Archive

Archive for Ιουνίου 2012

Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές τι;

Ιουνίου 20, 2012 Σχολιάστε

 

Στις εκλογές 17 Ιουνίου, ο ελληνικός λαός έκανε ένα ακόμα βήμα στην κατεύθυνση μιας μεγάλης ειρηνικής ανατροπής. Της ακύρωσης των μέτρων του Μνημονίου. Είπε και πάλι ένα ηχηρό ΟΧΙ στα σχέδια δήμευσης του εισοδήματος του και της δημόσιας περιουσίας και μετατροπής της χώρας σε ένα άθλιο πολιτικό προτεκτοράτο. Με την ενίσχυση του ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε στα πρόθυρα της εξουσίας την Αριστερά, δίνοντας ουσιαστικό νόημα στην αποδοκιμασία του «Μνημονίου». Παρ’ ότι δεν πέτυχε την «πρωτιά» έβαλε παρακαταθήκη και γερά θεμέλια για κατάκτηση της στο εγγύς μέλλον.

Προσωρινή ανάπαυλα πριν την τελική νίκη

Η αναγκαστική ανάπαυλα μετά από τη θεαματική του «προέλαση» δεν πρέπει να οδηγήσει σε «άραγμα» και «επανάπαυση», αλλά σε ευκαιρία καλύτερης οργάνωσης των μετόπισθεν, προετοιμάζοντας τις δυνάμεις για τη νικηφόρα έκβαση της νέας αναμέτρησης που θάρθει πολύ σύντομα. Η νέα κυβέρνηση όμηρος της «τρόϊκα» δεν πρόκειται να αλλάξει το «Μνημόνιο» ακόμα κι αν πετύχει μικρή παράταση του χρόνου εφαρμογής. Η υλοποίηση του οδηγεί μοιραία σε φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, τόσο με περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων (μετενέργειας), κά, όσο με το ξεπούλημα όλων των δημοσίων επιχειρήσεων και καλύτερων «φιλέτων» της δημόσιας περιουσίας. Η οργάνωση της πάλης κατά της πολιτικής δήμευσης και εξανδραποδισμού του ελληνικού λαού, η συγκρότηση μετώπων αντίστασης και κοινής δράσης των λαϊκών δυνάμεων, η δημιουργία δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης και στήριξης των αδύναμων στρωμάτων, αποτελεί πρώτιστο πολιτικό καθήκον της συγκυρίας.

Ενιαίος φορέας της Ριζοσπαστικής Αριστεράς

Από την άλλη η προσωρινή ανάπαυλα μπορεί και πρέπει να αξιοποιηθεί για τη βαθύτερη γείωση του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία. Η ενίσχυση τα τελευταία χρόνια των δεσμών του με τα λαϊκά στρώματα, οι αγωνιστικές παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες του, αποτέλεσαν τους κυριότερους συντελεστές που ενίσχυσαν την αξιοπιστία και συνέβαλαν στην απογείωση των εκλογικών του ποσοστών. Ωστόσο από την ποσότητα πρέπει να  περάσει στην ποιότητα. Η δημιουργία ενιαίου δημοκρατικού φορέα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, με υπέρβαση των «συνιστωσών», οργανωτικό άπλωμα σε κάθε κλάδο οικονομικής δραστηριότητας και τόπο κατοικίας, ένταξη νέων μελών ιδιαίτερα από τον κόσμο της μισθωτής εργασίας, τη νεολαία και τ’ άλλα εργαζόμενα στρώματα, η δημοκρατική λειτουργία, η συλλογικότητα στις επιλογές, η αξιοκρατική ανάδειξη στελεχών, κά, προβάλλουν ως αδήριτη ιστορική ανάγκη. Ταυτόχρονα το άνοιγμα στις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας, πρέπει να συνοδεύεται από «φραγή εισόδου» στα ποικίλα πολιτικά και οικονομικά «λαμόγια» που βλέπουν το ΣΥΡΙΖΑ ως πεδίο «εξαγνισμού» και «κολυμβήθρα του Σηλωάμ» στο αντιλαϊκό τους έργο.!

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει επίσης να προχωρήσει στην ανασυγκρότηση της κοινωνικής Αριστεράς με την ανάδειξη γνήσιων εκπροσώπων των εργαζόμενων στα συνδικάτα, στους αγροτικούς συλλόγους, συνεταιρισμούς και γενικότερα στις κοινωνικές οργανώσεις, ώστε να γίνουν πραγματικά «κάστρα» αντίστασης στις μνημονιακές πολιτικές, γνήσιοι φορείς υπεράσπισης των ιδιαίτερων συμφερόντων τους και κύτταρα δημοκρατικής αναγέννησης της κοινωνίας.

Εμβάθυνση των προγραμματικών επεξεργασιών

Η κρίση της ελληνικής οικονομίας είναι βαθιά και η έξοδος θα απαιτήσει χρόνο. Οι ευθύνες των κομμάτων και κοινωνικών δυνάμεων που τις τελευταίες δεκαετίες διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας είναι τεράστιες. Βασική προωθητική δύναμη της πολιτικής επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ είναι η εναλλακτική του πρόταση για την προοδευτική έξοδο από την κρίση. Ωστόσο χρειάζεται καλύτερη και σφαιρικότερη επεξεργασία. Η παραγωγική ανασυγκρότηση και η αντιμετώπιση της ανεργίας, οι βαθιές τομές στη δημόσια διοίκηση, ο έλεγχος των κέντρων οικονομικής δύναμης, οι νέοι λαϊκοί θεσμοί παρέμβασης και ελέγχου, η συμμετοχή στην ευρωζώνη και η αξιοποίηση της ισότιμης συνεργασίας με άλλες χώρες, το μεταναστευτικό, κά, απαιτούν μεγαλύτερη εμβάθυνση και εξειδικευμένο προγραμματικό λόγο. Επίσης η εναλλακτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, χρειάζεται να βρει συγκεκριμένη έκφραση στις κοινωνικές δυνάμεις που παίζουν ρόλο «κινητήρα» της μεγάλης ριζοσπαστικής ανατροπής, συνδέοντας τις ανάγκες του σήμερα με τη σοσιαλιστική προοπτική του αύριο. Τα αξιακά φορτία της Αριστεράς (αλληλεγγύη, κοινωνική δικαιοσύνη, αξιοκρατία, σεβασμός θεμελιωδών δικαιωμάτων, πολιτισμός, προστασία περιβάλλοντος κά), πρέπει επίσης να βρουν την συγκεκριμένη έκφραση τους στον προγραμματικό του λόγο.

