Αρχική > Uncategorized > Κρίση και ελληνική ολιγαρχία: Κρίση, αντιθέσεις και στρατηγικές επιλογές

Κρίση και ελληνική ολιγαρχία: Κρίση, αντιθέσεις και στρατηγικές επιλογές

Απρίλιος 28, 2014 Σχολιάστε Go to comments

Στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, η ελληνική οικονομία βρέθηκε σε ευνοϊκή συγκυρία, εξασφαλίζοντας υψηλούς σχετικά ρυθμούς ανάπτυξης. Η πραγματοποίηση των «Ολυμπιακών Αγώνων 2004» και το χαμηλό κόστος δανεισμού (ιδιωτικού και δημόσιου τομέα) την πρώτη πενταετία συμμετοχής στη ζώνη του ευρώ, εξασφάλισαν υψηλές αποδόσεις σε όλες σχεδόν τις μερίδες του ελληνικού κεφαλαίου, κυρίως του τραπεζικό και κατασκευαστικού τομέα και εισαγωγικού εμπορίου. Ωστόσο ήταν μια υποθηκευμένη ανάπτυξη που οδήγησε σε «φούσκα» εισοδημάτων και μεγάλων ψευδαισθήσεων, ότι η συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ αποτελεί φερέγγυο όχημα για την οδό της ανάπτυξης και της ευημερίας.

Η κρίση του 2008 διέλυσε τις αυταπάτες που καλλιεργούσε η άρχουσα ελίτ περί «ισχυρής οικονομίας» και αποδείχτηκε ότι η συμμετοχή της χώρας στην ευρωζώνη ήταν τραγικό λάθος, γεγονός που παραδέχονται σήμερα κορυφαίοι ευρωπαίοι πολιτικοί, όπως ο Valery Giscard d’ Estaing(1). Η Ελλάδα όπως και άλλες περιφερειακές οικονομίες, δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις ένταξης στο ενιαίο νόμισμα, όμως οι αρχιτέκτονες της ευρωζώνης (Γερμανία-Γαλλία) για τα δικά τους ιδιαίτερα συμφέροντα ενεθάρρυναν και στήριξαν αυτήν την επιλογή(2). Από την άλλη τα επώδυνα μέτρα που επέβαλαν στον ελληνικό λαό η «τρόϊκα» (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ) σε συνεργασία με την εγχώρια ελίτ, για «σωτηρία» τάχα της Ελλάδας από τη χρεοκοπία, δεν είχαν στόχο τη σωτηρία της, αλλά όπως ωμά τόνισε η Άγγελα Μέρκελ, την αποτροπή κατάρρευσης του ευρώ(3). Η εγχώρια καπιταλιστική ολιγαρχία για την προστασία των δικών της πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, πρωτοστάτησε στην επιβολή των μέτρων Μνημονίου τα οποία έχουν βυθίσει την ελληνική οικονομία σε πρωτοφανή κρίση και έχουν φέρει τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού στην εξώπορτα του Άδη.

Η κρίση αποκάλυψε τις ενδογενείς αδυναμίες του ελληνικού καπιταλισμού και τις παθογένειες του αστικού πολιτικού συστήματος διαχείρισης του. Η χρόνια υστέρηση φορολογικών εσόδων έναντι των δαπανών συνδέεται με το προνομιακό καθεστώς φορολογικής μεταχείρισης της οικονομικής ελίτ, το οποίο γιγαντώθηκε με την άνθιση των off-shore εταιριών(4). Επίσης τα τεράστια εξοπλιστικά προγράμματα που δεν υπηρετούσαν την εθνική άμυνα, αλλά κυρίως τα συμφέροντα ξένων εταιριών παραγωγής πολεμικού, ηλεκτρονικού κλπ, υλικού (Rheinmetall, STN Atlas, Ferrostaal-HDW, Siemens, κά), καθώς εγχωρίων προμηθευτών, υπηρεσιακών παραγόντων υπουργείου Άμυνας και κυβερνητικά στελέχη, επιβαρύνοντας με τεράστια δάνεια και χρέη τον ελληνικό λαό(5). Τέλος παράνομα και αφανή εισοδήματα που έχουν διαφύγει στο εξωτερικό, κυρίως σε τράπεζες της Ελβετίας, πριν και μετά την κρίση, αποστερούν τεράστιους πόρους για ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας(6).

