Archive

Archive for Μαρτίου 2013

Μαρξιστικό διήμερο (3-4 Απριλίου 2013)

Μαρτίου 15, 2013 Σχολιάστε

«Μαρξιστικός Χώρος Μελέτης και Έρευνας» (ΜΑΧΩΜΕ)

Μαρξιστικό διήμερο, 3η-4η Απρίλη ’13, με θέμα:

Ακύρωση Μνημονίου
Κατάργηση Δανειακών Συμβάσεων
Διαγραφή Χρέους
Προϋποθέσεις – Συνέπειες – Προοπτικές

(Αίθουσα ΕΣΗΕΑ, Ακαδημίας 20, 1ος όροφος, Αθήνα)

Η πρωτοβουλία διοργάνωσης της διημερίδας έχει στόχο τη διερεύνηση των κρίσιμων ζητημάτων που θα προκύψουν από το ενδεχόμενο ανάδειξης μιας αριστερής κυβέρνησης στη χώρα. Θεωρούμε δεδομένο ότι μια τέτοια κυβέρνηση που προφανώς θα έχει ως βασικό κορμό τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, θα αντιμετωπίσει εξαιρετικά οξυμένα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα και τα οποία δεν μπορούν να λυθούν ούτε εύκολα, ούτε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Χρειάζεται κατά συνέπεια να προσδιοριστούν, όσο γίνεται πιο συγκεκριμένα, τα αναγκαία μέτρα και οι αντίστοιχες πρωτοβουλίες που πρέπει να ληφθούν ώστε να μη «διολισθήσει» το εγχείρημα σε απλή κυβερνητική εναλλαγή, αλλά ανακόπτοντας τον κατήφορο της ελληνικής οικονομίας, να ανοίξει το δρόμο σε μια προοδευτική διέξοδο της κοινωνίας από την κρίση, με ανοικτή τη σοσιαλιστική προοπτική.
Είναι προφανές ότι η προώθηση της αριστερής εναλλακτικής πρότασης, ακόμα και σε μια «μετριοπαθή» εκδοχή της, θα αντιμετωπίσει εφ’ όσον κινηθεί «εκτός των ορίων ανοχής» του συστήματος, τη σκληρή αντίσταση και την πολύμορφη υπονόμευση, από τις κυρίαρχες αστικές δυνάμεις σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο. Η ακύρωση του Μνημονίου, η καταγγελία των δανειακών συμβάσεων, η άρνηση πληρωμής του δημόσιου χρέους τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους, η εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, η επιστροφή των ΔΕΚΟ στο δημόσιο, η παραγωγική ανασυγκρότηση, η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική ισότιμων σχέσεων με όλες τις χώρες κ.ά., θέτουν αντικειμενικά υπό αμφισβήτηση θεμελιώδεις κανόνες της ευρωζώνης και του ενιαίου νομίσματος (ευρώ). Αυτό θα εντείνει τις προσπάθειες των κυρίαρχων ελίτ εντός και εκτός της χώρας, να κάνουν στην πράξη ανέφικτη την εφαρμογή μιας αριστερής πολιτικής. Γιαυτό ο ελληνικός λαός θα πρέπει έγκαιρα να γνωρίζει τα πιθανά σενάρια εξελίξεων και τα βασικά μέτρα και αντίστοιχες ενέργειες αποτελεσματικής αντιμετώπισης τους.
Η πρωτοβουλία του «ΜΑΧΩΜΕ» για τη διοργάνωση του «Μαρξιστικού Διήμερου», έχει ως κύριο στόχο να διερευνήσει βασικά ζητήματα που θα προκύψουν από το ενδεχόμενο ανάδειξης αριστερής κυβέρνησης. Τα συγκεκριμένα ζητήματα ξεκινούν από τη σφαίρα της οικονομίας, προεκτείνονται στο κοινωνικό πεδίο, στις σχέσεις με την ΕΕ και ιδιαίτερα την ευρωζώνη και τέλος στα θέματα πολιτικής διακυβέρνησης. Η δέσμευση των αριστερών δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ για υλοποίηση του εναλλακτικού προγράμματος διακυβέρνησης, προϋποθέτει ταυτόχρονα την σε βάθος διερεύνηση των συγκεκριμένων δυσκολιών υλοποίησης του υπό «δυσμενείς συνθήκες». Με βάση αυτό το δεδομένο, οι εισηγήσεις, οι παρεμβάσεις και οι προβληματισμοί του «διήμερου», θα επιχειρήσουν σε κάθε ενότητα να δώσουν απάντηση στα πλέον «ακανθώδη» ερωτήματα που πιθανότητα προκύψουν από μια τέτοια εξέλιξη.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Πρώτη ημέρα: Τετάρτη 3η Απρίλη, 6-10 μμ
Άνοιγμα εκδήλωσης εκ μέρους του Δ.Σ. του ΜΑΧΩΜΕ, Γιάννης Τόλιος

Πρώτη συνεδρία (6-7.45’ μμ)
«Μνημόνιο, Οικονομική κατάρρευση, Εναλλακτική λύση»
Συντονιστής: Κωστόπουλος Τρύφωνας, αναπλ. καθηγητής «Παντείου» Πανεπιστημίου

Εισηγήσεις των 15’

