτερα σε κερδοφόρες επιχειρήσεις, έλεγχος λαθρομετανάστευσης και κατάργηση της σύμβασης «Δουβλίνο ΙΙ», εξυγίανση δημόσιων οικονομικών («μαύρες τρύπες» εσόδων και δαπανών), αύξηση κονδυλίων για αναπτυξιακούς και κοινωνικούς σκοπούς. Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, ισότιμες και αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με όλες τις χώρες, κά. Όλο αυτό το πλέγμα μέτρων, εκτιμάται ότι θα μειώσει άμεσα κατά 50% την ανεργία και σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα θα την περιορίσει δραστικά σε χαμηλά επίπεδα.

Ωστόσο όλα τα παραπάνω, απαιτούν κάτι ακόμα πολύ σημαντικό. Όπως τόνισε ο Γιάννης Τόλιος, χρειάζεται κυβέρνηση των ριζοσπαστικών-αριστερών δυνάμεων για να θέσει σε «κίνηση» το πλαίσιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, αναδιανομής εισοδήματος και δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας. Αυτό με τη σειρά επιβάλλει τη δημιουργία ισχυρού κοινωνικού μετώπου αντίστασης και ανατροπής των αντιλαϊκών πολιτικών και παράλληλα δημιουργία ενός πολιτικού μπλοκ αντι-μνημονιακών και αντι-νεοφιλελεύθερων δυνάμεων που θα προωθήσουν τις ριζοσπαστικές αλλαγές με ανοικτή τη σοσιαλιστική προοπτική. Η επίτευξη της κοινής δράσεις των δυνάμεων της Αριστεράς είναι ακρογωνιαίος λίθος για τη νικηφόρα έκβαση αυτής της προσπάθειας. Όσοι αρνούνται αυτήν τη ιδέα αναλαμβάνουν μεγάλες ιστορικές ευθύνες απέναντι στο λαό και το αριστερό κίνημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζεται, στηρίζει και συμμετέχει, με όλες του τις δυνάμεις, αυτή τη προσπάθεια. Γιαυτό και η στήριξη του στις εκλογές αποκτά για έναν πρόσθετο λόγο ιδιαίτερη σημασία.

Προφανώς το κύριο βάρος του αγώνα πέφτει αντικειμενικά σε εθνικό επίπεδο. Ωστόσο λόγω της εφαρμογής «μνημονιακών» πολιτικών στις περισσότερες χώρες της ευρωζώνης, μεγάλη σημασία αποκτά ο συντονισμός δράσης της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Κατηγορίες:Uncategorized

Η 6η Μαΐου είναι ένας «σταθμός» όχι το τέρμα του δρόμου

Μαΐου 3, 2012 Σχολιάστε

Συνέντευξη στην εφημερίδα «Άποψη», 28.4.12

 

                                                                  Γιάννης Τόλιος,

                                               διδάκτωρ οικονομικών επιστημών,

                                                     υποψήφιος ΣΥΡΙΖΑ Β’Αθήνας

 

Το Μνημόνιο και οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η χώρα «δένουν» τα χέρια της επόμενης κυβέρνησης ή υπάρχει εναλλακτική λύση;

Πάντα υπάρχει εναλλακτική λύση, πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για τη σωτηρία ενός λαού. Η ιστορική εμπειρία όλων των χωρών και της Ελλάδας δείχνει ότι συμφωνίες που καταδυναστεύουν λαούς, αργά ή γρήγορα ανατρέπονται μέσα από αγώνες αξιοποιώντας και τις δυνατότητες που προσφέρει το διεθνές δίκαιο. Είναι τεράστιες οι ευθύνες της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και όλων των αστικών δυνάμεων που στηρίζουν νέο «Μνημόνιο» και νέα δανειακή σύμβαση. Ειδικότερα αντί να επικαλεστούν την «κατάσταση ανάγκης» του διεθνούς δικαίου και να προχωρήσουν σε «αθέτηση πληρωμών» με διαγραφή μεγαλύτερου μέρους του χρέους (πάνω από 80%), έπραξαν εντελώς αντίθετα. Δέχτηκαν το αγγλικό δίκαιο στα νέα ομόλογα (PSI) σε όφελος των τραπεζιτών-τοκογλύφων. Πρόκειται για συνειδητή επιλογή με προφανή στόχο τη λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος και δημόσιας περιουσίας, υπέρ των πιστωτών. Γιαυτό στις επικείμενες εκλογές πρέπει να αποδοκιμαστούν με ήττα και συντριβή.!