Η κρίση έδειξε επίσης ότι η συμμετοχή χωρών με άνισο επίπεδο ανταγωνιστικότητας στη ζώνη του ευρώ, δημιουργεί «πλεονάσματα» στις ισχυρές και «ελλείμματα» στις αδύναμες οικονομίες. Το «σκληρό ευρώ» δυσκολεύει τις εξαγωγές των τελευταίων ενώ διευκολύνει τις εξαγωγές των πρώτων στις δεύτερες(7). Το κλείδωμα των νομισματικών ισοτιμιών αφαιρεί δυνατότητα χρησιμοποίησης της συναλλαγματικής πολιτικής για βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, με αποτέλεσμα η εσωτερική υποτίμηση να αποτελεί βασικό μοχλό επιβολής «ντάμπινγκ» μισθών σε βάρος της εργατικής τάξης κυρίως των αδύναμων οικονομιών.

Από την άλλη η απώλεια δυνατότητας «δανεισμού τελευταίας καταφυγής» από την Κεντρική Τράπεζα, οδηγεί τα αδύναμα κράτη της ευρωζώνης σε δανεισμό από τις αγορές με επαχθείς όρους και αντίστοιχα με ευνοϊκούς όρους για τις ισχυρές οικονομίες. Τα προγράμματα λιτότητας, με στόχο τη μείωση των δημοσίων ελλειμμάτων, οδηγούν εκτός από συντριβή των εργασιακών εισοδημάτων και κοινωνικών δαπανών, σε «φαύλο κύκλο» ύφεσης, ανεργίας, παραγωγικής παρακμής και φτωχοποίησης μεγάλου μέρους της κοινωνίας. Από την άλλη το μεγάλο έλλειμμα «κοινοτικής αλληλεγγύης» και η απουσία ανακατανομής πόρων μεταξύ ισχυρών και αδύναμων οικονομιών, ενισχύει τις τάσεις απόκλισης αντί σύγκλισης των οικονομιών(8).

Η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη είχε καταστροφικές συνέπειες στην οικονομία και στον ελληνικό λαό. Η δανειοδότηση από το ESM και τα συνακόλουθα Μνημόνια, οδήγησαν την τελευταία 5ετία, σε μείωση του ΑΕΠ κατά 25%, άνοδο της ανεργίας στο 30% (60% στους νέους), μείωση μισθών και συντάξεων κατά 40-50%, κλείσιμο 500.000 μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αποδιάρθρωση δημόσιας παιδείας, υγείας και πρόνοιας, πρωτοφανή αύξηση αυτοκτονιών (πάνω από 5.000), λεηλασία (πώληση) κερδοφόρων δημοσίων επιχειρήσεων και δημόσιας περιουσίας, καθώς και ουσιαστική απώλεια εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας(9). Οι δανειακές συμβάσεις και τα Μνημόνια που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα ήταν κατά παράβαση του Ελληνικού Συντάγματος, Διεθνών Συμβάσεων Εργασίας, του Ευρωπαϊκού Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων κά(10). Ταυτόχρονα η εφαρμογή τους ήταν καταστροφική, δεν έβγαλαν τη χώρα από την κρίση, ενώ οι λαθεμένες επιλογές της τρόϊκας εντοπίστηκαν από το Ευρωκοινοβούλιο(11), δυστυχώς εκ των υστέρων.