Κρίση ευρωζώνης και «προβληματική» συμμετοχή της Ελλάδας στο «ενιαίο νόμισμα»
Λαπαβίτσας Κώστας, καθηγητής SOAS Πανεπιστημίου Λονδίνου
Μια ριζοσπαστική διέξοδος από την κρίση για την Ευρώπη και την Ελλάδα
Λαπατσιώρας Σπύρος, λέκτορας Πανεπιστημίου Κρήτης
Αφετηριακές επιλογές αριστερής διεξόδου από την κρίση
Τόλιος Γιάννης, διδάκτωρ οικονομικών επιστημών

Παρεμβάσεις των 5’

Κρίση και Νομισματική Πολιτική. Νικολόπουλος Ηλίας, καθηγητής Τ.Ε.Ι. Χαλκίδας
Εθνικοποίηση τραπεζικού συστήματος και ευρωζώνη. Δερμενάκης Παύλος, M.Se, οικονομολόγος – ερευνητής

Συζήτηση με ερωτήσεις και ολιγόλεπτες παρεμβάσεις

Σύντομο διάλειμμα 15’ λεπτών

Δεύτερη συνεδρία (8-9.45’ μμ)
«Νομικές πτυχές Μνημονίων, δυνατότητες ανατροπής»
Συντονιστής: Μακαρώνας Κυριάκος, διδάκτωρ νομικών επιστημών, δικηγόρος

Εισηγήσεις των 15’

Μνημόνια, δανειακές συμβάσεις και Συνταγματικό Δίκαιο
Κατρούγκαλος Γιώργος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του «Δημοκρίτειου» Πανεπιστημίου Θράκης
Δανειακές Συμβάσεις – Ομόλογα: Μέσα Άμυνας και Διεθνές Δίκαιο
Μπρεδήμας Αντώνης, καθηγητής Δημόσιου-Διεθνούς Δικαίου Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθήνας
Γεωπολιτικές προεκτάσεις της καταγγελίας των δανειακών συμβάσεων
Φούσκας Βασίλης, διεθνολόγος, καθηγητής Πανεπιστημίου Richmond Λονδίνου
Παρεμβάσεις των 5’
Δημόσιο Συμφέρον, Μακαρώνας Κυριάκος, διδάκτωρ νομικών επιστημών-δικηγόρος
Η Οικονομική Ανάγκη ως βάση της Κατάστασης Εξαίρεσης, Μπελαντής Δημήτρης, διδάκτωρ συνταγματικού δικαίου-δικηγόρος

Συζήτηση με ερωτήσεις και ολιγόλεπτες παρεμβάσεις

10.00’ μμ. Τέλος της πρώτης ημέρας

Δεύτερη ημέρα: Πέμπτη 4η Απρίλη ‘13

Πρώτη συνεδρία (6-7.45’ μμ)
«Ανθρωπιστική Κρίση και Κοινωνική Ανατροπή»
Συντονιστής: Δημουλάς Κώστας, λέκτορας «Παντείου» Πανεπιστημίου

Εισηγήσεις των 15’

Ανασυγκρότηση κοινωνικού κράτους και εργασιακών σχέσεων
Καζάκος Άρης, καθηγητής Εργατικού Δικαίου Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης
Ανεργία, πολιτικές απασχόλησης και προτάσεις εξόδου από την κρίση
Δεδουσόπουλος Απόστολος, καθηγητής «Παντείου» Πανεπιστημίου
Συγκρότηση και δράση των συνδικάτων στις νέες συνθήκες
Κουζής Γιάννης, αναπλ.καθηγητής «Παντείου» Πανεπιστημίου

Παρεμβάσεις των 5’
Κοινωνικά κινήματα πριν και μετά τα Μνημόνια,
Καλομοίρης Γρηγόρης, συνδικαλιστής, μέλος Γ.Σ. της ΑΔΕΔΥ
Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, εθνικό και διεθνές δίκαιο
Καψάλης Αποστόλης. νομικός, επιστημονικός συνεργάτης ΙΝΕ/ΓΣΕΕ

Συζήτηση με ερωτήσεις και ολιγόλεπτες παρεμβάσεις

Σύντομο διάλειμμα 15’ λεπτών

Δεύτερη συνεδρία: «Στρογγυλό Τραπέζι»
«Προϋποθέσεις Αριστερής Εξόδου από την κρίση»
Συντονιστής: Θεωνάς Γιάννης, οικονομολόγος, πρ. ευρωβουλευτής
Συμμετέχουν
Χουντής Νίκος, ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ
Murphy Paul, ευρωβουλευτής Σοσιαλιστικού Κόμματος Ιρλανδίας
Κωνσταντοπούλου Ζωή, βουλευτής, ΣΥΡΙΖΑ
Σακελαρόπουλος Σπύρος, πανεπιστημιακός, μέλος Π.Σ.Ε. «ΑΝΤΑΡΣΥΑ»
Νταβανέλος Αντώνης, μέλος Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ
Παρεμβάσεις των 5’
Εκ μέρους της «Πρωτοβουλίας των 1000», Χήτας Λάμπρος

Συζήτηση με ερωτήσεις και ολιγόλεπτες παρεμβάσεις
10.00’ μμ. Τέλος δεύτερης και τελευταίας ημέρας

