Αρχείο

Archive for Σεπτεμβρίου 2012

Αποφάσεις Ντράγκι και εγχώριοι ….«ευρωλάγνοι»!

Σεπτεμβρίου 11, 2012 Σχολιάστε


Όσοι δεν το έμαθαν ας το πληροφορηθούν.! «Η αρχή του τέλους της κρίσης στην ευρωζώνη» είναι γεγονός μετά το «ματ Νράγκι σε εννέα κινήσεις» και το «τείχος προστασίας στις χώρες που κινδυνεύουν». Με αυτόν τον τίτλο η εφημερίδα «Τα Νέα» 7.9.12, υποδέχτηκε τις ανακοινώσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) Μάριο Ντράγκι. Ωστόσο για μια ακόμα φορά αποδείχτηκε «άνθρακας ο θησαυρός». Για την ακρίβεια άνθρακας για τους λαούς και τους εργαζόμενους της ευρωζώνης και ιδιαίτερα των χωρών της «περιφέρειας», ενώ για τους τραπεζίτες και τους τοκογλύφους ήταν πράγματι θησαυρός.!

Αγορά κρατικού χρέους με «αντίτιμο» πολιτικές Μνημονίου

Ποιες ακριβώς είναι «κινήσεις ματ» του «σούπερ-Μάριο» σύμφωνα τις εγχώριες «μαριονέτες» των τραπεζιτών; Η ΕΚΤ θα αγοράζει χωρίς ποσοτικό όριο, βραχυπρόθεσμα κρατικά ομόλογα (διάρκειας 1-3 ετών) από τη δευτερογενή αγορά και θα πιέζει προς τα κάνω επιτόκια (χωρίς να μπαίνουν όμως ανώτατα όρια !) των κρατών που δανείζονται ακριβά από τις «αγορές», όπως η Ιταλία και Ισπανία. Ως εδώ ας πούμε καλά.! Όμως η αγορά ομολόγων με το λεγόμενο πρόγραμμα «Άμεσων Νομισματικών Συναλλαγών» (Outright Monetary Transactions), θα γίνεται μετά από την επίσημη προσφυγή της χώρας στο «μηχανισμό στήριξης» (EFSF/EMS). Το «αντίτιμο» θα είναι αυστηρά μέτρα λιτότητας με έγκριση της ευρωζώνης, ανάλογα με αυτά που βιώνουν οι χώρες που βρίσκονται στο «μηχανισμό» (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία). Σε περίπτωση που δεν τηρηθούν αυστηρά οι δεσμεύσεις, τότε …«τέρμα η πίστωση».! Γιαυτό και υπάρχει έντονος σκεπτικισμός στην Ισπανία και Ιταλία, αντί για θριαμβολογίες στις αποφάσεις.! Όσον αφορά τις χώρες που ήδη είναι στο «μηχανισμό», θα έχουν δικαίωμα χρήσης του «ευεργετικού» μέτρου, μόνο «όταν κι εφ’ όσον» επιστρέψουν στις «αγορές».! Γιαυτό είναι εξωπραγματικές οι προσδοκίες των κάθε είδους «ευρωλάγνων», που βλέπουν ελπιδοφόρο βήμα την κίνηση Ντράγκι στην επιβίωση του ευρώ, ξεχνώντας πρώτα απ’ όλα την επιβίωση των λαών.!