Ωστόσο η στρατηγική της ελληνικής άρχουσας ελίτ και της τρόϊκα (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ), δεν ήταν τυχαίο λάθος αλλά συνειδητή επιλογή που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του χρηματιστικού κεφαλαίου. Στόχος ήταν να κρατήσουν, για διαφορετικούς λόγους η κάθε πλευρά, την Ελλάδα στην ευρωζώνη, επιβάλλοντας τον ελληνικό λαό τεράστιες θυσίες καταπατώντας θεμελιώδη δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα. Ο βασικός πυρήνας της ελληνικής ελίτ επιζητεί την παραμονή στην ευρωζώνη όχι μόνο για οικονομικούς λόγους αλλά γιατί θεωρεί από πολιτική άποψη την παραμονή «ασφαλές λιμάνι» για διατήρηση της κυριαρχίας της. Από την άλλη η τρόϊκα επιδιώκει να κρατήσει την Ελλάδα στο ενιαίο νόμισμα για την αποτροπή καταστάσεων «ντόμινο» που ενδεχομένως σηματοδοτούσε η αποχώρηση της.

Ταυτόχρονα η ελληνική άρχουσα ελίτ και η «τρόϊκα» εφαρμόζουν από κοινού συνειδητή πολιτική δήμευσης του ελληνικού λαού (λαϊκών εισοδημάτων και δημόσιας περιουσίας) σε όφελος των πιστωτών. Οι δανειακές συμβάσεις από το ESM και τα συνακόλουθα Μνημόνια αποτελούν κείμενα αποικιοκρατικού χαρακτήρα, που τα κατατάσσουν στην κατηγορία του «απαιχθούς» χρέους. Η ελληνική αστική τάξη αποδείχτηκε μια ακόμα φορά ακραία εθελόδουλη και υποτελής, και δεν διστάζει να ξεπουλά τη χώρα και τον ελληνικό λαό, για τα στενά εγωϊστικά της συμφέροντα.

Η κρίση παρά τα δεινά που σώρευσε στον ελληνικό λαό, ήταν για ορισμένες μερίδες της ολιγαρχίας ευκαιρία πλουτισμού(12). Από την άλλη η κρίση επέφερε σημαντικές ανακατατάξεις στους κόλπους της οικονομικής ελίτ. Παρ’ ότι δεν υπάρχει ολοκληρωμένη μελέτη για την έκταση και βάθος των ανακατατάξεων, είναι ιδιαίτερα εμφανείς σε ορισμένους τομείς(13). Συγκεκριμένα στον χρηματοπιστωτικό τομέα, μετά από αλλεπάλληλες εξαγορές και συγχωνεύσεις, την αποχώρηση πολλών ξένων τραπεζών από την ελληνική αγορά και την «αρπαγή» των κρατικών τραπεζών από ιδιωτικές τράπεζες για ενίσχυση τους, σήμερα έχουν απομείνει συνολικά 4 μεγάλοι χρηματοπιστωτικοί όμιλοι (Εθνικής, Πειραιώς, Alpha Bank Eurobank), οι οποίοι λόγω ανακεφαλαιοποίησης, βρίσκονται προσωρινά στον έλεγχο του «Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας» (ΤΧΣ), ενώ στο εγγύς μέλλον θα πωληθούν σε ιδιώτες (εγχώριους ή ξένους) επενδυτές. Επίσης σημαντικές αλλαγές επήλθαν στον βιομηχανικό τομέα με την ιδιωτικοποίηση κρατικών ομίλων (κοινή ωφέλεια), τις εξαγορές και συγχωνεύσεις ή κλείσιμο μικρότερων (Λαναρά, Πετζετάκη, Χατζή, Κατσάμπα, κά). Ωστόσο η πρώτη δεκάδα βιομηχανικών ομίλων διατηρούν τις θέσεις τους, ενώ μερικοί έχουν μεταφέρει την έδρα της «μητρικής» στο εξωτερικό για την εξασφάλιση ευνοϊκότερων πιστώσεων (3Ε, Βιοχάλκο, ΦΑΓΕ, κά).