Κατηγορίες:Uncategorized

7+1 θέσεις για την παραγωγική ανασυγκρότηση

Μαρτίου 5, 2013 Σχολιάστε

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Γιάννης Τόλιος
διδάκτωρ οικονομικών, μέλος Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ
Ο ελληνικός λαός και κυρίως μισθωτοί και συνταξιούχοι, βιώνουν πρωτόγνωρες καταστάσεις. Οι «πολιτικές Μνημονίου» τους οδηγούν σταθερά σε εξαθλίωση και πορεία προς τον …Άδη.! Παρά τα τραγικά αποτελέσματα του Μνημονίου κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και τρόϊκα αναμασούν δικαιολογίες για λάθος «πολλαπλασιαστή» επιμένοντας ωστόσο στην ίδια «συνταγή». Όμως δεν πρόκειται για λάθος αλλά για καθαρά ταξική επιλογή. Πρώτα βάζουν τα συμφέροντα των πιστωτών, του χρηματιστικού κεφαλαίου και κυρίαρχων ελίτ σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο. Συνειδητά εφαρμόζουν πολιτική δήμευσης του ελληνικού λαού και λεηλασία της δημόσιας περιουσίας. Η κυβέρνηση σε ρόλο «δικαστικού επιμελητή» και η υπερεθνική τρόϊκα σε ρόλο εισαγγελέα. Ωστόσο σύμφωνα με τις ομολογίες τους το χρέος δεν θα είναι βιώσιμο ούτε το 2022 ακόμα κι αν εφαρμοστεί πλήρως το Μνημόνιο και προκύψουν «πρωτογενή πλεονάσματα» στον προϋπολογισμό.!
Ανατροπή Μνημονίου και διαγραφή χρέους πάνε μαζί
Η ανατροπή αυτής της πολιτικής αποτελεί ζωτική ανάγκη «για τη σωτηρία του ελληνικού λαού». Βασική αρχή του δικαίου είναι «salus populi suprema lex esto».! Η κατάργηση του Μνημονίου και η διαγραφή του χρέους, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος αποτελεί ενιαία επιλογή. Δεν μπορεί να υπάρξει το ένα χωρίς το άλλο. Η διαγραφή πάνω από 80% και εξόφληση του υπολοίπου με ρήτρα ανάπτυξης δεν είναι «αριστερός μαξιμαλισμός» όπως πιστεύουν ορισμένοι ακόμα και εντός της αριστεράς, αλλά βασική προϋπόθεση «βιωσιμότητας» (εξοφλησημότητας) του και επιβίωσης του ελληνικού λαού.! Αυτό όμως είναι το πρώτο βήμα και δεν επαρκεί. Χρειάζεται συνολική εναλλακτική πολιτική, που βασικά της σημεία περιέχονται στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ (εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση τραπεζών, πάταξη φοροκλοπής και φοροδιαφυγής «εχόντων και κατεχόντων», παραγωγική ανασυγκρότηση, στήριξη αγοραστικής δύναμης μισθών-συντάξεων και κοινωνικών δαπανών, επιστροφή στο δημόσιο βιώσιμων ΔΕΚΟ, καταπολέμηση καρτέλ, ρύθμιση αγορών, δημοκρατικές αλλαγές στις λειτουργίες του κράτους, ισότιμες σχέσεις με όλες τις χώρες, κά).
Το ταξικό περιεχόμενο της Παραγωγικής Ανασυγκρότησης
Εδώ θα περιοριστούμε σε μια σύντομη σχετικά ανάλυση του ταξικού περιεχομένου της παραγωγικής ανασυγκρότησης (Π.ΑΝ) που συμπυκνώνουμε σε 7+1 ερωτήματα και απαντήσεις.!
1. Ποιος ο στόχος και το είδος της «Π.ΑΝ»; Στο επίκεντρο είναι οι κοινωνικές ανάγκες, η αύξηση της απασχόλησης και η μείωση της ανεργίας, το περιβάλλον και το νέο παραγωγικό πρότυπο. Αυτό συνεπάγεται «σχέδιο», δηλ. «δημοκρατικό προγραμματισμό» σε εθνικό, χωροταξικό, περιφερειακό και δημοτικό επίπεδο, με εξασφάλιση ουσιαστικής συμμετοχής και ελέγχου του ίδιου του λαού, σε όλα τα στάδια επεξεργασίας και εφαρμογής του, στα πρότυπα του «συμμετοχικού προϋπολογισμού».!
2. Σε ποιους τομείς και κλάδους «Π.ΑΝ»; Πρώτος και βασικός ο αγροτικός (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία) με στόχο μέγιστη δυνατή αυτάρκεια σε τρόφιμα, σύμφωνα με το μοντέλο της «διατροφικής αυτοδυναμίας» (food sovereignty). Δεύτερος τομέας η βιομηχανία, με αξιοποίηση συγκριτικών πλεονεκτημάτων, δημιουργία ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων και ‘ανηφορικό δρόμο» βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας (αύξηση παραγωγικότητας αντί φθηνής εργατικής δύναμης). Τρόφιμα, ελαφριά βιομηχανία, νέες τεχνολογίες, αξιοποίηση πλουτοπαραγωγικών πόρων με σεβασμό στο περιβάλλον, κά. Τρίτος τομέας ενέργεια, ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών, σταδιακή απεξάρτηση από στερεά καύσιμα, ανακύκλωση απορριμμάτων. Τέταρτος, υποδομές-μεταφορές-δίκτυα, σύγχρονες τηλεπικοινωνίες, προτεραιότητα στα μέσα μαζικής τροχιάς, ειδικό πρόγραμμα σύνδεσης με νησιώτικες περιοχές, κοινωνικές υποδομές υγεία-παιδεία-πρόνοια-περιβάλλον, κά. Πέμπτος, τουρισμός, σύνδεση με αγροτική παραγωγή, ανάπτυξη εναλλακτικού τουρισμού, κά. Τέλος σύγχρονες υπηρεσίες, εμπόριο, χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, σφαίρα εξυπηρέτησης κά.