Επίσης τα κεφάλαια που δίδονται από την ΕΚΤ για να μη θεωρηθούν εντελώς «φρεσκοτυπωμένο χρήμα» (η «Bundesbank» και κατ’ επέκταση η γερμανική κυβέρνηση αντιδρούν έντονα), θα εξισορροπούνται από πράξεις μείωσης της ρευστότητας σε άλλους τομείς ώστε το αποτέλεσμα από πλευράς όγκου ρευστότητας (πιστωτικού χρήματος) να είναι ουδέτερο. Επίσης η ΕΚΤ εγκαταλείπει το καθεστώς του προνομιακού δανειστή (seniority status), όπερ σημαίνει ότι δεν θα επιμένει να πληρώνεται κατά προτεραιότητα για τα ομόλογα που κατέχει, κίνηση που «κλείνει μάτι» εφησυχασμού στις αγορές (ιδιώτες δανειστές). Την απόφαση της ΕΚΤ χαιρέτησαν με ενθουσιασμό η επικεφαλής του ΔΝΤ Κρ.Λαγκάρντ και εκ μέρους του eurogroup ο Ολί Ρεν, δεδομένου ότι και οι δύο φορείς θα παίζουν με την ΕΚΤ ρόλο «τρόϊκας» στη εφαρμογή των δεσμεύσεων. Ωστόσο οι συγκεκριμένες αποφάσεις δεν αλλάζουν το ρόλο της ΕΚΤ, ούτε διασφαλίζουν τη βιωσιμότητα της ευρωζώνης ενώ σηματοδοτούν ακραία μέτρα λιτότητας σε βάρος των εργαζόμενων χωρών της περιφέρειας, σε όφελος των κατόχων δανειακού κεφαλαίου.

   Η ΕΚΤ παραμένει νεοφιλελεύθερος πυλώνας της ΟΝΕ

Οι τελευταίες αποφάσεις δεν αλλάζουν βέβαια ούτε τον αντιδραστικό ρόλο της ΕΚΤ ως πυλώνα της ΟΝΕ. Να θυμίσουμε ότι η ΕΚΤ δεν υπόκειται στον έλεγχο των κοινοτικών οργάνων (παρ’ ότι και αυτά δεν είναι εκλεγμένα) αλλά λειτουργεί ανεξάρτητα, κάτι σαν «Βατικανό» της ευρωζώνης με σημερινό «πάπα» το Μάριο Ντράγκι. Επίσης η ΕΚΤ δεν παίζει ρόλο «κεντρικής τράπεζας» της ΕΕ, δηλ. «δανειστή τελευταίας καταφυγής» των κρατών-μελών με χαμηλό επιτόκιο όπως ισχύει με τις κεντρικές τράπεζες ΗΠΑ, Αγγλίας, Ιαπωνίας, κά. Λειτουργεί περισσότερο ως «τράπεζα των τραπεζιτών». Η ΕΚΤ δανείζει χαμηλότοκα τις τράπεζες (0,75%) και αυτές με τη σειρά τους δανείζουν τα κράτη-μέλη με πολλαπλάσια επιτόκια. Αυτό το καθεστώς όπως και άλλες δραστηριότητες (ρύθμιση νομισματικής κυκλοφορίας ευρώ, παροχή ρευστότητας στις τράπεζες με ενέχυρο κρατικά ομόλογα κά), έχουν ως υπόβαθρο τα νεοφιλελεύθερα-μονεταριστικά δόγματα που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του χρηματιστικού κεφαλαίου. Σε αυτή τη βάση κινήθηκαν και άλλες αποφάσεις της το τελευταίο διάστημα, όπως η παροχή τέλος Μάρτη ’12 πρόσθετης ρευστότητας ύψους 1 τρις € στις τράπεζες (260 δις σε ιταλικές και 250 δις σε ισπανικές) για τη συγκράτηση των επιτοκίων δανεισμού χωρίς όμως επιτυχία (λίγες ημέρες αργότερα τα επιτόκια εκτινάχτηκαν στα 6-7%). Έτσι ο «super-Μάριο» τον Ιούλιο ’12 απείλησε με «μπαζούκας» τις αγορές.! Όμως τελικά το «μπαζούκας» στράφηκε κατά των λαών των χωρών που θα κάνουν χρήση των επιλογών της και όχι των αγορών.! Το μεγάλο θέμα της ανάπτυξης και της απασχόλησης, παραμένει έξω από τις προτεραιότητες της. Αυτό έχει αφεθεί ουσιαστικά στους αυτόματους μηχανισμούς των αγορών, ενώ οι χώρες βυθίζονται μια μετά την άλλη στην ύφεση (το ΑΕΠ της ευρωζώνης θα μειωθεί το 2012 τουλάχιστον 0,5%).