Ωστόσο και στους άλλους τομείς της οικονομίας, η κρίση επέδρασε αρνητικά στο κύκλο εργασιών και στην κερδοφορία. Παρ’ όλα αυτά οι μεγαλύτεροι όμιλοι διατηρούν τη δεσπόζουσα θέση που είχαν (ο όμιλος Μπόμπολα στον κατασκευαστικό τομέα, καθώς και μικρότεροι όμιλοι με κύριο πεδίο δράσης στο εξωτερικό). Επίσης στο εμπόριο οι όμιλοι Θεοχαράκη, Βερόπουλος, Μαρινόπουλος, στα «μ.μ.ε.» οι όμιλοι Κυριακού, Αλαφούζου, κά. Τέλος οι εφοπλιστικοί όμιλοι, κυρίως αυτοί που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό, διατηρούν και ενισχύουν τη θέση τους, φέροντας την ελληνική εφοπλιστική ελίτ στην πρώτη θέση της παγκόσμιας κατάταξης (μερίδιο 16%) με δεύτερη την Ιαπωνία.

1. Σε συνέντευξη του στη «Le Monde» (26.11.2011, p.10) , ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Valery Giscard d’ Estaing, τόνισε ότι «η απόφαση συμμετοχής της Ελλάδας στο ενιαίο νόμισμα ήταν ένα μεγάλο λάθος. Η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη να μπει στο ενιαίο νόμισμα, αλλά ο λομπυσμός των κυρίαρχων πολιτικών κύκλων της Γαλλία (J.Chirac and L.Jospin) την επέβαλαν».
2. Εμπιστευτικό έγγραφο του ΔΝΤ που συντάχθηκε το 2010 και διέρρευσε πρόσφατα στον ξένο τύπο (Wall Street Journal), αναφέρει ότι «το ελληνικό σχέδιο διάσωσης το 2010 δεν ήταν ένα πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας αλλά της ίδιας της ευρωζώνης και συγκεκριμένα των τραπεζών των πιο μεγάλων οικονομιών της τελευταίας, οι οποίες τότε ήταν υπερβολικά εκτεθειμένες στο ελληνικό χρέος». («Εφημερίδα των Συντακτών», 3.2.14)
3. Μετά τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ την 19ην Δεκέμβρη 2013, η καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ δήλωσε μεταξύ άλλων ότι«εάν η Ελλάδα είχε αφεθεί να εγκαταλείψει την ευρωζώνη τότε όλα τα μέλη της νομισματικής ένωσης θα υποχρεούνταν να αφήσουν το κοινό νόμισμα σε μεταγενέστερο χρόνο». Αντίστοιχα ο πρόεδρος του Eurogroup Όλι Ρεν σε δήλωση του στην Επιτροπή του Ευρωκοινοβουλίου πουν διερευνά τις ευθύνες της «τρόϊκα», δήλωσε (14.1.14), ότι «αν είχε γίνει αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους το 2010 θα είχαμε αντιμετωπίσει δραματικές συνέπειες μετάδοσης της σε άλλα κράτη-μέλη, όσο και μέσω του τραπεζικού συστήματος». («Εφημερίδα των Συντακτών», 15.1.14)
4. Ο βουλευτής του κόμματος της ΝΔ που βρίσκεται στην κυβέρνηση, Β,Πολύδωρας σε συνέντευξη του (18.12.13) δήλωσε ότι το ύψος της φοροδιαφυγής από τις 6.575 offshore εταιρίες που βρίσκονται στην Ελλάδα ανέρχεται ετησίως γύρω στα 8 δις, δεδομένου ότι σε ελέγχους που έχουν γίνει ως τώρα μόνο σε 34, έχουν διαπιστωθεί φοροδιαφεύγοντα έσοδα ύψους 40 εκατ. €. («Εφημερίδα των Συντακτών», 18.12.13)