3. Με ποιους φορείς προώθηση της «Π.ΑΝ»; Πρώτος και βασικός ο δημόσιος τομέας, η σύγχρονη και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, ΔΕΚΟ, Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, ΟΤΑ, κά. Ο ιδιωτικός έχει ρόλο αλλά με νέο πλαίσιο λειτουργίας (έλεγχος καρτέλ και μονοπωλιακών δομών, ρύθμιση και έλεγχος αγορών, προγράμματα εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης ΜΜ-Επιχειρήσεων, κά). Τέλος ο «κοινωνικός τομέας» (συλλογικές μορφές επιχειρηματικής δράσης, σύγχρονοι συνεταιρισμοί, εταιρίες λαϊκής βάσης, δικτυώσεις μικροεπιχειρήσεων, μορφές αλληλέγγυας οικονομίας κά).
4. Με τι πόρους στήριξη της «Π.ΑΝ»; Συνοπτικά τέσσερις + μία πηγές.! Πρώτον, εξοικονόμηση τοκοχρεολυσίων από τη διαγραφή χρέους. Δεύτερον, εγγύηση λαϊκών αποταμιεύσεων και χορήγηση πιστώσεων από το δημόσιο τραπεζικό σύστημα με αναπτυξιακά και κοινωνικά κριτήρια. Τρίτον, πάταξη φοροδιαφυγής και φοροκλοπής των «εχόντων και κατεχόντων», μείωση αντιπαραγωγικών δαπανών (κυρίως στρατιωτικών). Τέταρτον, από την ανάπτυξη, δηλ. την αύξηση της απασχόλησης και ΑΕΠ, αύξηση των δημοσίων εσόδων και εισοδημάτων). Τέλος συμπληρωματική πηγή οι «άμεσες ξένες επενδύσεις» (ΑΞΕ) και δανεισμός στα πλαίσια ειδικών συμφωνιών με άλλες χώρες και ειδικούς φορείς (Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, κά).
5. Με ποιους οικονομικούς μοχλούς στήριξη της «Π.ΑΝ»; Όλοι οι βασικοί μοχλοί οικονομικής πολιτικής άμεσα ή έμμεσα, στηρίζουν την ΠΑΝ. Συγκεκριμένα επιβολή φορολογίας με ταμιακά, κοινωνικά και αναπτυξιακά κριτήρια, εισοδηματική πολιτική ενίσχυσης της αγοραστικής δύναμης μισθών και συντάξεων, πιστωτική πολιτική με χαμηλότοκο δανεισμό δυναμικών ΜΜΕ για δημιουργία θέσεων εργασίας, ευρύ πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, κλαδικές πολιτικές με κάθετες και οριζόντιες δράσεις, ανάπτυξη έρευνας, προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης και εξειδίκευσης, κοινωνική πολιτική με στήριξη υποδομών και νέες θέσεις εργασίας, περιβάλλον (κτηματολόγιο, δασολόγιο, δασικοί χάρτες, κά).
6. Πώς κατανέμονται τα αποτελέσματα της ανάπτυξης; Εδώ μιλάμε για πρωτογενή και δευτερογενή διανομή και αναδιανομή του εισοδήματος. Βασικά κριτήρια η συμβολή του καθενός στην προσπάθεια της Π.ΑΝ, η κάλυψη των κοινωνικών αναγκών και η παραπέρα ανάπτυξη της οικονομίας, με κεντρικό στόχο τη γενικότερη άνοδο της λαϊκής ευημερίας. Αυτό θα γίνει σταδιακά, σταματώντας άμεσα τη «βύθιση» της κοινωνίας στη φτώχεια και ανεβαίνοντας «σκαλί-σκαλί» τον ανηφορικό δρόμο της οικονομικής ανασυγκρότησης, κοινωνικής και πολιτιστικής αναγέννησης.
7. Παραγωγική ανασυγκρότηση σε πιο διεθνές πλαίσιο; Φτάσαμε στο τελευταίο και ίσως κρισιμότερο ερώτημα. Ασφαλώς η πολιτική ΠΑΝ δεν θα είναι σε κενό «βαρύτητας». Οι εξωτερικές σχέσεις παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο λόγω συμμετοχής στην ΕΕ και ιδιαίτερα στην ευρωζώνη. Η γενική κατεύθυνση είναι πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και ανάπτυξη ισότιμων και αμοιβαία επωφελών σχέσεων με όλες τις χώρες. Είναι όμως εφικτή μια τέτοια πολιτική στα πλαίσια της ευρωζώνης; Εδώ παίζουν δύο σενάρια. Προώθηση μικρομεταρρυθμίσεων στα όρια ανοχής της ευρωζώνης (πρόσφατη εμπειρία του ΑΚΕΛ στην Κύπρο), ή αμφισβήτηση των ορίων της για την επιβίωση του λαού ανοίγοντας δρόμο στη σοσιαλιστική προοπτική. Στη δεύτερη περίπτωση προβάλλει ένα δίλημμα. Προχωρούμε άμεσα με την ανάληψη της εξουσίας στην ΠΑΝ και συνολικά στην εναλλακτική πρόταση ή περιμένουμε να προκύψουν αριστερές κυβερνήσεις σε όλες τις χώρες ώστε όλες μαζί να ανατρέψουν το νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα της ευρωζώνης; Την απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα ο ΣΥΡΙΖΑ την αφήνει ανοικτή στις πολιτικές εξελίξεις. Αυτό που υπογραμμίζει ωστόσο είναι ότι οι βασικοί άξονες της εναλλακτικής πρότασης, όπως διατυπώθηκαν στην «Αθηναΐδα» και στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, αποτελούν «κόκκινες γραμμές». Κατά συνέπεια η ενδεχόμενη εγκατάλειψη τους ή «αναδίπλωση» στο όνομα του «εφικτού» θα οδηγούσε ουσιαστικά σε «βελτιωμένη» εκδοχή της πολιτικής της σημερινής κυβέρνησης.!
Τέλος η όγδοη προϋπόθεση για την Π.ΑΝ. είναι η δημιουργία αριστερής κυβέρνησης με κορμό τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και η κατάργηση με την ενεργητική στήριξη του ελληνικού λαού, του Μνημονίου και των δεσμεύσεων της δανειακής σύμβασης και εφαρμογή της εναλλακτικής στρατηγικής προοδευτικής εξόδου από την κρίση υπέρ των εργαζόμενων, της νέας γενιάς και συνολικά της κοινωνίας.

Email: ytolios@gmail.com Blog: ytoliosblog.wordpress.com

Κατηγορίες:Uncategorized

Βιβλιοπαρουσίαση

Μαρτίου 1, 2013 Σχολιάστε

«Η Κρίση και η Διέξοδος»
του Γιώργου Κατρούγκαλου, εκδ. «Α.Α. Λιβάνη», Αθήνα 2012, σελ. 399

Παρουσίαση βιβλίου: Γιάννης Τόλιος

Η δημοσίευση του βιβλίου του συνταγματολόγου Γ.Κατρούγκαλου, με θέμα «Η κρίση και η διέξοδος» έρχεται σε μια επίκαιρη στιγμή. Οι συνέπειες των πολιτικών του Μνημονίου και ο «φαύλος κύκλος» λιτότητας-ύφεσης-ανεργίας-μείωσης εθνικού εισοδήματος-εξαθλίωσης του ελληνικού λαού και λαφυραγώγησης της δημόσιας περιουσίας, οδηγούν την ελληνική κοινωνία βήμα-βήμα στην εξώπορτα το Άδη.! Η ανατροπή της συγκεκριμένης πολιτικής και η προοδευτική διέξοδος από την κρίση, αποτελεί κεντρικό ζήτημα για τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Σε αυτήν την απαίτηση το βιβλίο του Γ.Κατρούγκαλου αποτελεί πραγματική συμβολή.
Ειδικότερα στα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου αναλύονται τα κυριότερα χαρακτηριστικά της σύγχρονη κρίσης και ειδικότερα της κρίσης του αστικού πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα, με τις ειδικότερες εκφάνσεις της σε επίπεδο νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας (ρόλος και λειτουργία της Βουλής, πολιτικές και πρακτικές των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών, δικαιϊκό σύστημα και απονομή δικαιοσύνης), καθώς και το ευρύτερο πλέγμα πολιτικών-κοινωνικών σχέσεων, όπως το κομματικό σύστημα, τα φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής, οι «χρόνιες ασθένειες» της δημόσιας διοίκησης κά. Ιδιαίτερη προσοχή δίνει το βιβλίο στην ανάλυση του «οικονομικού συντάγματος» του νεοφιλελευθερισμού, που με σημαία την «ελευθερία των αγορών οδηγεί σταθερά στην αποδόμηση του «κοινωνικού κράτους» και των «εργασιακών σχέσεων», με στόχο την αναδιανομή του εισοδήματος και πλούτου σε όφελος των κυρίαρχων ελίτ και δη της «χρηματιστικής ελίτ», σε βάρος των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων.
Η συγκεκριμένη αποδόμηση ενισχύεται από τις υπερεθνικές ρυθμίσεις της ΕΕ και ειδικότερα της ρυθμίσεις της ευρωζώνης. Όπως σημειώνει ο συγγραφέας στη σελ. 209, «η επιρροή της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης επιτάσσει μια αλλαγή του παραδείγματος στη σχέση αγοράς, κράτους και κοινωνικής πολιτικής, η οποία μεταμορφώνει ριζικά τη φυσιογνωμία των εθνικών κρατών πρόνοιας, επιβάλλοντας ένα νέο ρυθμιστικό πλαίσιο που διέπεται από τους κανόνες του ανταγωνισμού και όχι τους κανόνες της αλληλεγγύης». Η συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού ως μοναδικής ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής που επιβλήθηκε με τη Συνθήκη του Μαάστριχτ, επιχειρείται να συμπληρωθεί με την γερμανικής έμπνευσης ρήτρα του δημοσιονομικού κανόνα που ενσωματώνεται στο νέο οικονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας και στις ρυθμίσεις των άλλων πυλώνων στήριξης της ΟΝΕ (Σύμφωνο για το Ευρώ, Μηχανισμός Στήριξης, Δημοσιονομικό Σύμφωνο, κά).
Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου αναλύονται οι επιλογές και οι συνέπειες των πολιτικών του Μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων. Η κατάργηση ή αποδυνάμωση, των συνταγματικά κατοχυρωμένων θεμελιωδών δικαιωμάτων, πρώτα απ’ όλα στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων, με την εφαρμογή του Μνημονίου έχουν πάρει ακραίες εκφράσεις, οδηγώντας τον ελληνικό λαό αλλά και τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς που έχουν μπει στο «Μηχανισμό Στήριξης», σε καταστάσεις «κοινωνικού …..μεσαίωνα».!
Οι κυρίαρχες ελίτ στην Ελλάδα με τις οδηγίες της τρόϊκα και επικεφαλής τη σημερινή κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, επιχειρούν να εμφανίσουν τις συγκεκριμένες επιλογές ως «μονόδρομο», για να τις «νομιμοποιήσουν» ηθικά επικαλούμενες την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους. Ωστόσο στην πράξη ούτε η βιωσιμότητα του χρέους εξασφαλίζεται (ακόμα κι αν εφαρμοστεί πλήρως το Μνημόνιο το χρέος το 2022 θα είναι πάνω από 120% του ΑΕΠ…. θεωρητικό όριο βιωσιμότητας του), ούτε η έξοδος της οικονομίας από την κρίση επιτυγχάνεται, ενώ σταθερά ο ελληνικός λαός βυθίζονται στη φτοχωποίηση και την κοινωνική περιθωριοποίηση. Οι συγκεκριμένες πολιτικές εξυπηρετούν μόνο τους πιστωτές και ως έχουν στόχο τη «δήμευση του ελληνικού λαού», τόσο με τη λεηλασία των λαϊκών εισοδημάτων όσο και με αρπαγή της δημόσιας περιουσίας. Στην πράξη η ελληνική κυβέρνηση παίζει το ρόλο «δικαστικού επιμελητή» και η «τρόϊκα» αστυνομικού επόπτη στη διαδικασία δήμευσης.!