Η στάση της ΕΚΤ στην κρίση χρέους της Ελλάδας

Η ΕΚΤ εξ’ αρχής ήταν αντίθετη σε κάθε ιδέα αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, ούτε δέχτηκε «κούρεμα» στα ομολόγων που κατείχε παρ’ ότι πολλά είχαν αγοραστεί στη δευτερογενή αγορά σε «σκοτωμένη» τιμή κατά 35-40%. Σήμερα η αξία των ομολόγων που κατέχει ανέρχεται σε 48-50 δις και μαζί με των άλλων «κεντρικών τραπεζών» σε 57 δις €. Αν τα συγκεκριμένα ομόλογα «κουρεύονταν» στο ύψος που είχαν αγοραστεί, θα προέκυπτε για την Ελλάδα όφελος 18-20 δις €, υπερκαλύπτοντας έτσι τις περικοπές-σφαγείο του νέου Μνημονίου. Ωστόσο η ΕΚΤ επιμένει για εξόφληση στην ονομαστική τιμή και ένα μέρος τους έχει ήφη αποπληρωθεί στο 100% (ομόλογα λήξης Μαρτίου, Μαΐου και Αυγούστου).

Επίσης η ΕΚΤ ενώ παρείχε στις ελληνικές τράπεζας ρευστότητα με ενέχυρο ελληνικά ομόλογα, από τον Ιούλιο ’12 τις ανέστειλε εντελώς, συνδέοντας την παροχή ρευστότητας με την έκθεση της τρόϊκας, στην ουσία δηλ. εκβιάζοντας για την αυστηρή εφαρμογή του Μνημονίου. Έτσι οι παροχή ρευστότητας από 73,6 δις € τον Ιούνιο ’11, μειώθηκε σε 23,9 δις στις αρχές Ιουλίου ’12 και οι τράπεζες αναγκάζονται να προσφύγουν στον «έκτακτο μηχανισμό παροχής ρευστότητας» το λεγόμενο ELA (Emergency Liquidity Assistance), με κόστος δανεισμού 4% σε σχέση με 0,75% από την ΕΚΤ. Η παροχή έκτακτης ρευστότητας από τον ELA, αρχές Σεπτέμβρη ’12, ήταν 106,3 δις σε σχέση με 61,9 δις τον Ιούνιο. Το πρόσθετο κόστος ανέρχεται σε 1 δις €, το οποίο τελικά μεταφράζεται σε ακριβότερες πιστώσεις προς επιχειρήσεις και νοικοκυριά, πέρα από τη γενικότερη συρρίκνωση του συνολικού τους όγκου (από 253 δις τον Ιούνιο ’11, σε 240 δις Ιούνιο ’12).

Η βιωσιμότητα της ευρωζώνης παραμένει έωλος

Οι αποφάσεις της ΕΚΤ φέρνουν και πάλι στο προσκήνιο το κρίσιμο ερώτημα της βιωσιμότητας της ευρωζώνης. Είναι φανερό ότι η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με μέτρα «ασπιρίνες» πολύ περισσότερο που οι συγκεκριμένες ασπιρίνες αποτελούν «κινίνο» για τους λαούς και τους εργαζόμενους, διότι συνοδεύονται από «μνημονιακά» μέτρα. Η βιωσιμότητα της απαιτεί αλλαγή αρχιτεκτονικής και επαναθεμελιώση της με όρους λαών και εργαζόμενων. Και αυτό το έργο είναι υπόθεση όλων των λαών της ΕΕ, καθώς και κάθε λαού ξεχωριστά. Για τον ελληνικό λαό η ανατροπή του «Μνημονίου» είναι όρος για την αποτροπή της εξαθλίωσης του και ταυτόχρονα αφετηρία για ριζική στροφή στις ασκούμενες πολιτικές. Ανατροπή του «Μνημονίου» και των εφαρμοστικών νόμων, σημαίνει «αθέτηση πληρωμής χρέους με επίκληση του διεθνούς δικαίου» και στόχο τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του (πάνω από 80%). Παράλληλα σημαίνει εφαρμογή προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης, εθνικοποίησης-κοινωνικοποίησης τραπεζών, κλείσιμο των «διαρροών» δημοσίων πόρων (εσόδων και δαπανών), στήριξη αγοραστικής δύναμης μισθών-συντάξεων, κά. Αυτή είναι η «κόκκινη γραμμή» και δεν μπορεί να εγκαταληφθεί στο όνομα της παραμονής στο ευρώ.!!