5. Τα τελευταία χρόνια έχουν βγει στην επιφάνεια τεράστια σκάνδαλα διαφθοράς (δωροδοκίας) και διακίνησης «μαύρου χρήματος» μέσω off-shore εταιριών, για την αγορά πολεμικού εξοπλισμού αξίας δεκάδων δις ευρώ (πχ. 170 αρμάτων Leopard και άλλων οπλικών συστημάτων από τις εταιρίες Rheinmetall και STN Atlas, την αγορά 4 ελαττωματικών υποβρυχίων από τη γερμανική εταιρία Ferrostaal-HDW, την αγορά ηλεκτρονικού συστήματος C4i για τους Ολυμπιακούς Αγώνες από τη Siemens, κά), στα οποία είχαν άμεση ανάμιξη στελέχη των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (υπουργοί άμυνας Α.Τζοχατζόπουλος, Ε.Βενιζέλος, Γ.Παπαντωνίου, κά), καθώς και στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, υπηρεσιακοί παράγοντες, εγχώριοι προμηθευτές, εκπρόσωποι ξένων εταιριών, κά.
6. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι καταθέσεις ευπόρων ελλήνων σε τράπεζες της Ελβετίας ξεπερνούσαν το 2012 τα 280 δις €. (Εξπρές, 1.6.12) Με το ξέσπασμα της κρίσης υπήρξε μαζική φυγή κεφαλαίων (το 2010 ανήλθε σε 104 δις) χωρίς να επιβληθεί φόρος εξόδου κεφαλαίων. Ένα μέρος αυτών (2.062 φυσικά πρόσωπα και εταιρίες) περιέχονται στη λεγόμενη «λίστα Λαγκάρντ», από τα οποία 1.500 έχουν καταθέσεις στην ελβετική τράπεζα HSBC. Οι περισσότεροι από τους καταθέτες (επιχειρηματίες, ελεύθεροι επαγγελματίες, κά) είχαν στόχο την αποφυγή φορολογίας, η οποία εκτιμάται σε 1 δις €. (www.real.gr, 4.1.14)
7. Σύμφωνα με μελέτη δύο γάλλων οικονομολόγων, J.Mazier and P.Petit (2013), σε ενδεχόμενη επιστροφή στα εθνικά νομίσματα, το γερμανικό μάρκο (με όρους ισοτιμίας εισόδου στο ευρώ) ήταν το 2010 υποτιμημένο κατά 22%, ενώ αντίθετα το νόμισμα της Πορτογαλίας ήταν ανατιμημένο κατά 25%, της Ελλάδας 19%, της Ισπανίας 14% και της Γαλλίας 12%. Το γεγονός δείχνει ότι το «ακριβό ευρώ» αποτελεί κρίσιμο παράγοντα δημιουργίας εμπορικών πλεονασμάτων στις χώρες του Βορρά και ελλειμμάτων στις χώρες του Νότου της ΕΕ.
8. Σύμφωνα με αναλυτικό κείμενο του Ινστιτούτου «Ρόζα Λούξεμπουργκ», η θεωρίατης «εσωτερικής υποτίμησης» ως μοχλού ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και τόνωσης της ανάπτυξη, εμπεριέχει μια βαθιά αντίφαση. Δεν εξηγεί πως μπορεί να ενισχυθεί η «ανταγωνιστικότητα» κάθε χώρας, όταν όλες οι χώρες της «ευρωζώνης» εφαρμόσουν πολιτική «εσωτερικής υποτίμησης», δηλ. κάνοντας όλο και πιο φθηνό το εργατικό τους δυναμικό. Πρόκειται για πολιτική «εργασιακού ντάμπινγκ» που δεν οδηγεί πουθενά, εκτός από την εξαθλίωση των λαών και εργαζόμενων της ΕΕ. Αυτήν την πολιτική «παγώματος» μισθών ξεκίνησε η Γερμανία οδηγώντας σε καθοδική πορεία τις εργατικές αμοιβές σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης.!
9. Η επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος De Linke Γερμανίας Sahra Wagenknecht, σε ομιλία της επεσήμανε ότι «η Ελλάδα δεν είναι πλέον κυρίαρχο κράτος καθώς βρίσκεται υπό τις επιταγές της τρόϊκα», ρίχνοντας ευθύνες στην πολιτική της Ανγελα Μέρκελ, καθώς και για αύξηση των αυτοκτονιών στην Ελλάδα. («Ναυτεμπορική», 13.1.14)