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η συμβολή του βιβλίου στην απόδειξη της αντισυνταγματικότητας του Μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων. Όπως επισημαίνει το συγγραφέας, το Μνημόνιο δεν αποτελεί διεθνή σύμβαση ούτε οι δανειακές συμβάσεις διότι δεν εισήχθησαν για τελική επικύρωση στη Βουλή παρ’ ότι συζητήθηκαν και ψηφίστηκαν. Επίσης δεν έχουν υπερνομοθετική ισχύ, διότι η ΕΕ δεν έχει δικαίωμα να νομοθετεί πέρα από τις αρμοδιότητες που τις έχουν παραχωρήσει τα κράτη μέλη με τις συνθήκες. «Τα οριζόμενα από το Μνημόνιο μέτρα που επεκτείνονται σε τομείς αποκλειστικής αρμοδιότητας των κρατών-μελών, όπως η φορολογία, η κοινωνική ασφάλιση, υγεία, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση κά, βρίσκονται εκτός του ρυθμιστικού πεδίου των Συνθηκών και εκτός ορίων αρμοδιοτήτων της ΕΕ» (σελ.272) Από την άλλη αυτές καθ’ αυτές οι ρυθμίσεις του Μνημονίου είναι αντισυνταγματικές διότι βρίσκονται σε ουσιαστική αντίθεση με θεμελιώσεις συνταγματικές αρχές (ισότητα στα δημόσια βάρη, αρχή της αναλογικότητας) και τα συνταγματικά κατοχυρωμένα κοινωνικά δικαιώματα.
Κατά συνέπεια το Μνημόνιο όχι μόνο δεν αποτελεί μονόδρομο από οικονομική άποψη, αλλά ούτε έχει τη συνταγματική νομιμοποίηση, ούτε φυσικά και τη λαϊκή αποδοχή. Σε κάθε περίπτωση η εναλλακτική πολιτική θα πρέπει να έχει αφετηρία το συμφέρον της κοινωνίας. Μια τέτοια πολιτική συνεπάγεται κατάργηση των Μνημονίων, των εφαρμοστικών νόμων και των δανειακών συμβάσεων και αναδιαπραγμάτευση του χρέους με στόχο τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους, αξιοποιώντας ως μοχλό πίεσης τις προβλέψεις του διεθνούς δικαίου. Δηλ. την «κατάσταση ανάγκης» (state of necessity) και την έννοια του «απεχθούς χρέους» (odious debt). Ασφαλώς δεν αρκεί μόνο η νομική θεώρηση του θέματος, αλλά χρειάζεται συνυπολογισμός της οικονομικής και πολιτικής διάστασης. Όπως τεκμηριωμένα δείχνει ο συγγραφέας (σελ.282), «όλοι οι μνημονιακοί νόμοι μπορούν να καταργηθούν με μεταγενέστερο νόμο με απλή πλειοψηφία, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη καταγγελία οποιασδήποτε σύμβασης».! Η εναλλακτική πολιτική έχει ως κέντρο βάρους τη σωτηρία του ελληνικού λαού. Salus populi suprema lex esto.! Η αμφισβήτηση των πολιτικών της ευρωζώνης και των δεσμεύσεων στην εθνική και λαϊκή κυριαρχία, αποτελούν την αφετηρία μιας ελπιδοφόρας προοπτικής. Άλλο πράγμα η «κοινότητα» λαών και εργαζόμενων και άλλο πράγμα το νεοφιλελεύθερο «κολαστήριο» λαών και εργαζόμενων.!
Ωστόσο η αμφισβήτηση του γερμανικού «στρατοπέδου» της ευρωζώνης και η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα δεν λύνει από μόνο του το πρόβλημα. Η συναλλαγματική πολιτική αποτελεί σημαντικό μοχλό ρύθμισης της οικονομίας αλλά έχει κατά κανόνα αμυντικό χαρακτήρα. Χρειάζεται μια συνολικότερη εναλλακτική πολιτική, που δεν είναι η στιγμή να αναφερθούμε αναλυτικά. Επισημαίνουμε μόνο ότι στο κέντρο βάρους μιας τέτοιας πολιτικής πρέπει να είναι παραγωγική ανασυγκρότηση με στόχο την ανάπτυξη-απασχόληση-αναδιανομή, ο δημόσιος έλεγχος του τραπεζικού συστήματος, η προστασία των θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων, η διασφάλιση των «δημοσίων αγαθών» υγείας-παιδείας-πρόνοιας σε όλους τους πολίτες, κά. Η προώθηση μιας τέτοιας πολιτικής προοδευτικής εξόδου από την κρίση, ανοίγει ελπιδοφόρους δρόμους προς το «ιστορικά αναγκαίο» που θάλεγε και ο Χέγκελ. Δηλαδή την υπέρβαση του σημερινού και γερασμένου συστήματος κοινωνικής οργάνωσης με κατεύθυνση το σοσιαλισμό.
Τέλος όσον αφορά από πλευράς μεθοδολογίας, το βιβλίο έχει την αρετή ότι συνδυάζει την επιστημονική τεκμηρίωση με τον εκλαϊκευμένο τρόπο γραφής, ένα προτέρημα που δεν είναι καθόλου αυτονόητο για τους γράφοντες. Επίσης εντυπωσιάζει επίσης ο αριθμός των βιβλιογραφικών αναφορών στο κείμενο, που δείχνει το ιδιαίτερο ερευνητικό μόχθο του συγγραφέα.! Επίσης από τα πλεονεκτήματα του βιβλίου είναι η σύνδεση της ανάλυσης των σχέσεων «οικονομικής βάσης» και «πολιτικού-νομικού εποικοδομήματος», αυτό που συνήθως εννοούμε σχέσεις «οικονομίας και πολιτικής», η οποία εξασφαλίζει ολοκληρωμένη θεώρηση του προβλήματος της κρίσης και των απαιτήσεων αντιμετώπισης της. Συμπερασματικά πρόκειται για ένα βιβλίο που «ενημερώνει», «εξοπλίζει» και «σηματοδοτεί», γι’ αυτό και αξίζει να διαβαστεί.

Email: ytolios@gmail.com Blog: ytoliosblog.wordpress.com

Κατηγορίες:Uncategorized

Δελτίο Τύπου για την ίδρυση του ΜΑ.ΧΩ.ΜΕ.

Μαρτίου 1, 2013 Σχολιάστε

Η ίδρυση του «Μαρξιστικού Χώρου Μελέτης και Έρευνας (ΜΑ.ΧΩ.ΜΕ.»

Στις αρχές Φλεβάρη ’13, οριστικοποιήθηκε η θεσμική συγκρότηση της «Πρωτοβουλίας» που είχε ξεκινήσει πριν μερικούς μήνες, για τη δημιουργία ενός «Μαρξιστικού Χώρου Μελέτης και Έρευνας» (ΜΑ.ΧΩ.Μ.Ε.). Στο κείμενο της «Ιδρυτικής Διακήρυξης» επισημαίνεται μεταξύ άλλων τα εξής:
… «Στον αιώνα που πέρασε, η κοσμοθεωρία του Μαρξ επέδρασε καθοριστικά σε μεγάλες κοινωνικές ανατροπές, ενέπνευσε επαναστατικά κινήματα και απελευθερωτικούς αγώνες χωρών και λαών για την αποτίναξη της εθνικής σκλαβιάς, της ταξικής υποδούλωσης και εκμετάλλευσης. Ωστόσο δεν έλειψαν οι παραμορφώσεις και αλλοιώσεις αφετηριακών ιδεών, όπως επίσης οι διώξεις, επιθέσεις και απαγορεύσεις από αντιδραστικές δυνάμεις και ρεύματα σκέψης …Η ανωτερότητά των επιστημονικών αναλύσεων του Μαρξ όπως και των συνεχιστών του, δικαιώνεται έναντι των άλλων ρευμάτων σκέψης ιδιαίτερα του νεοφιλελευθερισμού, στις σημερινές συνθήκες βαθιάς κρίσης του καπιταλιστικού κοινωνικο-οικονομικού συστήματος και δείχνει τις προϋποθέσεις προοδευτικής εξόδου από αυτήν, με όρους ανθρώπινης ανάπτυξης, πλήρους απασχόλησης, δίκαιης διανομής του πλούτου και του εισοδήματος, χειραφέτησης της μισθωτής εργασίας, ανάπτυξης ισότιμων και αμοιβαία επωφελών σχέσεων ανάμεσα στις χώρες και τους λαούς, έχοντας ως όραμα μια ανώτερη κοινωνία, τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική, με οικολογική ισορροπία….
….Στην Ελλάδα οι μαρξιστικές ιδέες έχουν βαθιές ρίζες. Οι αγώνες του λαού μας για κοινωνική δικαιοσύνη, λαϊκή κυριαρχία και κοινωνική απελευθέρωση, έχουν συνδεθεί άρρηκτα με τη συμβολή φωτισμένων ανθρώπων του πνεύματος που εμπνέονταν από τις επαναστατικές ιδέες του Μαρξ. Ωστόσο η κυρίαρχη ιδεολογία συστηματικά προσπαθεί, ιδιαίτερα με τον έλεγχο των σύγχρονων media, να περιορίσει την εμβέλεια των μαρξιστικών ιδεών, να συκοφαντήσει, να διαστρεβλώσει και να αμβλύνει την ελκυστικότητα των μηνυμάτων του …Παρ’ ότι στη χώρα μας υπάρχουν σημαντικές επεξεργασίες μαρξιστών διανοουμένων, απουσιάζει η συστηματική ανταλλαγή απόψεων, η δημιουργία μόνιμου βήματος διαλόγου και πραγματοποίηση ερευνητικών εργασιών που θα δίνουν απαντήσεις σε κρίσιμα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, διευκολύνοντας ταυτόχρονα τον αγώνα του αριστερού κινήματος. Με βάση την πιο πάνω διαπίστωση προχωρήσαμε στη δημιουργία του «Μαρξιστικού Χώρου Μελέτης και Έρευνας» (ΜΑ.ΧΩ.Μ.Ε.)
….Η πρωτοβουλία μας δεν είναι ανταγωνιστική προς άλλες πρωτοβουλίες ή συλλογικότητες, που εντερνίζονται στον ένα ή άλλο βαθμό μαρξιστικές ή φιλομαρξιστικές ιδέες. Ωστόσο θεωρούμε αναγκαίο να ξαναπιάσουμε το νήμα της μαρξιστικής «αφήγησης», με στόχο να αναδείξουμε το ασύγκριτο βάθος της μαρξιστικής σκέψης που γίνεται ιδιαίτερα επίκαιρη στις σημερινές συνθήκες κρίσης ….Για την επίτευξη του παραπάνω σκοπού ο «ΜΑ.ΧΩ.Μ.Ε.» θα πραγματοποιήσει διαλέξεις, ημερίδες, σεμινάρια, συνέδρια, «συμπόσια», θα συγκροτήσει ομάδες μελέτης κατά θέματα και τομείς έρευνας και θα επιδιώξει επαφές και κοινές πρωτοβουλίες με ανάλογες ενώσεις και επιστημονικούς φορείς εντός και εκτός της χώρας. Στο «Μαρξιστικό Χώρο Μελέτης και Έρευνας» έχουν θέση όλοι όσοι εμπνέονται από τις ιδέες των κλασικών του μαρξισμού και επιθυμούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη και στη διάδοση τους. Στο «Μαρξιστικό Χώρο» μπορούν να βρουν απάντηση σε επίκαιρα ερωτήματα και δημιουργικές αναζητήσεις νέοι επιστήμονες και γενικά η νέα γενιά, που αποζητούν ελπιδοφόρους ορίζοντες και οραματίζονται ένα καλύτερο μέλλον για τους ίδιους και την ελληνική κοινωνία».
Η Ιδρυτική Γενική Συνέλευση της «πρωτοβουλίας» εξέλεξε 25μελές Διοικητικό Συμβούλιο και 7μελές Προεδρείο, ενώ προγραμματίζει σειρά εκδηλώσεων στο κέντρο και στην περιφέρεια. Τα μέλη του Δ.Σ. και του Προεδρείου του νέου φορέα, κατά αλφαβητική σειρά είναι τα εξής:
Αναστασάκης Ανδρέας, καθηγητής ΤΕΙ Κρήτης, Αντωνίου Βαγγέλης, οικονομολόγος-ελεύθερος επαγγελματίας, Γεωργακάκης Νίκος, στατιστικολόγος-ερευνητής, Δερμενάκης Παύλος οικονομολόγος-ερευνητής, Δημουλάς Κώστας λέκτορας Παντείου, Δουλφής Γιάννης οικονομολόγος-στελ.επιχ/σεων, Θεωνάς Γιάννης οικονομολόγος πρ.ευρωβουλευτής, Κωστόπουλος Τρύφωνας αν.καθηγητής Παντείου, Λαμπρόπουλος Βασίλης πρ.καθηγ.ΤΕΙ Αιγάλεω, Λαπαβίτσας Κώστας καθηγητής SOAS-παν/μίου Λονδίνου, Μακαρώνας Κυριάκος διδάκτωρ νομικών επιστημών, Μαλάμης Γρηγόρης οικονομολόγος-ερευνητής, Μπούργκος Μιχάλης διδάκτωρ-περιβαλλοντολόγος, Νικολόπουλος Ηλίας, καθηγητής ΤΕΙ Χαλκίδας, Παπαδόπουλος Θόδωρος οικονομολόγος-μεταπτυχιακός σπουδαστής, Παπανικολάου Ελένη φιλόλογος, Παπαπέτρου Γιώργος, οικονομολόγος, Πιλάλης Χρίστος εκπαιδευτικός-M.Se, Πριμικίρης Βασίλης γιατρός, Ρουμανέα Μάγδα, επισκ.καθηγήτρια φιλοσοφίας παν/μίου Σόφιας, Σηφάκη Κατερίνα, καθηγήτρια παν/μίου Γκρενόμπλ Γαλλίας, Τόλιος Γιάννης, διδάκτωρ οικονομικών επιστημών, Φούσκας Βασίλης διεθνολόγος, καθηγ.παν/μιου Richmond Λονδίνου, Φωτόπουλος Τάσος, οικονομολόγος-ερευνητής, Χήτας Λάμπρος, μηχανικός.
Όσον αφορά τα μέλη της «Διοικούσας Επιτροπής» (Προεδρείο) κατά αλφαβητική σειρά είναι τα εξής: Δημουλάς Κώστας αντιπρόεδρος, Θεωνάς Γιάννης γεν.γραμματέας, Κωστόπουλος Τρύφωνας, αναπλ.πρόεδρος, Λαπαβίτσας Κώστας, αντιπρόεδρος, Μακαρώνας Κυριάκος, αναπλ.γεν.γραμματέας, Τόλιος Γιάννης, πρόεδρος.
Αθήνα, 21.2.13

Κατηγορίες:Uncategorized