Μια «αθέτηση πληρωμών» όπως περιγράφεται σε πρόσφατο βιβλίο σας δεν οδηγεί σε έξοδο από την Ευρώπη και το ευρώ;

Η αθέτηση πληρωμών αποτελεί μόνη εναλλακτική λύση στην «πολιτική δήμευσης» του ελληνικού λαού και αναγκαία προϋπόθεση αναζωογόνησης της οικονομίας, αύξηση απασχόλησης και παραγωγικής ανασυγκρότησης. Φυσικά απαιτεί μια κυβέρνηση που θα εξυπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα. Ασφαλώς οι τραπεζίτες και οι κυρίαρχες ελίτ της Ευρωζώνης, θα αντιδράσουν, θα πιέσουν, θα απειλήσουν, κλπ. Ωστόσο με βάση τα λεγόμενα τους η πιθανή αποδέσμευση της Ελλάδας θα τους κοστίσει πάνω από 1 τρισεκατομμύριο ευρώ και ίσως γίνει αφετηρία κατάρρευσης της. Δυστυχώς αποδείχτηκε ότι η ένταξης της Ελλάδας στην ευρωζώνη ήταν τραγικό λάθος. Επίσης αποδείχτηκε ότι το οικοδόμημα της Οικονομικής Νομισματικής Ενοποίησης ήταν σαθρό και λειτουργεί ως ενδογενής παράγοντας της κρίσης. Αυτό δεν μειώνει τις ευθύνες του δικομματισμού και της οικονομικής ελίτ που έφεραν τη χώρα σε αυτό το χάλι. Από την άλλη τα αδιέξοδα της ευρωζώνης, περά από Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία, αγγίζουν Ιταλία και Ισπανία και πλησιάζουν το σκληρό πυρήνα (Ολλανδία, Βέλγιο, Γαλλία). Κατά συνέπεια το ζητούμενο είναι πως θα απεγκλωβιστούμε με τις μικρότερες δυνατές συνέπειες. Μια λύση θα ήταν η «συντεταγμένη» επιστροφή όλων στα «σπίτια» τους (στα νομίσματα τους). Το ζήτημα παραμένει ανοικτό και δεν είναι χώρος για εκτεταμένες αναλύσεις. Από την πλευρά του ο ΣΥΡΙΖΑ θέτοντας ως προτεραιότητα την ανατροπή του «Μνημονίου», διαγραφή μεγαλύτερου μέρους του χρέους, εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση τραπεζών, κά, έχει θέσει τις «κόκκινες γραμμές» και δεν είναι διατεθειμένος να δεχθεί θυσίες «χάριν του ευρώ» και των καπιταλιστικών κερδών.

Γιατί εκτιμάτε ότι τα υπόλοιπα κόμματα της Αριστεράς αρνούνται τη μετεκλογική συνεργασία που μετ’ επιτάσεως προτείνει ο Αλέξης Τσίπρας;

Μεταξύ των κομμάτων της ευρύτερης Αριστεράς υπάρχουν πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές. Υπάρχουν όμως και πολλά κοινά σημεία. Στη βάση αυτή θεωρούμε ρεαλιστική και «ιστορικά αναγκαία» την προώθηση κατ’ αρχήν της κοινής δράσης και παραπέρα την επεξεργασία κοινού προγράμματος διακυβέρνησης της χώρας. Δυστυχώς σε επίπεδο ηγεσιών (ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κά) κυριαρχούν ακόμα απολυτότητες. Ωστόσο οι εξελίξεις θα επωάσουν αναστοχασμούς και διεργασίες. «Ανάγκα και θεοί πείθονται».! Γιαυτό όσο πιο ισχυρός αναδειχτεί ο ΣΥΡΙΖΑ και ευρύτερα η Αριστερά στις εκλογές, τόσο και πιο επιτακτικά θα τεθεί το ζήτημα της «συμπαράταξης», ώστε να ανοίξει ο δρόμος για μια ελπιδοφόρα πορεία της ελληνικής κοινωνίας στο μέλλον.

Κατηγορίες:Uncategorized