Κοινή δράση της Αριστεράς στην Ελλάδα και στην Ευρώπη

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ φέρνει μια ακόμα φορά στο προσκήνιο το κρίσιμο ζήτημα της κοινής δράσης και συνεργασίας των δυνάμεων της ευρύτερης Αριστεράς. Αν είχε επιτευχθεί αυτή η κοινή δράση, σήμερα θα μιλάγαμε για κυβέρνηση της Αριστεράς και τα δεδομένα της πολιτικής ζωής θα ήταν εντελώς διαφορετικά. Δυστυχώς η ηγεσία του ΚΚΕ κυριαρχείται από ανεδαφικές εμμονές και στενές θεωρήσεις έξω από τις απαιτήσεις του κινήματος. Χωρίς να σημαίνει ότι κάθε πρόταση ή ενέργεια του ΣΥΡΙΖΑ έχει τη σφραγίδα του «αλάθητου», η σταθερή του στάση για κοινή δράση των δυνάμεων της Αριστεράς και η ριζοσπαστική εναλλακτική του πρόταση,  βρίσκουν απήχηση στην κοινωνία. Η πολιτική αυτή πρέπει να διατηρηθεί και να ενισχυθεί με νέες ενωτικές πρωτοβουλίες. Ταυτόχρονα έρχεται επιτακτικά στο προσκήνιο η ανάγκη αναβάθμισης της κοινής δράσης των δυνάμεων της Αριστεράς, ιδιαίτερα των χωρών του ευρωπαϊκού νότου  κατά των πολιτικών της «ευρωζώνης» που θέτουν τον έναν λαό μετά τον άλλον σε καθεστώς «χημειοθεραπείας». Ανάλογες πρωτοβουλίες πρέπει να γίνουν και στο κοινωνικό πεδίο, για τη δημιουργία ενός μεγάλου κινήματος ανατροπής των «μηνομονιακών» πολιτικών σε επίπεδο Ευρώπης, έχοντας πάντα ανοικτό τον ορίζοντα της σοσιαλιστικής προοπτικής. Με αυτήν την στρατηγική υπάρχουν δυνατότητες για ένα ελπιδοφόρο μέλλον της ελληνικής κοινωνίας.

Κατηγορίες:Uncategorized

Δήλωση Γιάννη Τόλιου, υποψήφιου βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Β’ Αθήνας

Ιουνίου 20, 2012 Σχολιάστε

Η ΝΔ και το εκλογικό της επιτελείο, κάτω από το κράτος πανικού για την δυναμική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, αποσιωπώντας το Μνημονιακό της  πρόγραμμα, προσπαθεί με την άκρατη κινδυνολογία και την άθλια πρακτική της «κοπτικής-ραπτικής» ομιλιών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, να κάνει πιστευτά  τα ψευτοδιλήμματα της.

Πρόσφατο παράδειγμα η αλλοίωση του πνεύματος της τοποθέτησης μου σε εκπομπή της ΝΕΤ (10.6.12), όπου διασαφηνίζοντας ρητά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέτει θέμα αποδέσμευσης από το ευρώ, ότι η σημερινή ευρωζώνη δεν αντιστοιχεί στα οράματα της Ευρώπης των λαών και εργαζόμενων και ότι επιδίωξη του είναι η επαθεμελίωση της στη βάση του οράματος με ανατροπή της σημερινής δομής της ευρωζώνης…… «έκοψε και έραψε» τη φράση «ανατροπή της ευρωζώνης» για να αποτρέψει (πιστεύει) κάποιους ψηφοφόρους να ψηφίσουν τον «ανατροπέα» ΣΥΡΙΖΑ.!

Το πολύ γαρ…. του Μνημονίου….οδηγεί σε παραφροσύνη.!

Το Γραφείο Τύπου,                               11.6.12

 

Κατηγορίες:Uncategorized

Μνημόνιο, Αγρότες και εναλλακτική πολιτική

Ιουνίου 20, 2012 Σχολιάστε

Οι συνέπειες του «Μνημονίου» στους αγρότες, έχουν περάσει λίγο-πολύ απαρατήρητες, με αποτέλεσμα να υπάρχει σε ένα μέρος των αγροτών η εντύπωση ότι το «Μνημόνιο» δεν τους αφορά. Ωστόσο οι συνέπειες είναι το ίδιο οδυνηρές όπως στους μισθωτούς, συνταξιούχους, στη νέα γενιά, μικροεπιχειρήσεις κά. Ειδικότερα η αύξηση των συντελεστών ΦΠΑ αγγίζει και τους αγρότες, όπως οι περικοπές κοινωνικών δαπανών (υγεία, παιδεία, πρόνοια, ανάπτυξη κά). Επίσης η φορολογία φυσικών προσώπων με την προβλεπόμενη κατάργηση του αφορολόγητου θα αυξηθεί τόσο για τους «εν ενεργεία» όσο και για τους συνταξιούχους αγρότες. Επίσης με την κατάργηση της κρατικής στήριξης του ΕΛΓΑ, προβλέπεται αύξηση της επιβάρυνσης για ασφάλιση αγροτικής παραγωγής, ενώ με τις συγχωνεύσεις εξειδικευμένων οργανισμών (εκπαίδευσης, αγροτικής έρευνας, πιστοποίησης, κά) σε ένα ενιαίο οργανισμό «ΔΗΜΗΤΡΑ», διαλύονται υποδομές στήριξης κρίσιμων δραστηριοτήτων του αγροτικού κόσμου. Ακόμα και το πρόγραμμα εγκατάστασης 6.000 νέων αγροτών ως το 2013 είναι στον αέρα, από τη στιγμή που δεν έχουν προχωρήσει τα σεμινάρια, για προετοιμασία του σχετικού φακέλου καταβολής της β’ δόσης στήριξης. Τέλος μεγάλο πρόβλημα δημιουργεί το σχέδιο ιδιωτικοποίησης της ΑΤΕ, διότι εκτός από την απώλεια ενός «εν δυνάμει» μοχλού αναπτυξιακής αγροτικής πολιτικής, το μεγαλύτερο μέρος της αγροτικής γης (που έχει υποθηκευτεί στην ΑΤΕ προκειμένου οι αγρότες να πάρουν δάνειο), θα περάσει ουσιαστικά στον έλεγχο των νέων ιδιοκτητών, πιθανότατα ξένων. Πρόκειται για εξαιρετικής σημασίας ζήτημα.!

Οι ευθύνες των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ

Κατά συνέπεια το «Μνημόνιο», επιδεινώνει χρόνια προβλήματα του αγροτικού τομέα, που οφείλονται στις πολιτικές των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, καθώς στις κατευθύνσεις της νέας ΚΑΠ της ΕΕ, που έχουν οδηγήσει την τελευταία δεκαετία τους αγρότες σε εξαθλίωση, τον αγροτικό τομέα σε παραγωγική αποδιάρθρωση και σε αυξανόμενης διατροφική εξάρτηση. Είναι ενδεικτικό ότι το εμπορικό έλλειμμα αγροτικών προϊόντων στο διάστημα 2010-11 αυξήθηκε. Οι εξαγωγές από 4.456 εκατ.€, ανήλθαν σε 4.504 εκατ., οι εισαγωγές από 6.327 εκατ. σε 6.461 εκατ. και το εμπορικό έλλειμμα από 1.871 εκατ. ανήλθε σε 1.956 εκατ. € (αύξηση σε ένα χρόνο 5%). Ειδικότερα στα φρούτα και λαχανικά οι εισαγωγές από 674 εκατ. αυξήθηκαν σε 701 εκατ.€.! Οι παραπάνω εξελίξεις συμπυκνώνουν τη διαχρονική κρίση του αγροτικού τομέα και την προϊούσα παραγωγική αποψίλωση, με αποτέλεσμα σήμερα να εισάγουμε ακόμα και…..σκόρδα από την Κίνα.!

Η αποδέσμευση των επιδοτήσεων από την παραγωγή, σε συνδυασμό με τις εξευτελιστικές τιμές στους παραγωγούς και την αύξηση του κόστους παραγωγής, συνετέλεσαν στη μείωση του όγκου και αξίας της αγροτικής παραγωγής μαζί και αγροτικού εισοδήματος. Σειρά από βασικές καλλιέργειες έχουν υποστεί δραματική συρρίκνωση (τευτλοκαλλιέργεια από 418.000 στρέμματα το 2005 σε 58.000 το 2011, μαλακό σιτάρι από 1,6 σε 1,2 εκατ. στρέμματα, βιομηχανική τομάτα από 1.200.000 σε 600.000 τόνους, σουλτανίνα από 39.000 σε 1000 τόνους (!!) κοκ). Η μείωση του όγκου παραγωγής, απομείωσε την προστιθεμένη αξία παραγωγής κατά 28% ή κατά 2,1 δις € στο διάστημα 2006-10, μειώνοντας παραπέρα το αγροτικό εισόδημα κατά 13,5%.

Η μείωση του αγροτικού εισοδήματος επιδεινώθηκε από την αύξηση του κόστους παραγωγής (ζωοτροφές, φάρμακα, λιπάσματα, κ.ά.) και τις χαμηλές τιμές παραγωγού, εξαιτίας της δράσης διαφόρων καρτέλ. Ειδικότερα οι τιμές ζωοτροφών στο διάστημα Ιούν.’10 – Ιούν.’11 αυξήθηκαν στο κριθάρι 24,5%, στο καλαμπόκι 32,2%, στο πίτουρο 24% και στο σανό 12,6%, ενώ οι τιμές παραγωγού στο χοιρινό κρέας, μειώθηκαν κατά 6,7%, στο πρόβειο 13%, στο κατσικίσιο 12% και στο γάλα 4 ως 6 λεπτά το κιλό. Από την άλλη, οι τιμές στα περισσότερα είδη τροφίμων «τρέχουν» με ετήσιο ρυθμό 8-10%, παρ’ ότι ο επίσημος τιμάριθμος «τρέχει» με 3,6%. Οι μεγάλες ανατιμήσεις είναι απόρροια των ολιγοπωλιακών δομών και ανεξέλεγκτης δράσης μεσαζόντων και αλυσίδων Super-Markets, ενώ η αύξηση των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ από 8% σε 9%) επιβαρύνει επιπλέον με 1,5-2% ποσοστιαίες μονάδες τις τιμές.

Αυξανόμενη διατροφική εξάρτηση

Οι πιο πάνω εξελίξεις έχουν μειώσει δραματικά τη διατροφική αυτάρκεια της χώρας. Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν διαπιστώνουμε από την ένταξη στην ΕΕ (ΕΟΚ), η «διατροφική αυτάρκεια» σε κτηνοτροφικά προϊόντα σταθερά μειώνεται (κοτόπουλα από 100% το 1980 σε 67% το 2010, βοδινό από 66% σε 27%, χοιρινό από 84% σε 41% και αιγοπρόβειο από 92% σε 80%). Όμως και στον τομέα των φυτικών προϊόντων, έχουμε μείωση. Παράδειγμα η ζάχαρη, όπου από την 100% κάλυψη αναγκών το 2006 (320.000 τόνους), λόγω μείωσης της τευτλο-καλλιέργειας και κλεισίματος δύο εργοστασίων ζάχαρης με τη νέα ΚΑΠ, η παραγωγή περιορίστηκε στους 35.000 τόνους (!).

Δυστυχώς, η νέα μεταρρύθμιση της ΚΑΠ με ορίζοντα το 2014-2020, οξύνει παραπέρα το πρόβλημα. Η πρόταση της Κομισιόν για περιορισμό των κονδυλίων στη γεωργία στο 37,7% του προϋπολογισμού της ΕΕ, σε σχέση με 41,7% στο διάστημα 2007-2013, δείχνει ότι η εισοδηματική κατάσταση των μικρομεσαίων παραγωγών θα επιδεινωθεί, με ταυτόχρονη μείωση της εισροής πόρων στη χώρα κατά 5-9%. Επίσης η προβλεπόμενη αλλαγή του τρόπου κατανομής των ενισχύσεων (περιφερειακό μοντέλο όπου όλα τα «δικαιώματα» ενίσχυσης είναι ίσης αξίας με βάση την επιλέξιμη γη) και διατήρηση της δομή των επιδοτήσεων υπέρ των μεγάλων παραγωγών, θα δυσκολέψει τη θέση των μικροπαραγωγών. Από την άλλη το γενικότερο πλαίσιο πολιτικής, στο όνομα «αντιμετώπισης του χρέους», σε σύνδεση με τη μείωση της παραγωγής και αύξησης της διατροφικής εξάρτησης θα χειροτερέψει τη θέση των αγροτών μαζί και της ελληνικής κοινωνίας.

Εναλλακτική πολιτική αυτοδυναμίας τροφίμων

Προκύπτει κατά συνέπεια ζωτική ανάγκη εφαρμογής εναλλακτικής αγροτικής πολιτικής, εξασφάλισης της «διατροφικής αυτοδυναμίας», στήριξης της οικογενειακής γεωργίας, ελέγχου της ποιότητας τροφίμων και προστασίας των καταναλωτών από τις «καταχρηστικές πρακτικές» των μεγάλων εταιριών. Αφετηριακό ζήτημα στην προώθηση του μοντέλου «βιώσιμης εναλλακτικής αγροτικής ανάπτυξης», είναι η απόρριψη της αντίληψης ότι η «αγορά» αποτελεί το βασικό μηχανισμό ρύθμισης των αγροτικών σχέσεων. Η ζωή όλο και πιο επιτακτικά προβάλλει την αναγκαιότητα ρύθμισης των αγορών με όρους κοινωνίας «επ’ ωφελεία» των μικρομεσαίων αγροτών, καταναλωτών, βιοποικιλότητας και περιβάλλοντος.

Οι κυριότεροι άξονες και τομεακές δράσεις προώθησης της συγκεκριμένης στρατηγικής, συνοψίζονται: Επεξεργασία Εθνικού σχεδίου βιώσιμης αγροτικής ανάπτυξης. Αναδιοργάνωση ΑΤΕ και λειτουργία με κοινωνικά, αναπτυξιακά κριτήρια (ρύθμιση αγροτικών χρεών και χαμηλότοκα καλλιεργητικά δάνεια). Αναδιάρθρωση καλλιεργειών και αύξηση γεωργικής απασχόλησης με στήριξη εγκατάστασης νέων αγροτών. Έλεγχος τιμών, μείωση κόστους εισροών, στήριξη αγροτικού εισοδήματος, προστασία καταναλωτή, καταπολέμηση καρτέλ. Ασφάλεια και ποιοτικός έλεγχος τροφίμων και ανάδειξη πλεονεκτημάτων «μεσογειακής δίαιτας». Προστασία σπόρων και βιοποικιλότητας. Βιώσιμο πρόγραμμα ανάπτυξης κτηνοτροφίας και προστασία παράκτιας αλιείας. Δασοπροστασία και ορθολογική διαχείριση υδατικών πόρων. Σύνδεση αγροτικής παραγωγής με διατροφικές ανάγκες τουριστικού κυκλώματος. Επανεξέταση σε μηδενική βάση του θεσμικού πλαισίου συνεταιρισμών. Ενθάρρυνση δημιουργίας μεγαλύτερων «ομάδων παραγωγών» και τυποποίησης προϊόντων. Οριζόντια μέτρα στήριξης μικρομεσαίων αγροτών. Στήριξη αναπτυξιακού ρόλου Αυτοδιοίκησης, χωροταξικός και περιφερειακός σχεδιασμός κά.

Κρίσιμο ρόλο στην προώθηση του πιο πάνω προγράμματος, έχει η συγκρότηση κυβέρνησης της Αριστεράς και η ενεργητική στήριξη της από τον αγροτικό κόσμο και συνολικά τον ελληνικό λαό, ώστε να φέρει σε πέρας το μεγάλο εγχείρημσ αναγέννησης της υπαίθρου, της οικονομίας και συνολικά της ελληνικής κοινωνίας.

 

 

Κατηγορίες:Uncategorized

Μνημόνιο, Οικονομικά της Υγείας, εναλλακτική πολιτική

Ιουνίου 20, 2012 Σχολιάστε

Δεν είναι πλατιά γνωστό τι ακριβώς σηματοδοτούν οι πολιτικές Μνημονίου στο χώρο της Υγείας-Πρόνοιας, σε έναν πολύ κρίσιμο τομέα που κρίνεται η προστασία της ανθρώπινης ζωής, η κοινωνική ευαισθησία αλλά και η ατομική αξιοπρέπεια εκατομμυρίων πολιτών. Θα δώσουμε συνοπτικά τα νέα δεδομένα, τα αδιέξοδα και την εναλλακτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ.

Νέα δομή με στόχο περικοπές και ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών

Σύμφωνα με το Ν.3918/2011 που ψήφισαν ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ με τις ευλογίες της «τρόϊκα», όλοι οι κλάδοι υγείας των ασφαλιστικών ταμείων (ΙΚΑ, ΟΠΑΔ, ΟΑΕΕ και ΟΓΑ), εντάχτηκαν από τις αρχές του χρόνου στον ΕΟΠΥΥ (Ενιαίος Φορέας Παροχής Υπηρεσιών Υγείας). Επίσης αρχές Απρίλη ’12, εντάχτηκε ο «Οίκος Ναύτη», στις αρχές Μαΐου ’12 το ΤΑΥΤΕΚΩ (κλάδοι υγείας ΔΕΗ, ΗΣΑΠ, ΗΛΠΑΠ, Τραπεζών, κά), ενώ από αρχές Ιουνίου θα ενταχθεί και ο κλάδος «αυτοαπασχολουμένων». Με τη νέα δομή έγιναν συγχωνεύσεις διοικήσεων νοσοκομείων (από 132 σε 81) και μείωση κλινών (από 46.783 σε 35.280) και μείωση θέσεων εργασίας, δυσκολεύοντας από την άλλη την πρόσβαση σε δημόσια νοσοκομεία. Θεσμοθετήθηκε η πρόσληψη γιατρών και νοσηλευτών με «μπλοκάκι» αντί για μόνιμες θέσεις προσωπικού. Επίσης συγχωνεύτηκαν ή καταργήθηκαν 46 από τις 94 δομές Πρόνοιας (από τις 46 οι 7 είναι «Κέντρα Αποθεραπείας, Φροντίδας και Κοινωνικής Αποκατάστασης» με προφανείς συνέπειες την αναζήτηση υπηρεσιών στον ιδιωτικό τομέα. Καταργήθηκαν επίσης πέντε ψυχιατρικά νοσοκομεία, ενώ η Πρόνοια μεταφέρθηκε στο υπουρ.Εργασίας και δεν εντάσσεται πλέον στις υπηρεσίες κοινωνικής πολιτικής.

Οι νέες ρυθμίσεις οδηγούν στην επιβολή πρόσθετων δαπανών στους ασφαλισμένους. Ειδικότερα προβλέπεται συμμετοχή 15% στις ιατρικές εξετάσεις, αύξηση από 3 σε 5 € το εισιτήριο στα εξωτερικά ιατρεία, ενώ με τα «κλειστά ενοποιημένα νοσήλια» (ΚΕΝ) οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες διευκολύνονται να έχουν φθηνότερες και αναβαθμισμένες υπηρεσίες υγείας στους πελάτες τους με τις πλάτες του δημοσίου. Επίσης με το νέο σύστημα συνταγογράφησης, διευρύνεται η λίστα των μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων (ΜΗΣΥΦΑ), ενώ ο ασθενής θα πληρώνει πρόσθετη δαπάνη όταν ο γιατρός συστήνει άλλο φάρμακο από εκείνο που είναι φθηνότερο με βάση τη δραστική ουσία. Επίσης πολλοί ανάπηροι (με βαθμό αναπηρίας κάτω από 67%) χάνουν απαλλαγές για δωρεάν ιατρο-φαρμακευτική περίθαλψη, κά. Κατά συνέπεια με το νέο σύστημα, πολλές από τις δαπάνες υγείας που δεν καλύπτει ο ΕΟΠΥΥ και τα ασφαλιστικά ταμεία …. μετακυλίονται στους ίδιους τους ασφαλισμένους.

 Τα οικονομικά της Υγείας στο «κόκκινο»

Ο «κατήφορος» της ελληνικής οικονομίας, εξ’ αιτίας των πολιτικών του Μνημονίου, συμπυκνώνονται στις τεράστιες αποκλείσεις των μακρο-οικονομικών μεγεθών και πρώτα απ’ όλα στα μεγέθη του κρατικού προϋπολογισμού 2012, τα οποία αντανακλώνται και στον προϋπολογισμό του ΕΟΠΥΥ. Ειδικότερα ενώ τα έσοδα του ΕΟΠΥΥ το 2011 ήταν 7.865 εκατ.€ και οι δαπάνες 8.391 εκατ., στον προϋπολογισμό του 2012 τα έσοδα προβλέπονται σε 5.831 εκατ. και δαπάνες 5.830 εκατ. με οριακό πλεόνασμα 823 χιλ.€. Πρόκειται για εξωπραγματικό προϋπολογισμό με αρνητικές αποκλείσεις τόσο στα έσοδα όσο και στις δαπάνες. Ειδικότερα στα έσοδα εκτός από τις προβλεπόμενες περικοπές της κρατικής επιχορήγησης κατά 1.220 εκατ.€ λόγω «Μνημονίου», θα έχουμε μεγάλη συρρίκνωση των εισφορών υγείας «εργαζόμενων-εργοδοτών» (εκτιμάται ότι θα προσεγγίσει το ένα δις €), εξ’ αιτίας αύξησης της ανεργίας και των νέων «λουκέτων» που προβλέπονται μέσα στο χρόνο.

Από την άλλη οι προβλέψεις για συνολική μείωση δαπανών κατά 30% είναι «εκτός τόπου και χρόνου». Ειδικότερα η προβλεπόμενη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης κατά 43% (από 4 δις σε 2,25 δις) δεν πρόκειται να επιτευχθεί ούτε κατά το ήμισυ. Τα ίδιο και η μείωση δαπανών προς νοσοκομεία κατά 23% (από 1.36 δις σε 1 δις), όπως και οι άλλες δαπάνες σε ιδιώτες «παρόχους» υπηρεσιών υγείας. Κατά συνέπεια αντί για οριακό πλεόνασμα, στην ουσία θα έχουμε έλλειμμα γύρω στα 1,5-2 δις €. Αν σε αυτά προσθέσουμε και τις συσσωρευμένες οφειλές του ΕΟΠΥΥ ύψους 3,6 δις (1.852 εκατ. προς ιδιώτες φαρμακοποιούς, γιατρούς, προμηθευτές, κά, και 1.793 εκατ. σε νοσοκομεία), φαίνεται καθαρά ότι το τομέας Υγείας, αν δεν υπάρξει στήριξη από τον κρατικό προϋπολογισμό, οδηγείται σε «κατάρρευση». Και σε αυτό αποκλειστική ευθύνη έχουν τα κόμματα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που διαχειρίστηκαν τον τομέα Υγείας και τα οικονομικά της χώρας, καθώς επίσης η «τρόϊκα» με την επιβολή των Μνημονίων.

Εναλλακτική πολιτική «σωτηρίας»…..της Υγείας

Ειδικότερα οι άξονες της εναλλακτικής πρότασης για την Υγεία, εντάσσεται στα πλαίσια του συνολικού σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ, για προοδευτική έξοδο από την κρίση, που έχει ως αφετηρία την ανατροπή του Μνημονίου, τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, το δημόσιο έλεγχο των τραπεζών, την παραγωγική ανασυγκρότησης, τη στήριξη αγοραστικής δύναμης μισθών-συντάξεων και κοινωνικών δαπανών κά.

Στα πλαίσια αυτά, το εναλλακτικό μοντέλο, που έχει ως όραμα ο ΣΥΡΙΖΑ στον τομέα Υγείας, έχει τα εξής χαρακτηριστικά: α) η υγεία δεν μπορεί να είναι εμπόρευμα αλλά δημόσιο κοινωνικό αγαθό και να προσφέρεται σε όλους τους πολίτες, β) στόχος του δημόσιου συστήματος υγείας είναι η εξασφάλιση δωρεάν και επαρκούς κάλυψης υγειονομικής φροντίδας σε όσους έχουν ανάγκη, γ) ανάπτυξη δημόσιας πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας με ελεύθερη πρόσβαση για όλους τους πολίτες, δ) χρηματοδοτική στήριξη του συστήματος από το δημόσιο (φορολογία και ασφαλιστικούς οργανισμούς), ε) οργάνωση του συστήματος σε κεντρικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, με διακριτά όρια ευθύνης και τους αναγκαίους πόρους, στ) εξασφάλιση υψηλής ποιότητας υπηρεσιών, επαρκής στελέχωση των μονάδων σε ιατρικό και νοσοκομειακό προσωπικό και με ικανοποιητικές αμοιβές, ζ) εξασφάλιση εκπροσώπων των εργαζομένων και χρηστών υγείας στις διοικήσεις των μονάδων, η) προσδιορισμός αυστηρού πλαισίου λειτουργίας και ελέγχου των ιδιωτικών θεραπευτηρίων, επικουρικού χαρακτήρα. Οι μεγάλες ιδιωτικές μονάδες υγείας και ιδιωτικοποιημένες υπηρεσίες νοσοκομείων, τίθενται υπό δημόσιο έλεγχο, θ) έλεγχος στις τιμές των φαρμάκων και καταπολέμηση των ολιγοπωλιακών δομών στην παραγωγή και εμπορία, καθώς ενίσχυση του ρόλου των δημοσίων φορέων, ι) συστηματικός έλεγχος και πάταξη των φαινομένων διαφθοράς στο δημόσιο, στις προμήθειες των νοσοκομείων, κά.

Η υλοποίηση αυτού το σχεδίου, θα γίνει βήμα-βήμα, ξεκινώντας από την κατάργηση κάθε μέτρου που τείνει να υποβαθμίζει το σημερινό σύστημα υγείας και στην πορεία με την ανασυγκρότηση της οικονομίας και αύξησης του εθνικού εισοδήματος, θα ενισχύεται κατά προτεραιότητα ο τομέας υγείας, για εξασφάλιση ενός πολύτιμου κοινωνικού αγαθού σε όλους τους πολίτες.

                                                                                        30.5.12

 

 

 

Κατηγορίες:Uncategorized

Η επαναφορά ΔΕΚΟ στο δημόσιο έλεγχο. Με τι λεφτά; του Γιάννη Τόλιου υποψ. βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Β’ Αθήνας

Ιουνίου 20, 2012 Σχολιάστε

Η «καταστροφολογική» επίθεση των κυρίαρχων δυνάμεων του αστικού συστήματος και της «τρόϊκας», με στόχο την ανακοπή της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ εν όψει επαναληπτικών εκλογών, παίρνει διάφορες μορφές. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι οικονομικές προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την έξοδο από την κρίση και μεταξύ αυτών για την «εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση» των τραπεζών, την επιστροφή στο δημόσιο έλεγχο των ΔΕΚΟ που έχουν μερικά ή ολικά ιδιωτικοποιηθεί, τη διατήρηση ή επιστροφή στον έλεγχο του δημοσίου βασικών για την ανάπτυξη παραγωγικών μονάδων με ριζική αλλαγή των όρων, κριτηρίων και τρόπου λειτουργίας τους με δημοκρατικό, κοινωνικό και εργατικό έλεγχο», κά. Η αιχμή αμφισβήτησης της ρεαλιστικότητας της πρότασης επικεντρώνεται κυρίως στο που θα βρούμε τα λεφτά της επαναγοράς τους. «Θα πούμε» λένε «στην Ντόϊτσε Τέλεκομ φέρτε πίσω τον ΟΤΕ χωρίς αποζημίωση»; κά.
Κατ’ αρχήν ας δούμε τη λογική της αναγκαιότητας και δυνατότητας δημόσιου ελέγχου του ΟΤΕ στη σχετική αυτοτέλεια τους. Η επιλογή τμηματικής ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, περιόρισε τη συμμετοχή του δημοσίου μόλις στο 6%, ενώ η γερμανική εταιρία διαθέτει σήμερα πάνω από το 40% ελέγχοντας παράλληλα και τις υπόλοιπες θυγατρικές του. Η πώληση του ΟΤΕ, όπως και άλλων κερδοφόρων δημόσιων επιχειρήσεων και τραπεζών, δεν έλυσε κανένα πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας (πχ. ελλείμματα, χρέος, ανεργία, κλπ), ενώ από την άλλη στέρησε μια μόνιμη πηγή κερδών και εσόδων για τον κρατικό προϋπολογισμό. Ταυτόχρονα ακρίβηνε τις τιμές των παρεχομένων υπηρεσιών στους καταναλωτές και αποδυνάμωσε του μοχλούς ρύθμισης και ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Ας θυμηθούμε τις κούφιες «δεσμεύσεις» αλλά και ομολογίες του Γ.Παπανδρέου στις εκλογές του 2009 που «κατακεραυνώνοντας» δήθεν τη ΝΔ για την πολιτική της έλεγε ότι «δεν σκοτώνουμε την κότα που κάνει χρυσά αυγά» (κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις).! Τελικά σκότωσε και την «κότα» και τη χώρα ολόκληρη.
Στην πράξη αποδείχτηκε ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική της ιδιωτικοποίησης κερδοφόρων επιχειρήσεων είναι πολιτική υπέρ του ιδιωτικού κεφαλαίου και στην περίπτωση του ΟΤΕ υπέρ της γερμανικής «Ντόϊτσε Τέλεκομ» και παραπέρα της Ζήμενς (βασικού προμηθευτή του ΟΤΕ). Ταυτόχρονα ένας ευαίσθητος τομέας από οικονομική, κοινωνική και αμυντική άποψη (τηλεπικοινωνίες) παραδόθηκε στον έλεγχο του πολυεθνικού κεφαλαίου. Κατά συνέπεια η επαναφορά της στρατηγικής αυτής επιχείρησης στο δημόσιο έλεγχο, είναι μια κρίσιμη επιλογή, όπως και όλων γενικά των ΔΕΚΟ, ιδιαίτερα στους τομείς της κοινής ωφέλειας.
Ερχόμαστε λοιπόν στο ερώτημα εάν διαθέτουμε τους αναγκαίους πόρους για εξαγορά τους και ειδικότερα του ΟΤΕ. Κατ’ αρχήν η εθνικοποίηση μιας επιχείρησης δεν σημαίνει απαραίτητα «εξαγορά» διότι μπορεί να γίνει κρατικοποίηση χωρίς αποζημίωση. Ωστόσο ας πούμε ότι για λόγους τακτικής (πολιτικής σκοπιμότητας) χρειαστεί να πληρώσουμε το τίμημα της πραγματικής αξίας ώστε να αποκτήσουμε τον έλεγχο τουλάχιστον της πλειοψηφίας των μετοχών και φυσικά το «μάνατζεμεντ». Πόσο είναι το ποσό αυτό; Σύμφωνα με στοιχεία του ΧΑΑ (18.5.12) , η ονομαστική αξία των μετοχών του ΟΤΕ ανέρχονταν σε 1.171 εκατ. € (490.150.389 μετοχές Χ 2,39 €), ενώ η χρηματιστηριακή του αξία ήταν 725 εκατ.€.!! Αυτό σημαίνει ότι αν κάποιος διέθετε 300-350 εκατ.€ μπορούσε να πάρει την πλειοψηφία των μετοχών και τον έλεγχο. Κάτι τέτοιο βεβαίως προϋποθέτει και τη θέληση πώλησης των μετοχών από το βασικό μέτοχο.
Κατά συνέπεια από οικονομική άποψη το ποσό εξαγοράς είναι πολύ μικρό. Θάλεγα μάλιστα ότι αποτελεί ευκαιρία, τώρα που το Χρηματιστήριο είναι «στα κάτω του», να αγοραστούν οι μετοχές και να τεθεί υπό δημόσιο έλεγχο η επιχείρηση. Ειδικότερα θα αρκούσε ένα πολύ μικρό ποσό (μόλις 2%) από τα κονδύλια ανακεφαλαιοποίησης (στήριξης) των τραπεζών για την εξαγορά του. Επίσης οι τράπεζες αντί για συνεχή πακέτα στήριξης που καταλήγουν στον «καιάδα», λογικό και αναγκαίο είναι η ανακεφαλαιοποίηση να συνδυαστεί με πλήρη εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση, διασφαλίζοντας τις λαϊκές αποταμιεύσεις και χρηματοδοτώντας από την άλλη παραγωγικές επενδύσεις, προγράμματα στέγασης, κά. Άρα η ανάκτηση του δημόσιου ελέγχου του ΟΤΕ και όλων των ΔΕΚΟ μαζί και τω τραπεζών, είναι καθαρά θέμα πολιτικής βούλησης, δηλαδή απόφαση μιας κυβέρνησης που εξυπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα.
Όμως οι «μνημονιακές» δυνάμεις πρώτα απ’ όλα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αντί για τέτοια πολιτική, προωθούν με το νέο Μνημόνιο και τη νέα δανειακή σύμβαση την πολιτική «δήμευσης» του ελληνικού λαού, που έχει ως βασικούς άξονες, πρώτον, την καταλήστευση μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών και επιστροφή εργασιακών σχέσεων στις αρχές του 1900 (!) και δεύτερον το ξεπούλημα (ιδιωτικοποίηση) όλων…..των ΔΕΚΟ και των καλύτερων «φιλέτων» της δημόσιας περιουσίας. Πρόκειται στην κυριολεξία για «πολιτικό έγκλημα», προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των τραπεζιτών και των τοκογλύφων.!
Κατά συνέπεια η ανατροπή του Μνημονίου, είναι όρος για τη σωτηρία του ελληνικού λαού από τις διαδικασίες φτωχοποίησης και εξανδραποδισμού του, καθώς και αφετηρία ανακοπής της παραγωγικής παρακμής, εκρηκτικής αύξησης της ανεργίας, εκατοντάδων χιλιάδων «λουκέτων», κλπ και έναρξη της διαδικασίας παραγωγικής ανασυγκρότησης. Η δημιουργία κυβέρνησης των ριζοσπατικών-αριστερών δυνάμεων με πυρήνα τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική και ελπιδοφόρα προοπτική για την ελληνική κοινωνία, πρώτα απ’ όλα για τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα και τη νέα γενιά. Γιαυτό και αξίζει άμεσα η μέγιστη ενεργοποίηση όλων των δυνάμεων για την προώθηση του στόχου.
20.5.12

Κατηγορίες:Uncategorized

Το δίλημμα ευρώ ή δραχμή και η κόκκινη γραμμή

Ιουνίου 20, 2012 Σχολιάστε

Η προσπάθειες εκφοβισμού του ελληνικού λαού με την προβολή εκβιαστικών διλημμάτων και στόχο την κάμψη του αγωνιστικού ηθικού, δείχνουν τον πανικό των δυνάμεων του δικομματισμού και της υπερεθνικής ελίτ μπροστά στη ραγδαία άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Αιχμή του δόρατος το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» το οποίο χρησιμοποιούν ως βασικό μοχλό πίεσης. Ωστόσο «ο βασιλιάς είναι…. γυμνός».! Ακόμα και αν προς στιγμήν θέταμε την Ελλάδα εκτός «κάδρου», η ζωή καθαρά δείχνει ότι το οικοδόμημα της ευρωζώνης και του ενιαίου νομίσματος (ευρώ) ενέχει πρόβλημα βιωσιμότητας, ενώ η λειτουργία του «παράγει» αδιαλείπτως ελλείμματα για τις αδύναμες οικονομίες και πλεονάσματα στις ισχυρές και αντί για σύγκλιση οικονομιών έχουμε απόκλιση και ακραίες πολιτικές λιτότητας σε όφελος τραπεζιτών και τοκογλύφων. Ταυτόχρονα η πολιτική των «Μνημονίων» δεν λύνει ούτε τη βιωσιμότητα του χρέους, ούτε την ανάπτυξη, ούτε την απασχόληση, αλλά οδηγεί λαούς και εργαζόμενους στο «κοινωνικό νεκροταφείο». Κατά συνέπεια θα ήταν πιο ρεαλιστικό και συνετό για τις κυρίαρχες υπερεθνικές ελίτ, να επαναξετάσουν το οικοδόμημα της ΟΝΕ, αποτρέποντας τις συνέπειες μιας άτακτης κατάρρευσης της ευρωζώνης.
Στρατηγική και τακτική
Το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» που θέτουν οι ευρωκράτες των Βρυξελών με επικεφαλής την Α.Μέργελ, είναι σαν να τον καλούν να διαλέξει μεταξύ του «χειρότερου κακού». Ο ΣΥΡΙΖΑ απορρίπτει το δίλημμα και θέτει ως αφετηρία την εναλλακτική στρατηγική πρόταση «σωτηρίας του λαού» η οποία είναι σαφής και συγκεκριμένη. Ανατροπή Μνημονίου, διαγραφή μεγαλύτερου μέρους του χρέους, εξόφληση υπόλοιπου με ρήτρα ανάπτυξης, εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση τραπεζών, επιστροφή ΔΕΚΟ στο δημόσιο, παραγωγική ανασυγκρότηση, αύξηση απασχόλησης, αναδιανομή εισοδήματος, εξυγίανση δημόσιων οικονομικών, πάταξη φοροδιαφυγής και κακοδιαχείρισης δημόσιου χρήματος, στήριξη αγοραστικής δύναμης μισθών και συντάξεων, αναβάθμιση παροχών υγείας-παιδείας-πρόνοιας, αναδιοργάνωση και εκδημοκρατισμό κράτους, κά. Αυτό το πλαίσιο αποτελεί την «κόκκινη γραμμή» και η εφαρμογή του ξεκινά από την πρώτη μέρα ανάδειξης κυβέρνησης των ριζοσπαστικών αριστερών δυνάμεων με ιεράρχηση προτεραιοτήτων, ρυθμούς υλοποίησης, ενδιάμεσους στόχους κά, στηριζόμενη πάντα στην ενεργή στήριξη και συμμετοχή του ελληνικού λαού.
Ωστόσο πολλοί αναρωτιούνται καλοπροαίρετα. Τι θα γίνει αν η Α.Μέργκελ και οι κυρίαρχες ευρωπαϊκές ελίτ αρνηθούν, εντείνουν τις πιέσεις και τους εκβιασμούς; Η απάντηση είναι σαφής. Ο ελληνικός λαός βρίσκεται ήδη με την «πλάτη στον τοίχο». Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αρνηθεί τις δεσμεύσεις του και να παραιτηθεί από την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων. Θα παραμείνει σταθερός στη ακύρωση του Μνημονίου και επανεξέταση όλων των ζητημάτων επί μηδενικής βάσης. Αν οι «άρχοντες των δακτυλιδιών» αρνηθούν αλλαγή των δεσμεύσεων της κυβέρνησης Παπαδήμου και προβούν σε μονομερείς ενέργειες η απάντηση θα είναι «μορατόριουμ» στην εξυπηρέτηση του χρέους (τοκοχρεολυσίων), παράλληλα με τα μέτρα παραγωγικής ανασυγκρότησης, αύξησης θέσεων εργασίας ιδιαίτερα για τη νέα γενιά, τόνωση της ζήτησης με στήριξη αγοραστικής δύναμης μισθών-συντάξεων, πάταξη φοροδιαφυγής και κακοδιαχείρισης δαπανών, κά. Πρέπει να γίνει καθαρό ότι ο ελληνικός λαός έχει φθάσει στα όρια του και αν κάτι πρέπει να αλλάξει είναι η πολιτική της «τρόϊκα» και η κατάργηση του Μνημονίου. Η «τρόϊκα» δεν είναι πανίσχυρη. Όλοι ξέρουν ότι η ενδεχόμενη απόπειρα εκδίωξης της Ελλάδας από την ευρωζώνη δεν είναι εύκολη, ούτε από θεσμική (νομική), ούτε από οικονομική άποψη, δεδομένου ότι υπάρχει ορατός κίνδυνος «ντόμινο» και ανεξέλεγκτης κατάρρευσης της ευρωζώνης. Δεν μπορούμε να περιγράψουμε με ακρίβεια τον «οδικό χάρτη» των γεγονότων, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι για τον ελληνικό λαό η ανατροπή του Μνημονίου είναι θέμα επιβίωσης. Με την ενεργητική συμμετοχή του λαού, μπορούν να γίνουν πράγματα που σε πρώτη «ανάγνωση» φαίνονται δύσκολα, ωστόσο δεν είναι αδύνατα.
Η αντίληψη παραμονής «πάση θυσία στο ευρώ» ακόμα και με νέα Μνημόνια ή μικροβελτιώσεις του σημερινού, οδηγεί στη θέση «ευρώ και…ξερό ψωμί», που δεν ενοχλεί τις κυρίαρχες ελίτ και τους βαρόνους των media, ούτε βέβαια την Ά.Μέργκελ. Είναι θέση ηττοπαθής και καλλιεργεί νέο-ραγιαδισμό. Ακυρώνει στην πράξη την εναλλακτική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ που έχει στο επίκεντρο τη σωτηρία του λαού με την ανατροπή Μνημονίου και άνοιγμα του δρόμου σε ριζοσπαστικές-προοδευτικές αλλαγές. Θα πρέπει να τονίσουμε ότι άλλο το όραμα της Ευρώπης λαών και εργαζόμενων και άλλο το «όραμα» της Μέργκελ με τη μορφή της σημερινής ευρωζώνης που τείνει να γίνει «κολαστήριο» για τους εργαζόμενους και ευρωπαϊκούς λαούς και μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο. Από αυτήν την άποψη ο αγώνας του ελληνικού λαού εκτός από τη δική του επιβίωση, σηματοδοτεί αντιστάσεις, διεργασίες και ανατροπές και σ’ άλλες ευρωπαϊκές χώρες, πρώτα απ’ όλα σε εκείνες που λαοί και εργαζόμενοι βρίσκονται σε καθεστώς «χημειοθεραπείας» στα πλαίσια ή στα «πρόθυρα» του μηχανισμού στήριξης.
Κοινή δράση Αριστεράς, ισχυρό λαϊκό κίνημα
Η ουσιαστική ενημέρωση και συσπείρωση του ελληνικού λαού, η δραστήρια συμμετοχή του στα πολιτικά δρώμενα, προεκλογικά και μετεκλογικά, αποτελεί βασικό όρο αποτροπής των κινδύνων από τις πιέσεις, εκβιασμούς, απειλές, ακόμα και «προβοκάτσιες» που ενδεχομένως προκληθούν από κύκλους της εγχώριας ελίτ και της «τρόϊκα», προκειμένου να ακυρώσουν την πολιτική προοδευτικής εξόδου από την κρίση. Γιαυτό έχει τεράστια σημασία η επιδιώξη κοινής δράσης όλων των δυνάμεων της αριστεράς στη χώρα αντί «καταγγελιών», «αφορισμών» και «κασσανδρολογίας», καθώς η ανάπτυξη αλληλεγγύης με όλες τις αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Ένα πρώτο δίδαγμα που βγαίνει από τη μεγάλη κοινωνική ανατροπή, θα λέγαμε «ειρηνική επανάσταση» που συντελείται στην Ελλάδα, είναι ότι ο λαϊκός παράγοντας ανάτρεψε το δικομματισμό, ο λαϊκός παράγοντας έκανε το ΣΥΡΙΖΑ πρωταγωνιστή των εξελίξεων, ο λαϊκός παράγοντας θα κρίνει τελικά και την έκβαση της συντελούμενης ανατροπής. Γιαυτό λέγοντας την αλήθεια στο λαό, ακολουθώντας ευέλικτη τακτική, χωρίς εκπτώσεις σε στρατηγικές επιλογές, μισόλογα, αμφισημίες και αναδιπλώσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βγει πρώτη δύναμη στις εκλογές και με πυρήνα τις δυνάμεις του, να συγκροτήσει αριστερή κυβέρνηση που θα ανοίξει το δρόμο για μια ελπιδοφόρα προοπτική της νέας γενιάς και συνολικά της ελληνικής κοινωνίας.
24.5.12

Κατηγορίες:Uncategorized