Η αντίληψη της «πάση θυσίας» παραμονής στην ευρωζώνη, που καλλιεργούν οι πάσης φύσεως «ευρωλάγνοι» και συνολικά «οι δυνάμεις της χρεοκοπίας του ελληνικού λαού» εντός και εκτός χώρας και πρώτα απ’ όλα η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, έχουν σαφή στόχο. Την αποτροπή του κινδύνου κατάρρευσης της ευρωζώνης, τη διασφάλιση των συμφερόντων των πιστωτών και μαζί των στενών πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων της ιθύνουσας ελίτ στην Ελλάδα. Ωστόσο ο ελληνικό λαός δεν είναι διατεθημένος να παίζει το ρόλο της Ιφιγένειας προς χάριν του ευρώ και του εγχώριου αστικού συστήματος. Με την ανάπτυξη του κινήματος αντίστασης, αλληλεγγύης και ανατροπής, την κοινή δράση των δυνάμεων της αριστεράς, την απομάκρυνση της σημερινής κυβέρνησης χρεοκοπίας του ελληνικού λαού και την άνοδο στην εξουσία των αριστερών-ριζοσπαστικών δυνάμεων, μπορεί να γίνει πραγματικότητα η εφαρμογή προοδευτικού προγράμματος εξόδου από την κρίση, για μια ελπιδοφόρα προοπτική του ελληνικού λαού και της νέας γενιάς στο μέλλον.

9.9.12

Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized

Οι «προγραμματικές δηλώσεις»….δικαιώνουν την πολιτική της ριζοσπαστικής Αριστεράς

Σεπτεμβρίου 8, 2012 Σχολιάστε

Οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ήλθαν να επιβεβαιώσουν κάτι που είχε γίνει αντιληπτό σε μεγάλο βαθμό προεκλογικά αλλά αποδείχτηκε και μετεκλογικά με το σχηματισμό της τρικομματικής συγκυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ. Ότι δηλαδή πρόκειται για κυβέρνηση που έχει στόχο την εφαρμογή των δεσμεύσεων του Μνημονίου ΙΙ, έχοντας τώρα «παρτενέρ» έναν «αριστερό» ψευδομάρτυρα, τη ΔΗΜΑΡ, στη θέση του ακροδεξιού ΛΑΟΣ της κυβέρνησης Παπαδήμου. Η ψευδομαρτυρία αφορά την υπόσχεση ότι θα επιδιωχθεί «επαναδιαπραγμάτευση» του Μνημονίου με στόχο την αποτροπή των δυσμενών ρυθμίσεων για τη μισθωτή εργασία και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα.

Εθελοδουλία, ενδοτισμός και ….. «πολιτική ουράς»

 

Ωστόσο η νέα επιστολή του κ.Σαμαρά προς τα υπερεθνικά αφεντικά της τρόϊκας, όπου δηλώνει ως καλός μαθητής «ότι η νέα κυβέρνηση είναι πλήρως δεσμευμένη στις βασικές πολιτικές του προγράμματος….και ότι θα επιταχύνει την εφαρμογή του», μαζί και οι δηλώσεις του νέου υπουργού Οικονομικών Γ.Στουρνάρα, ότι «δεν μπορούμε να ζητήσουμε τίποτα αν δεν επαναφέρουμε το (μνηνονιακό) πρόγραμμα στο σωστό δρόμο», έδωσε τέλος στις ψευδαισθήσεις όσων πίστεψαν στις υποσχέσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ότι τάχα θα επαναδιαπραγματευθούν με βάση το συμφέρον της χώρας, εγκαταλείποντας την πολιτική «εθελοδουλίας» και «ενδοτισμού» στην τρόϊκα για διασφάλιση των στενών συμφερόντων της κυρίαρχης ελίτ. Ταυτόχρονα αποτελεί και τραγική διάψευση όσων πίστεψαν τους «λογικούς», «συνετούς», και «καθώς πρέπει», αριστερούς της ΔΗΜΑΡ, που μπήκαν στην κυβέρνηση να «σώσουν» τη χώρα (στην ουσία να σώσουν το σύστημα ακολουθώντας «πολιτική ουράς» στις επιλογές του), χωρίς καν να υπάρχει ούτε το πρόσχημα της «ακυβερνησίας», αφού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ συγκροτούσαν από μόνοι τους αυτοδύναμη κυβέρνηση. Φαίνεται να ζήλεψαν τα αποτυχημένα πειράματα των κυβερνήσεων Ντα Λέμα που χαντάκωσαν την ιταλική αριστερά.!

Μνημόνιο ή διαγραφή χρέους;

 

Οι «προγραμματικές δηλώσεις» τη κυβέρνησης, έφεραν και πάλι στο προσκήνιο το κρίσιμο δίλημμα της ελληνικής κοινωνίας. Μνημόνιο ή διαγραφή του χρέους και παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας; Η πολιτική της τρικομματικής συγκυβέρνησης, στηρίζει καθαρά την πρώτη επιλογή, η οποία θέτει ως προτεραιότητα τα συμφέροντα των πιστωτών (τραπεζιτών-τοκογλύφων). Η συγκεκριμένη πολιτική θεωρεί ότι το τεράστιο χρέος των 350 δις € μπορεί και πρέπει να εξοφληθεί, με την εφαρμογή «πολιτική δήμευσης» του ελληνικού λαού (δραστικές περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών, «χαράτσια», φόρους, κά, καθώς ξεπούλημα όλων των δημοσίων επιχειρήσεων και καλύτερων «φιλέτων» της δημόσιας περιουσίας), με στόχο κλείσιμο των ελλειμμάτων του προϋπολογισμό και δημιουργίας πρωτογενών πλεονασμάτων για εξόφληση…..«σιγά-σιγά» του δημόσιου χρέους.!

Πρόκειται για εντελώς φανταστικό σενάριο από τη στιγμή που επίσημες εκτιμήσεις του ΔΝΤ θεωρούν ότι και στην ευνοϊκότερη εκδοχή εφαρμογής του Μνημονίου, το δημόσιο χρέος θα είναι το 2020 στο 120% του ΑΕΠ, όσο ήταν το 2009 πριν το ξέσπασμα της κρίσης. Γιαυτό άλλωστε πολλοί διεθνείς αναλυτές θεωρούν μη βιώσιμο το ελληνικό χρέος και αναγνωρίζουν την ανάγκη μεγάλου «κουρέματος» (διαγραφής) του, με πρόσφατο παράδειγμα τον απερχόμενο πρόεδρο της Deutsche Bank Γ.Ακκερμαν, ο οποίος τόνισε την ανάγκη διαγραφής 180 δις € ώστε το χρέος της Ελλάδας να πέσει στο 60% του ΑΕΠ.!!! Δεν ξέρουμε αν ο γερμανός τραπεζίτης πρόκειται να γίνει και ….ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά επιβεβαιώνει πλήρως την πρόταση του, ότι για την έξοδο από την κρίση, χρειάζεται διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού χρέους.!!

Μεγάλη διαγραφή χρέους, αφετηρία εναλλακτικής στρατηγικής

 

Ασφαλώς ο γερμανός τραπεζίτης δεν έχει φιλολαϊκές «ευαισθησίες», αλλά κρίνει ψυχρά με όρους συστήματος και βιωσιμότητας της ευρωζώνης. Αναγνωρίζει δηλαδή ότι η πολιτική του Μνημονίου πέρα από τις κοινωνικές αντιδράσεις και τις ανεξέλεγκτες πιθανόν καταστάσεις, δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα. Ωστόσο η χρηματιστική ελίτ της ευρωζώνης και ιδιαίτερα της Γερμανίας, ακολουθώντας μια σκληρή ταξική λογική, επιμένει στην εφαρμογή της «πολιτικής δήμευσης» του ελληνικού λαού, με προφανή στόχο αφού μας πάρουν «ότι έχουμε και δεν έχουμε», τότε πιο εύκολα θα μπορούν μας πετάξουν και εκτός ευρωζώνης……«διότι δεν συμορφωθήκαμε με τας υποδείξεις» (Μνημόνιου) …..του οποίου οι στόχοι εξ’ αντικειμένου είναι ανεφάρμοστοι και ήδη βρίσκονται σε απόκλιση. Μάλιστα η απόκλιση θα μεγαλώνει, διότι τα αλλεπάλληλα μέτρα λιτότητας, διαιωνίζουν τον «φαύλο κύκλο» ύφεσης, ανεργίας, πτώσης ΑΕΠ, εκτροχιασμό μεγεθών προϋπολογισμού, ελλειμμάτων, δημόσιου χρέους, κοκ.

Η κατάσταση δεν πρόκειται να βελτιωθεί με τις ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ και της δημόσιας περιουσίας (τα έσοδα των οποίων θα πάνε στους πιστωτές), ούτε με τις «φλυαρίες» για ανάπτυξη που συνοδεύονται με συνεχείς περικοπές δημοσίων επενδύσεων και κονδύλια «ψίχουλα» από τα κοινωνικά ταμεία, πιστωτική ασφυξία και «λουκέτα» σε εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ενώ η νέα δανειακή σύμβαση των 130 δις € κατά 80% θα πάει για στήριξη των πιστωτών. Το ενδεχόμενο της κάλυψης του κόστους «κεφαλαιοποίησης» των τραπεζών ύψους 50 δις € από το μηχανισμό στήριξης (EFSF) και χρησιμοποίησης ορισμένων κονδυλίων για ανάπτυξη, θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση μια ανάσα…αλλά και πάλι θα ήταν μια ανάπτυξη «δανεική» με αρκετά υψηλό επιτόκιο (μέσο όρο 3,5%). Για την ανασυγκρότηση της χώρας χρειάζεται, εκτός από τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους το χρέους, χρησιμοποίηση των κονδυλίων διαγραφής του χρέους (τοκοχρεολυσίων) για την ανάπτυξη με ελάχιστο ή καθόλου νέο δανεισμό, αξιοποίησης ΔΕΚΟ ως βασικού μοχλού παραγωγικής ανασυγκρότησης, κλαδικές πολιτικές ανάπτυξης αγροτικής οικονομίας και βιομηχανίας, εθνικοποίηση και κοινωνικοποίηση τραπεζικού συστήματος, ριζική αλλαγή δημοσιονομικής διαχείρισης με πάταξη φοροδιαφυγής και κακοδιαχείρισης δημοσίων πόρων, δραστικός έλεγχος καρτέλ και ολιγοπωλιακών δομών, στήριξη αγοραστικής δύναμης μισθών-συντάξεων, δίχτυ κοινωνικής προστασίας των αδύνατων στρωμάτων, αξιοποίηση της ισότιμης διεθνούς συνεργασίας, κά.

Όλα αυτά σημαίνουν ανατροπή και όχι εφαρμογή του Μνημονίου, μαζί και της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ που το προωθεί. Η εναλλακτική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ δικαιώνεται από τα πράγματα. Είναι μια ρεαλιστική, φερέγγυα και αποτελεσματική στρατηγική, προοδευτικής εξόδου από την κρίση, που ανοίγει νέους ορίζοντες στην ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα στη νέα γενιά. Δεν αποκόβεται από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, αλλά σηματοδοτεί μια εναλλακτική κοινή στρατηγική, ιδιαίτερα με λαούς του ευρωπαϊκού νότου, έχοντας ως όραμα την Ευρώπη των λαών και των εργαζόμενων και όχι το μοντέλο της «ευρωζώνης» των Μνημονίων, των συμφώνων «πειθάρχησης» των αδύνατων χωρών στα συμφέροντα των ισχυρών, κατάργηση θεμελιωδών δικαιωμάτων εργαζόμενων, στραγγαλισμού της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, κά. Αυτή η Ευρώπη δεν αντιστοιχεί στο «ιστορικά αναγκαίο» και κανένας λαός ούτε φυσικά ο ελληνικός λαός, πρόκειται να την αποδεχτεί. Η κοινή δράση των δυνάμεων της αριστεράς σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο, μπορεί να δώσει ελπιδοφόρα προοπτική.

                                                                                                 8.7.12

 

Κατηγορίες:Uncategorized