10. Κατά τον συνταγματολόγο Κατρούγκαλος Γ. (2013), οι δανειακές συμβάσεις και τα Μνημόνια είναι αντισυνταγματικά διότι δεν πέρασαν για τελική έγκριση από τη Βουλή. Επίσης ο συνταγματολόγος Χρυσόγονος Κ. θεωρεί ότι τα Μνημόνια παραβιάζουν διατάξεις της Χάρτας Θεμελιωδών Δικαιωμάτων η οποία αποτελεί μέρος του συνταγματικού (πρωτογενούς δικαίου) της Ευρωπαϊκής Ένωσης». (Αυγή, 29.12.13). Τέλος ο Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης Μουϊζνιεκς Ν, θεωρεί ότι «πολλές κυβερνήσεις της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, ξέχασαν τις υποχρεώσεις τους για σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδίως των κοινωνικών. Τα άκαμπτα μέτρα λιτότητας μπορούν να επιδεινώσουν την ανεργία, τη φτώχεια, την έλλειψη στέγης και τις ανισότητες». (Αυγή, 8.12.13)
11. Σε έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου, με εισηγητές τους ευρωβουλευτές Ότμαρ Κάρας και Λιέμ Χουάν Ντόγκ, για τη διερεύνηση των ευθυνών της τρόϊκας στο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας, επισημαίνουν ότι «το πρόγραμμα ειναι ακατάλληλο και αναποτελεσματικό, ενώ η τρόϊκα και οι θεσμοί που βρίσκονται πίσω από αυτό έχουν περιπέσει σε τεράστια πολιτικά και υπολογιστικά σφάλματα…. Οι τυφλές περικοπές κοινωνικών δαπανών και επιδομάτων οδήγησαν σε φτώχεια μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, σε έκρηξη ανεργίας των νέων, σε καταστρατήγηση της πολιτικής της Λισαβόνας για την ανάπτυξη, κά… Η χρεοκοπία και η επακόλουθη έξοδος από την ευρώ δεν έχουν απομακρυνθεί παρά μόνο βραχυπρόθεσμα»… (www.real.gr, 22.12.13)
12. Τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των πολύ πλουσίων ελλήνων με περιουσία άνω των 30 εκατ. αυξήθηκε κατά 11% (από 450 σε 505 άτομα) και ανέρχεται συνολικά σε 60 δις €. Οι εκατομμυριούχοι με περιουσία άνω του 1 εκατ.€ υπολογίζονται από τα τμήματα των private banking γύρω στα 8.000 άτομα, ενώ 2.687 άτομα στο Χρηματιστήριο Αθήνας διαθέτουν μετοχές που ξεπερνούν το 1 εκατ.€ έκαστος. Τέλος σύμφωνα με το περιοδικό «Forbes», στη λίστα των 1.426 πολύ-δισεκατομμυριούχων στον κόσμο (2013), υπήρχαν τρεις έλληνες. Ο Σπ.Λάτσης με περιουσία 3,3 δις δολ., ο Αρ.Μυστακίδης με 2,7 δις και ο Φ.Νιάρχος με 2,6 δις δολ. («Εφημερίδα των Συντακτών» 5.3.13)
13. Σύμφωνα με στοιχεία του Οδηγού Επιχειρήσεων ICAP, το 2007 γύρω στις 32.200 εταιρίες (εκτός χρηματοπιστωτικού τομέα), είχαν ενεργητικό 281 δις €, κύκλο εργασιών 187 δις, ίδια κεφάλαιο 115 δις και κέρδη EBITDA 19,6 δις. Αντίστοιχα το 2012, περί τις 27.200 εταιρίες με ίδιο ύψος ενεργητικού (281 δις €), είχαν κύκλο εργασιών 163 δις, ίδια κεφάλαια 110 δις και κέρδη EBITDA 10,4 δις. («Ναυτεμπορική», 23.1.14)
Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: