Αρχείο

Archive for Αύγουστος 2014

Κόκκινα επιχειρηματικά δάνεια…. Εκκόλαψη νέων σκανδάλων

Αύγουστος 27, 2014 Σχολιάστε

Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ οικονομικών, μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Τα «κόκκινα δάνεια» σε τράπεζες και «κόκκινα χρέη» σε εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία, αποτελούν την άλλη όψη της «κρίσης υπερχρέωσης». Το ύψος των «κόκκινων δανείων» (Ιούλιος ’14) ήταν 77 δις €, από τα οποία 42 δις επιχειρηματικά, 25 στεγαστικά και 10 δις καταναλωτικά. Ο αριθμός τους αυξάνει διαχρονικά από 4,5% του συνόλου το 2004, σε 9,5% το 2009, σε 24,5% το 2012 και 35% το 2014. Η αντιμετώπιση τους αφορά όχι μόνο τους οφειλέτες και τραπεζίτες, αλλά έμμεσα την ασφάλεια καταθέσεων, την παροχή ρευστότητας στις επιχειρήσεις, την απασχόληση, ανεργία κλπ.
Η μεγάλη καταβόθρα των κόκκινων δανείων
Εδώ θα περιοριστούμε αποκλειστικά στην εξέταση των επιχειρηματικών δανείων, που τον Ιούλιο ’14 ανέρχονταν συνολικά σε 115 δις (102 δις προς μεγάλες επιχειρήσεις και 13 δις προς ατομικές, αγροτικές και ελεύθερους επαγγελματίες) από τα οποία 42 δις ήταν «κόκκινα» (35 δις επιχειρήσεων ΑΕ και ΕΠΕ και 7 δις 100.000 περίπου ατομικών επιχειρήσεων). Κατά την ΤτΕ από τα 42 δις «κόκκινα δάνεια» τα μισά θα μπορούσαν με διάφορες ρυθμίσεις να καταστούν εξυπηρετούμενα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος θα πληρώσει τα υπόλοιπα 21 δις και τι θα γίνουν οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις που θα κλείσουν; Από την άλλη τα χρόνια ελλείμματα ρευστότητας προς επιχειρήσεις από το τραπεζικό σύστημα, σε συνδυασμό με την απουσία πολιτικής παραγωγικής ανασυγκρότησης και παρατεταμένης συρρίκνωση μισθών και συντάξεων, δεν αφήνουν ελπίδες ουσιαστικής ανάκαμψης και εξόδου της οικονομίας από την κρίση.
Τα σενάρια ρύθμισης των επιχειρηματικών δανείων
Η κυβέρνηση από κοινού με Τράπεζα Ελλάδος, τις τράπεζες και την τρόϊκα, επεξεργάζονται σενάρια αντιμετώπισης των ληξιπρόθεσμων δανείων, με επίκεντρο τα συμφέροντα των τραπεζιτών και των μεγάλων επιχειρήσεων, ρίχνοντας ουσιαστικά στον «καιάδα» χιλιάδες ΜΜΕ μαζί και εργαζόμενους. Σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού Ανάπτυξης κ.Δένδια, προωθείται «εξωδικαστική διαδικασία διευθέτησης χρεών» μεγάλων κυρίως επιχειρήσεων προς τράπεζες, εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία. Στις μέθοδες διευθέτησης περιλαμβάνονται επιμήκυνση εξόφλησης, μείωση επιτοκίου, αναδιάρθρωση επιχείρησης (διορισμός νέας διοίκησης, εξαγορά ή συγχώνευση, μετοχοποίηση δανείων κά), ως και μερική διαγραφή χρεών. Προφανώς το σύστημα «διαπλοκής» (επιχειρηματιών-τραπεζών-κυβέρνησης) θα παίξει καθοριστικό ρόλο στις τελικές επιλογές. Σύμφωνα με δημοσιεύματα πολλά επιχειρηματικά δάνεια που έχουν ρυθμιστεί, φέρουν τη σφραγίδα της «διαπλοκής». Ωστόσο για να διευκολυνθούν και θεσμικά οι επιλογές, σχεδιάζονται αλλαγές στον πτωχευτικό κώδικα (άρθρο 99) ώστε οι πρώτοι πιστωτές στην εκκαθάριση να είναι οι τράπεζες και όχι το δημόσιο, τα ασφαλιστικά ταμεία ή οι εργαζόμενοι. Την απόφαση θα παίρνει το 35% των πιστωτών (βασικά τράπεζες) και όχι το 51% που ισχύει σήμερα. Είναι προφανές ότι το σχέδιο «επίλυσης» των κόκκινων επιχειρηματικών δανείων, από οικονομική και κοινωνική άποψη θα είναι επώδυνο, γιατί αποσκοπεί να φορτώσει τις συνέπειες της «εκκαθάρισης» κυρίως στο δημόσιο (εφορίες), ασφαλιστικά ταμεία, ΜΜΕ και εργαζόμενους.
Το ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι ποιος θα πληρώσει το κόστος της «εκκαθάρισης». Αν φορτωθούν στις τράπεζες θάχουμε «εξαέρωση» της κεφαλαιακής τους βάσης αφήνοντας μετέωρες τις αποταμιεύσεις. Το «μαξιλαράκι» των 13 δις του ΤΧΣ (υπόλοιπα δεύτερου δανείου) προβάλει ως λύση, αλλά και πάλι δεν επαρκούν για το σύνολο των κόκκινων δανείων, μεταξύ αυτών και των στεγαστικών, εργαζόμενων, συνταξιούχων, ανέργων, επαγγελματιών, κά, που δεν έχουν δυνατότητα εξόφλησης. Τι μέλει γενέσθαι λοιπόν; Στις διάφορες τεχνικές επίλυσης προβάλλεται η ιδέα αποχωρισμού των κόκκινων δανείων και δημιουργία μιας «ειδικής τράπεζας χρεών» (bad-bank) που θα διαχειριστεί τα κόκκινα δάνεια καταφεύγοντας σε διάφορες ρύθμισης. Ωστόσο η αφαίρεση «κόκκινων δανείων» από τις τράπεζες (ενεργητικό), προϋποθέτει κεφαλαιακή στήριξη (παθητικό), που μόνο δημόσιος φορέας μπορεί να προσφέρει ή κάποιο υπερεθνικό ίδρυμα (πχ ΕΚΤ) που όμως δεν προκύπτει. Άρα το δημόσιο καλείται να βγάλει τα «κάστανα από τη φωτιά», με συνέπεια την αύξηση δημοσίου χρέους και συνακόλουθες πολιτικές λιτότητας.!
Υπάρχει εναλλακτική λύση και ποια;
Η αντιμετώπιση των κόκκινων δανείων και ειδικά των επιχειρηματικών επιβάλει ριζικά διαφορετική προσέγγιση από αυτήν που προωθούν κυβέρνηση, τράπεζες και επιχειρηματική ελίτ. Το πρώτο και βασικό είναι το πέρασμα του ελέγχου των τραπεζών στο δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο. Η διαχείριση κόκκινων δανείων από ενιαίο φορέα ή από κάθε τράπεζα είναι δευτερεύον ζήτημα. Ο δημόσιος έλεγχος στο τραπεζικό σύστημα είναι το πρωτεύον που δίνει περιθώρια αντιμετώπισης τους με οικονομικούς, αναπτυξιακούς και κοινωνικούς όρους. Οι δημόσιες τράπεζες διασφαλίζοντας τις λαϊκές αποταμιεύσεις, μπορούν να απορροφήσουν σε πρώτη φάση μέρος των κόκκινων δανείων με μείωση κερδών και αποθεματικών και παράλληλα να αξιοποιήσουν χρηματοπιστωτικά εργαλεία για εξισορρόπηση ανοιγμάτων, ενώ με παροχή ρευστότητας στην οικονομία – με αναπτυξιακά και κοινωνικά κριτήρια – να δώσουν ώθηση στην παραγωγική ανασυγκρότηση, στην αύξηση ΑΕΠ και απασχόλησης και εξόδου από την κρίση. Δίδεται επίσης δυνατότητα διαχειριστικού ελέγχου σε χαριστικές ρυθμίσεις δανείων, αντικειμενικού προσδιορισμού οικονομικών δυνατοτήτων επιχειρήσεων και περιουσίας των ιδιοκτητών, καθώς αποτροπή δόλιων μεθόδων «παραγωγής» κόκκινων δανείων. Για παράδειγμα ιδιοκτήτες επιχειρήσεων που βρίσκονται στη λίστα Λαγκάρντ ή σε άλλες λίστες ή ιδιοκτήτες off-shore εταιριών που αποκρύπτουν πλούτο και περιουσιακά στοιχεία, πρέπει να έχουν διαφορετική μεταχείριση στην τελική ρύθμιση δανείων. Επίσης ριζικές αναπροσαρμογές πρέπει να γίνουν στο πτωχευτικό δίκαιο (άρθρο 99, κά) ώστε να σταματήσουν σκανδαλώδεις ρυθμίσεις. Βασικά κριτήρια απόφασης πρέπει να είναι η βιωσιμότητα επιχειρήσεων και οι θέσεις εργασίας. Επίσης όσες επιχειρήσεις επιβιώνουν με «αυτοδιαχειριστικά» σχήματα και διατηρούν θέσεις εργασίας πρέπει να στηριχτούν, όπως και βιώσιμες μικρομεσαίες και συνεταιριστικές επιχειρήσεις που δημιουργούν θέσεις εργασίας. Όλα αυτά βέβαια, όπως και άλλα, προϋποθέτουν μια άλλη κυβέρνηση που μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να δώσει, ώστε να ανοίξει ελπιδοφόρα προοπτική στην ελληνική οικονομία και κοινωνία.

Δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών», 27-8-2014

Κατηγορίες:Uncategorized

Νέοι επικοινωνιακοί μύθοι κυβέρνησης

Αύγουστος 27, 2014 Σχολιάστε

Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ οικονομικών, μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Τα τεράστια οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα που έχουν σωρεύσει οι πολιτικές Μνημονίου, η κυβερνώσα ελίτ επιχειρεί να τα εξωραΐσει και συγκαλύψει με τη βοήθεια του «μιντιακού» κατεστημένου, καλλιεργώντας διάφορα στερεότυπα («success story», «κοινωνικό πλεόνασμα», «περνάμε στην ανάπτυξη» κά). Τελευταία κάτω από τη λαϊκή κατακραυγή για ΕΝΦΙΑ, πώληση ΔΕΗ, ρυθμίσεις ασφαλιστικού, θάψιμο λίστας Λαγκάρντ, νέες παροχές σε τραπεζίτες, μεγαλοεργολάβους, εφοπλιστές και «βαρόνους των Media», επιχειρεί καλλιέργεια νέων μύθων για εγκλωβισμό και έλεγχο συνειδήσεων. Θα περιοριστούμε σε μερικούς από τους νέους μύθους που προβάλλονται στην τρέχουσα περίοδο.
1. Το Μνημόνιο τελείωσε !
Από επιλογή «σωτηρίας» της χώρας τα πρώτα χρόνια τώρα «απεταξάμειν το σατανά» ….Ωστόσο μόνο στα λόγια. Το Μνημόνιο δεν λήγει με την τελευταία δόσης της τρόϊκας (από ΕΕ 2014, ενώ από ΔΝΤ 2015), αλλά διατηρείται με μορφή αυστηρής επιτήρησης ως το 2047 (!), έτος εξόφλησης της τελευταίας δόσης των δανείων, καθώς με τους δεκάδες «εφαρμοστικούς νόμους» συντριβής των εργασιακών σχέσεων, διάλυσης κοινωνικού κράτους, ιδιωτικοποίησης δημόσιας περιουσίας και οργανισμών κοινής ωφέλειας και πολλών νομοθετημάτων κατά παραβίαση του Συντάγματος (Μνημόνιο, δανειακές συμβάσεις, κά). Επί πλέον η ενίσχυση της αντιλαϊκής δομής της ευρωζώνης λειτουργεί ως μηχανισμός παραγωγής νέων μέτρων σε βάρος των λαών, ενώ τα χρηματοδοτικά και δημοσιονομικά κενά 2015-16 οδηγούν την Ελλάδα σε νέο Μνημόνιο. Άρα το Μνημόνιο πέθανε …ζήτω το νέο Μνημόνιο. Η κατάργηση του και συνακόλουθων δεσμεύσεων είναι όρος επιβίωσης της ελληνικής κοινωνίας και αποτελεί το πρώτο μέτρο που θα λάβει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν αναλάβει τη διακυβέρνηση.
2. Ο ΕΝΦΙΑ διορθώνεται και έρχονται φοροαπαλλαγές
Η μαζική αγανάκτηση από την επιβολή του ΕΝΦΙΑ, επιχειρείται να εκτονωθεί με υποσχέσεις «διορθώσεων» και χορήγηση τάχα φοροαπαλλαγών (ΦΠΑ, πετρέλαιο θέρμανσης, αφορολόγητο κά). Ωστόσο τα λάθη του ΕΝΦΙΑ δεν είναι μπέρδεμα αντικειμενικών αξιών στους 4.000 οικισμούς, αλλά στην ίδια τη φορολογική πολιτική που δημεύει ουσιαστικά τη μικρομεσαία ιδιοκτησία. Επίσης από αρχές 2015 θα ξεκινήσουν πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας για «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια. Και μόνο το γεγονός ότι ο Φ.Α.Π. το 2009 είχε έσοδα 480 εκατ., ενώ ο ΕΝΦΙΑ θα αποφέρει 3 δις (αύξηση έξι φορές) σημαίνει ότι ο φόρος δεν πέρνει βελτίωση αλλά μόνο κατάργηση.! Ασφαλώς στην ακίνητη περιουσία πρέπει να υπάρχει φορολογία με καθορισμό αφορολόγητου ορίου (τουλάχιστον 200.000), προοδευτικούς συντελεστές, κτηματολόγιο, περιουσιολόγιο, κά. Ταυτόχρονα πρέπει να γίνει ριζοσπατική φορολογική μεταρρύθμιση με μείωση φορολογίας μισθών και συντάξεων, αφορολόγητο 12.000 €, μείωση έμμεσων φόρων, αύξηση φορολογίας ευπόρων στρωμάτων, πάταξη φοροδιαφυγής-φοροκλοπής, κατάργηση φορολογικών προνομίων της οικονομικής ελίτ και «μιντικακής» διαπλοκής κά.
3. «Συμμαχική αλληλεγγύη» όχι «αλλά καρτ» σχέση με ΕΕ
Το εμπάργκο ΗΠΑ-ΕΕ κατά της Ρωσίας (χάριν των ακροδεξιών της Ουκρανίας) και το εμπάργκο αντίστοιχα της Ρωσίας σε εισαγωγές αγροτικών προϊόντων κυρίως από ΕΕ, έφερε σε δεινή θέση τους έλληνες παραγωγούς ροδακίνων και άλλων προϊόντων. Οι καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις για στήριξη από ΕΕ και την κυβέρνηση ήταν η απάντηση κυβερνητικών στελεχών. Ωστόσο η απόφαση της ΕΕ να στηρίξει με 125 εκατ. μόνο τα προϊόντα βορείων χωρών εξαιρώντας τα ροδάκινα, ήταν «ψυχρολουσία» τόσο για τους 25.000 παραγωγούς όσο και την κυβέρνηση. Στο ερώτημα γιατί η Ελλάδα συναίνεσε στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, η κυβέρνηση δια της κας Βούλτεψη απάντησε ότι δεν θα αλλάξουμε την εξωτερική μας πολιτική για κάποιους τόνους ροδάκινα, ούτε πρέπει να αρνηθούμε τη «συμμαχική αλληλεγγύη». Αν αυτή η στάση δεν είναι εθελοδουλεία με απάρνηση εθνικής κυριαρχίας και λαϊκών συμφερόντων, τότε τι είναι; Δυστυχώς δεν πρόκειται για εξαίρεση αλλά για κανόνα. Να θυμίσουμε τον αγωγό «Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη» που υπέγραψε ο Κώστας Καραμανλής και ακύρωσε ο Γιώργος Παπανδρέου, την ολιγωρία για συμμετοχή στον αγωγό «South Stream», τη συναίνεση στο «εμπάργκο» της ΕΕ στις εισαγωγές πετρελαίου από Ιράν παρ’ ότι ήταν φθηνότερο και με πίστωση, κά. Οι διεθνείς οικονομικές σχέσεις της χώρας δεν έχουν μέλλον με την παθητική στάση και εξ’ υπολοίπου προσαρμογή στις γαιωπολιτικές στρατηγικές των κυρίαρχων ελίτ Ουάσιγκτον, Βρυξελών, Βερολίνου. Αντίθετα η μόνη επωφελής και αξιοπρεπής θέση είναι η ενεργητική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, ισότιμης συνεργασίας και αμοιβαίου οφέλους με όλες τις χώρες. Αυτό και μόνο αρκεί για την αναγκαιότητα απομάκρυνσης της κυβέρνησης το συντομότερο δυνατό από την εξουσία.
4. Συσπείρωση «δεξιάς πολυκατοικίας» για αποκλεισμό ΣΥΡΙΖΑ
Παρά τις καταστροφικές συνέπειες του Μνημονίου, η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρατηθεί στην εξουσία επιδιώκοντας συσπείρωση της «δεξιάς πολυκατοικίας» καθώς εξασφάλιση 181 βουλευτών για εκλογή προέδρου δημοκρατίας, με σημαία τον «κίνδυνο» ερχομού του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Το γαρ της θλίψης… οδηγεί στην παραφροσύνη.! Πρώτον, διότι ενισχύει την αναξιοπιστία της με την προσπάθεια συνάθροισης «κάθε καρυδιάς καρύδι», δεύτερον, διότι αποσιωπά επίσημες θέσεις πολιτικών φορέων και προσώπων που είναι κατά των μνημονιακών πολιτικών, τρίτον, επιχειρεί να κρύψει τη συνέχιση της ίδιας καταστροφικής πολιτικής και τέταρτον, διότι κινδυνολογεί για την αριστερή διακυβέρνηση, τη μόνη ελπιδοφόρα προοπτική εξόδου από την κρίση. Ωστόσο οι σχεδιασμοί της θα μείνουν στα χαρτιά. Οι εργαζόμενοι και ο ελληνικός λαός δεν είναι διατεθειμένοι να τους ανεχτεί άλλο. Το «θερμό» φθινόπωρο που έρχεται θα είναι η απαρχή του τέλους της «βασιλείας» τους.

Δημοσιεύτηκε στην «Αυγή της Κυριακής», 24.8.14

Κατηγορίες:Uncategorized

Ρωσικό «εμπάργκο», εθνική κυριαρχία και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική

Αύγουστος 27, 2014 Σχολιάστε

Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ οικονομικών

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία και η επιβολή κυρώσεων από ΗΠΑ-ΕΕ στη Ρωσία, με αντίστοιχα αντίμετρα (εμπάργκο) εκ μέρους της τελευταίας στις εισαγωγές αγροτικών προϊόντων, κυρίως στις χώρες της ΕΕ μαζί και Ελλάδα, έφερε στο προσκήνιο κρίσιμα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας και αποτελεσματικότητας ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Εξωτερική πολιτική και …ροδάκινα
Ο τρόπος θεώρησης του «εμπάργκο» από την ελληνική κυβέρνηση είναι τουλάχιστον απαράδεκτος. Ενδεικτική η δήλωση της κοινοβουλευτικής εκπροσώπου Σ.Βούλτεψη (11.8.14), στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι «μια υπεύθυνη Πολιτεία δεν καθορίζει την εξωτερική της πολιτική με βάση κάποια φορτία ροδακίνων» και ότι …«η Ελλάδα δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τις συμμαχίες της στο δυτικό στρατόπεδο». Η συγκεκριμένη δήλωση δείχνει όχι μόνο «ασχετοσύνη» για τις άμεσες και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του «εμπάργκο» σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, αλλά και μια παρωχημένη αντίληψη εξωτερικής πολιτικής, συνέχεια του πάλαι ποτέ δόγματος «ανήκομεν εις την Δύσην».!
Αξίζει να δούμε συνοπτικά τις συνέπειες του «εμπάργκο» στα αγροτικά προϊόντα, ως απάντηση στις «κυρώσεις» των ΗΠΑ-ΕΕ στη Ρωσία (απαγόρευση αγοράς ρωσικών χρεογράφων, πώληση εξοπλισμού για ειρηνικούς και στρατιωτικούς σκοπούς, εξοπλισμού στον ενεργειακό τομέα, κά). Οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων από ΕΕ προς Ρωσία ανέρχονται σε 12 δις € και μεγάλο μέρος αποτελούν ευπαθή προϊόντα (φρούτα, γαλακτοκομικά, κρέας, ψάρια, κά). Οι εξαγωγές της Ελλάδας φθάνουν τα 410 εκατ., ενώ από το εμπάργκο της Ρωσίας οι απώλειες της Ελλάδας σύμφωνα με εκτιμήσεις του «Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου», θα ανέλθουν 240 εκατ., από τα οποία 140 εκατ. από φρούτα (ροδάκινα, νεκταρίνια, ακτινίδια, σταφύλια). Τα αδιάθετα φρούτα λόγω του «εμπάργκο» θα φθάσουν 150.000 τόνους από τα οποία 70.000 τον. ροδάκινα. Πάνω από 25.000 παραγωγοί βρίσκονται στον «αέρα», ενώ 5 κλάδοι της αγροτικής παραγωγής έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές, καθώς κλάδοι μεταποίησης (χυμοποίησης), μεταφοράς, εμπορίας, κά. Οι υποσχέσεις για αποζημιώσεις παραγωγών εκ μέρους της ΕΕ, εξαντλείται μέχρι στιγμής στην αύξηση του ποσοστού «απόσυρσης» (χωματερές) από 5% σε 10%, ενώ οι αόριστες υποσχέσεις της κυβέρνησης για εθνικές ενισχύσεις έχουν εντείνει την αγωνία και αδιέξοδα των παραγωγών. Από την άλλη για το «χτίσιμο θέσεων» στη ρωσική αγορά χρειάστηκαν 10 χρόνια, ενώ για την επανάκτηση θα χρειαστούν τουλάχιστον 5 χρόνια. Από τη Ρωσία εισάγουμε κυρίως πετρέλαιο και φυσικό αέριο (5 δις) και εξάγουμε αγροτικά (34% του συνόλου) γουναρικά (45% του συνόλου), ενώ η αυξανόμενη ροή ρώσων τουριστών, αφήνει στη χώρα πολύτιμο συνάλλαγμα (800 δολάρια κατά κεφαλή δαπάνη..!).
Η συμμετοχή της Ελλάδας στο «εμπάργκο» κατά της Ρωσίας και τα αντίμετρα της τελευταίας, έχουν φέρει σε δεινή θέση όχι μόνο τους παραγωγούς, αλλά και την προοπτική των ελληνικών προϊόντων στη ρωσική αγορά, από την οποία επωφελείται η Τουρκία και άλλες χώρες. Προφανώς η ελληνική οικονομία και ο ελληνικός λαός δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από αυτήν την πολιτική, ντυμένη μάλιστα με το μανδύα της «συμμαχικής αλληλεγγύης». Αντίθετα υπονομεύουν καίρια την παρουσία ελληνικών προϊόντων σε μια μεγάλη αγορά και οι απώλειες θα είναι μεγάλες σε βάθος χρόνου αν συνεχιστεί αυτή η πολιτική. Είναι χαρακτηριστική η απάντηση της Κομισσιόν, σε επιστολή του «Πανελλήνιου Συνδέσμου Εξαγωγέων» Ελλάδος για τους κινδύνους του «εμπάργκο» στα ελληνικά προϊόντα. Η απάντηση της Κομισσιόν αναφέρει ότι η εμπορική συμφωνία (27.6.14) μεταξύ ΕΕ και Ουκρανίας, Μολδαβίας, Γεωργίας για εξαγωγές βιομηχανικών προϊόντων, θα είναι επωφελής για την ΕΕ.! Χωρίς αμφιβολία για τις ισχυρές βιομηχανικές χώρες θα είναι, αλλά για την Ελλάδα οι απώλειες θα είναι δίπλευρες (βιομηχανικά και αγροτικά).
Εξωτερική πολιτική και ενεργειακός τομέας
Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι παρά τις απώλειες στα αγροτικά κερδίζουμε αλλού, πχ ενεργειακά. Δυστυχώς οι εξελίξεις της τελευταίας δεκαετίας, δείχνουν ότι η Ελλάδα είναι διαχρονικό «θύμα» των γεωπολιτικών στρατηγικών επιδιώξεων ΗΠΑ-ΕΕ και έχει απολέσει ουσιαστικά την εθνική της κυριαρχία. Να θυμίσουμε ότι πριν μερικά χρόνια (επί Κώστα Καραμανλή) είχε συμφωνηθεί η συμμετοχή της στην κατασκευή του αγωγού «Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη», αλλά επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου με τις πιέσεις των αμερικανών η Ελλάδα αποσύρθηκε, χάνοντας την ευκαιρία συμμετοχής στα ευρύτερα ενεργειακά δίκτυα Ευρώπης-Ρωσίας. Επίσης πριν δύο χρόνο με την επιβολή «εμπάργκο» από την ΕΕ στο ιρανικό πετρέλαιο, η Ελλάδα δέσμια της λογικής του «αγκιστρωμένου ψαριού», συναίνεσε στην επιβολή «εμπάργκο» με αποτέλεσμα την απώλεια δυνατότητας αγοράς πετρελαίου σε χαμηλές τιμές και με πίστωση, σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης. Η λογική της «παθητικής» προσαρμογής στις γεωπολιτικές στρατηγικές των κυρίαρχων ελίτ, Ουάσιγκτον-Βρυξελών-Βερολίνου, μόνο δεινά έχει σωρεύσει στον ελληνικό και κυπριακό λαό. Από την άλλη δεν υπήρξε καμιά θετική εξέλιξη στα λεγόμενα «εθνικά θέματα» (FYROM, ελληνοτουρκικά, Κυπριακό), ενώ οι δανειακές συμβάσεις και η επιβολή των Μνημονίων της τρόϊκα, έχουν φέρει τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού στα πρόθυρα του Άδη.! Η κυβερνώσα ελληνική ελίτ και οικονομική ολιγαρχία, δείχνουν «αθεράπευτη» υποτέλεια και ξενοδουλεία προκειμένου να διασφαλίσουν στενά ταξικά συμφέροντα, απεμπολώντας ακόμα και την εθνική κυριαρχία.
Ανάγκη πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής
Το «εμπάργκο» στα αγροτικά προϊόντα, φέρνει στο προσκήνιο το κρίσιμο ζήτημα του προσανατολισμού της εξωτερικής πολιτικής και των διεθνών οικονομικών σχέσεων. Αντί θέση «κολαούζου» και «παθητικής» αποδοχής τετελεσμένων, η Ελλάδα έχει ανάγκη μιας ενεργητικής και πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, με κύριο άξονα την ανάπτυξη σχέσεων με όλες τις χώρες, στη βάση της ισότιμης συνεργασίας και του αμοιβαίου οφέλους. Η Ελλάδα πρέπει άμεσα να διαχωρίσει τη θέση της από τις «κυρώσεις» των ΗΠΑ-ΕΕ κατά της Ρωσίας (χάριν του ακροδεξιού καθεστώτος της Ουκρανίας), οι οποίες εξυπηρετούν επιθετικές γεωπολιτικές στρατηγικές και καλλιεργούν νέο «ψυχρό πόλεμο» σε βάρος λαών και εργαζόμενων της ευρωπαϊκής ηπείρου. Να συμβάλλει επίσης στο μέτρο του δυνατού, στην ειρηνική επίλυση των διαφορών στην Ουκρανία, υπολογίζοντας τη βούληση των λαών, το σεβασμό του διεθνούς δικαίου και των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ενδεχόμενη κλιμάκωση του «εμπάργκο» με Ρωσία, θα επιφέρει μεγάλα πλήγματα σε πολλούς κλάδους της ελληνικής οικονομίας (ενέργεια, αγροτικά, γούνας, τουρισμός κά) και πολλαπλά διαφυγόντα κέρδη, σε σχέση με την ανάπτυξη της συνεργασίας με μια μεγάλη αγορά, στην οποία η Ελλάδα διαθέτει συγκριτικά πλεονεκτήματα (γεωπολιτικά, πολιτιστικά, ιστορικά, θρησκευτικά, κά), αντί όλα να θυσιαστούν στα κούφια ιδεολογήματα μιας αφηρημένης και επιβλαβούς «συμμαχικής αλληλεγγύης».
18.8.14

Κατηγορίες:Uncategorized

Χρεοκοπία «μαϊμού» Αργεντινής από «γύπες» των αγορών

Αύγουστος 27, 2014 Σχολιάστε

Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ οικονομικών

Ξαφνικά ακούστηκε «μπάμ»….!!! Οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ άστραψαν και βρόντηξαν στη Βουλή κατά του ΣΥΡΙΖΑ ….που θέλει να μετατρέψει την Ελλάδα σε Αργεντινή. Με τακτικές αποπροσανατολισμού, πολιτικής υποκρισίας και μεγάλης δόση «ασχετοσύνης», προσπαθούν να συγκαλύψουν τις τραγικές συνέπειες των πολιτικών του Μνημονίου στο λαό και την οικονομία, συσκοτίζοντας καταστάσεις Ελλάδας-Αργεντινής.
Τα γεγονότα της Αργεντινή και τα διδάγματα για Ελλάδα
Παρ’ ότι έχουν γραφεί πολλά για την κρίση της Αργεντινής, κρίνουμε αναγκαία μια σύντομη αναφορά, ιδιαίτερα στα περί νέας χρεοκοπίας. Η Αργεντινή το 2001-2002 βρέθηκε στη δίνη μιας βαθιάς κρίσης απότοκη των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, τη σταθερή πρόσδεση του «πέσο» με το δολάριο και διόγκωση του δημόσιου χρέους. Οι «συνταγές σωτηρίας» του ΔΝΤ επιδείνωσαν την κρίση με αποτέλεσμα πτώση ΑΕΠ 25%, ανεργία 23%, χιλιάδες «λουκέτα» μικροεπιχειρήσεων, φτωχοποίηση 57% πληθυσμού, κά. Οι λαϊκές αντιδράσεις αντιμετωπίστηκαν με άγρια καταστολή (εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες), ανεβοκατέβασμα κυβερνήσεων, μέχρι Απρίλιο 2003, όπου πρόεδρος αναδείχτηκε ο Νέστωρ Κίρτσχνερ, ο οποίος ακολούθησε αντίθετη πολιτική. Επέβαλε παύση πληρωμών τοκοχρεολυσίων δημόσιου χρέους επικαλούμενος το διεθνές δίκαιο («κατάσταση ανάγκης»), κατήγγειλε το «πρόγραμμα σταθεροποίησης» του ΔΝΤ, αποδέσμευσε το «πέσο» από δολάριο και υποτίμησε 28%, επανεθνικοποίησε δημόσιες επιχειρήσεις, αύξησε 50% τους κατώτατους μισθούς, επέβαλε έλεγχο στη ροή κεφαλαίων, εφάρμοσε κοινωνικά προγράμματα για αδύναμα στρώματα, κά. Αποτέλεσμα, ραγδαία αύξηση ΑΕΠ (τριπλασιασμός 2003-2011), μείωση ανεργίας στο 7%, μείωση επιπέδου φτώχειας στο μισό, διεύρυνση συνεργασίας με Βενεζουέλα, Βραζιλία, Κίνα, Ρωσία, κά. Το πιο σημαντικό ήταν ότι πέτυχε «κούρεμα» 70% του δημόσιου χρέους στη διαπραγμάτευση με ΔΝΤ (2005), επικαλούμενος την έννοια του «απεχθούς χρέους», ενώ εξόφλησε (2010) όλα τα δάνεια προς ΔΝΤ (9,8 δις), απομακρύνοντας πλήρως την παρουσία του στην Αργεντινή. Στη συμφωνία «κουρέματος» του χρέους συμφώνησαν 93% των πιστωτών, ενώ 7% κυρίως «επιθετικά κεφάλαια» (hedge funds) δεν συμφώνησαν ζητώντας πλήρη εξόφληση με προσφυγές σε δικαστήρια. Το κρίσιμο ερώτημα που αφορά άμεσα την Ελλάδα και την κυβέρνηση είναι: Ήταν σε βάρος της Αργεντινής και του λαού της η παραπάνω εξέλιξη; Αν η Αργεντινή δεν διέγραφε 70% του χρέους, η κατάσταση θα ήταν καλύτερα σήμερα; Αν μπορούν οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος να απαντήσουν ας το κάνουν, αντί να ακούμε τους κακόηχους «λαρυγγισμούς» των εκπροσώπων τους.!!
Η «προ-κατ» χρεοκοπία
Ασφαλώς η κατάσταση στην Αργεντινή δεν είναι ιδεώδης. Παρά τα θετικά μέτρα που πήρε αρχικά η κυβέρνηση, δεν μεταβλήθηκε δραστικά η κυρίαρχη τάξη πραγμάτων. Ο καπιταλισμός παραμένει πάντα καπιταλισμός. Οι λαϊκές τάξεις (εργαζόμενοι, αγρότες, μικροεπιχειρήσεις, συνταξιούχοι, κλπ), αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, κυρίως υψηλό πληθωρισμό, γιαυτό και υπάρχουν διαμαρτυρίες τα τελευταία χρόνια. Όμως η κατάσταση δεν έχει καμιά ομοιότητα με εκείνη της περιόδου 2001-2002. Και αυτό που είναι εντελώς εξωπραγματικό, είναι η προσπάθεια να εμφανιστεί ότι η Αργεντινή σε νέα χρεοκοπία. Τι ακριβώς συμβαίνει; Πολύ απλά πρόκειται για κατάσταση «τεχνικής» (προ-κατ) χρεοκοπίας, με μεθοδεύσεις διεθνών κερδοσκόπων και «επιθετικών κεφαλαίων», με πρωταγωνιστή τον Πολ Σίνγκλερ, επικεφαλής της Elliott Capital Management ομίλου ΝΜL και χρηματοδότη Ρεπουπλικανικού Κόμματος, ο οποίος προσέφυγε στα αμερικανικά δικαστήρια και πέτυχε απόφαση του δικαστή Τόμας Γκρίεζα για «μπλοκάρισμα» πληρωμής ομόλογου Αργεντινής αξίας 539 εκατ.δολ. στους κατόχους του, αν πρώτα δεν πληρωθεί ομόλογο ύψους 1,5 δις στον Πολ Σίνγκλερ, που δεν είναι στην κατηγορία των «κουρεμένων» ομολόγων.!
Πρόκειται για καθαρό εκβιασμό με στόχο κήρυξη της Αργεντινής ως «αφερέγγυας» χώρας που είναι σε κατάσταση «παύσης πληρωμών», δηλ. χρεοκοπίας. Δυστυχώς το Ανώτατο Δικαστήριο ΗΠΑ αρνήθηκε να εξετάσει αίτηση αναίρεσης της απόφασης του δικαστή Τ.Γκρίεζα, σιγοντάροντας τον εκβιασμό. Πρόκειται για «μαϊμού» χρεοκοπία που δεν έχει σχέση με την κυβέρνηση και το λαό της Αργεντινής. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Αργεντινή έχει καταθέσει το ποσό του ομολόγου 539 εκατ.δολ. σε αμερικανική τράπεζα (New York Mellen) και είναι, ουσιαστικά και τυπικά, εντάξει.!
Υπάρχει όμως κάτι ακόμα. Σε περίπτωση που η Αργεντινή δεχόταν να πληρώσει το ομόλογο του Πολ Σίνγκλερ στο άρτιο, θα ήταν υποχρεωμένη να καταβάλει αντίστοιχα και στους άλλους πιστωτές που είχαν δεχτεί «κούρεμα» ολόκληρο το ποσό (ρήτρα RUFO), καταλήγοντας σε ακύρωση της συμφωνίας διαγραφής 70% του χρέους.! Κάτι τέτοιο φυσικά δεν μπορούσε να γίνει. Ωστόσο ο θόρυβος με βοήθεια των οίκων αξιολόγησης (Standard & Poor’s και Fitch) που μιλούν για επιλεκτική χρεοκοπία, ενισχύουν τα κερδοσκοπικά παιγνίδια στις χρηματοπιστωτικές αγορές και οι «μυημένοι» θα έχουν κέρδη.! Τέλος αξίζει να αναφέρουμε ότι ο ίδιος κερδοσκόπος (Πολ Σίνγκλερ) προσπάθησε πριν ένα χρόνο να κατάσχει στα ύδατα της Γκάνα μια φρεγάτα της Αργεντινής διεκδικώντας εξόφληση στο άρτιο ομολόγων που είχε αγοράσει «κοψοχρονιά» (15% της αξίας). Όμως δεν έγινε με επέμβαση του ΟΗΕ διότι αντιβαίνει το «Δίκαιο της Θάλασσας». Η περίπτωση είναι πρωτοφανής και δείχνει τα διάφορα «κόλπα» των διεθνών «γερακιών» να αρπάξουν ότι βρουν, με κάθε τρόπο. Το νέο ερώτημα που προκύπτει για τους εκπροσώπους της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και το εγχώριο κατεστημένο, είναι αν επιχαίρουν αντί να καταδικάζουν, τις τακτικές και μεθοδεύσεις των διεθνών κερδοσκόπων και αν διευκολύνει τη διεκδίκηση διαγραφής του ελληνικού χρέους; Εκτός κι αν νομίζουν ότι με τακτική «Χατζιαβάτη» (δουλοπρέπεια και ραγιαδισμό) θα έχουν επιτυχία.!
Προϋπόθεση εξόδου από την κρίση
Οι εμπειρίες της Αργεντινής είναι διδακτικές για την Ελλάδα και όσες χώρες αντιμετωπίζουν κρίση χρέους και βρίσκονται σε καθεστώς Μνημονίων. Παρ’ ότι οι συνθήκες δεν είναι ίδιες (η Ελλάδα συμμετέχει στην ευρωζώνη), υπάρχουν ομοιότητες κυρίως στο ζητούμενο. Δηλαδή διαγραφή μεγαλύτερου μέρους του χρέους και εξόφληση υπόλοιπου με ρήτρα ανάπτυξης. Στα όπλα διεκδίκησης πρέπει να είναι η άρνηση πληρωμής τοκοχρεολυσίων, αρχικά προσωρινά και αν χρειαστεί μόνιμα ως την τελική συμφωνία. Προτεραιότητα έχει η σωτηρία του ελληνικού λαού και όχι η θυσία του ελληνικού λαού χάριν της ευρωζώνης, όπως έκαναν οι κυβερνήσεις της τελευταίας πενταετίας. Πρόκειται για κρίσιμο τεστ αξιοπιστίας μιας φιλολαϊκής κυβέρνησης. Η κοινή δράση με τους ευρωπαϊκούς λαούς για τον ίδιο στόχο είναι πρόσθετο μέσο πίεσης. Ωστόσο από μόνη της η διαγραφή χρέους δεν αρκεί για προοδευτική έξοδο από την κρίση. Χρειάζεται ριζική στροφή στην ασκούμενη πολιτική με στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση, δραστική μείωση ανεργίας, ενίσχυση αγοραστικής δύναμης μισθών και συντάξεων, δημόσιος και κοινωνικός έλεγχος τραπεζικού συστήματος, αύξηση αναπτυξιακών και κοινωνικών δαπανών, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική κά, που δίνουν ελπιδοφόρα προοπτική στη χώρα και ιδιαίτερα στη νέα γενιά.

1.8.14

Κατηγορίες:Uncategorized

‘Ελευση «τρόϊκας» και ….οι «στρίγκλες» που έγιναν αρνάκια !

Αύγουστος 27, 2014 Σχολιάστε

Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ οικονομικών

Η έλευση της τρόϊκάς κατέρριψε τους επικοινωνιακούς λεονταρισμούς κυβερνητικών στελεχών που με τον ανασχηματισμό έδιναν υποσχέσεις αλλαγής πορείας. Πρώτος, που από «στρίγκλα» έγινε ….αρνάκι, ήταν ο κ.Λοβέρδος, ο οποίος από «πολέμιος» απολύσεων στην παιδεία (διαθεσιμότητες) έγινε «θιασώτης». Από την άλλη ο κ.Βρούτσης, δεσμεύτηκε να συνεχίσει το έργο της «κατεδάφισης» του ασφαλιστικού και ο κ.Μητσοτάκης, να λύσει το σταυρόλεξο των 6.500 απολύσεων στο δημόσιο ως τέλος 2014, ενώ ο κ.Χαρδούβελης, ως καλός μαθητής «πείστηκε» από τον Ράϊνχεμπαχτ ότι το χρέος είναι βιώσιμο.! Επιστέγασμα των παραπάνω η δήλωση του κ.Βαρβιτσιώτη «καμιά φορολογία στους εφοπλιστές», ενώ ο κ.Μανιάτης παραχώρησε τις έρευνες πετρελαίων σε ιδιώτες αντί στη δημόσια «Ελληνική Διαχειριστική Εταιρία Υδρογονανθράκων».! Όλα τα παραπάνω αποπνέουν χωρίς υπερβολή, υποτέλεια, «κοτσαμπασισμό» και δουλοπρέπεια της κυβερνώσας ελίτ στα αφεντικά της «ευρωζώνης» και σε ομάδες της ολιγαρχίας.! Ωστόσο οι δεσμεύσεις είναι αμείλικτες και πλήττουν ζωτικά συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Θα αναφερθούμε για λόγους χώρου μόνο στο κρίσιμο θέμα του ασφαλιστικού, να δούμε που οδηγείται και αν υπάρχει βιώσιμη εναλλακτική λύση.
Μνημόνιο, κοινωνική ασφάλιση και κράτος πρόνοιας
Στο «DNA» της νεοφιλελεύθερης πολιτικής είναι η ιδιωτικοποίηση κερδοφόρων δημοσίων επιχειρήσεων, η αποδόμηση του «κράτους πρόνοιας», το άνοιγμα της κοινωνικής σφαίρας στην κερδοσκοπική δράση μεγάλων συμφερόντων και η ανακατανομή εισοδήματος υπέρ του χρηματιστικού κεφαλαίου. Το Μνημόνιο ως ακραία έκφραση της συγκεκριμένης πολιτικής, έθεσε ως προτεραιότητα τη δραστική μείωση εισοδημάτων, κυρίως μισθών και συντάξεων, τη συντριβή εργασιακών δικαιωμάτων, τη διάλυση της «κοινωνικής ασφάλισης» και γενικά του κοινωνικού κράτους, για δημιουργία «πλεονασμάτων» υπέρ των πιστωτών. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο διάστημα 2009-13, οι δαπάνες για συντάξεις (κύριες, επικουρικές, ΕΚΑΣ, δώρα) μειώθηκαν 5 δις (από 28,9 σε 23,8 δις), ενώ ο αριθμός των συνταξιούχων αυξήθηκε. Η μείωση των συντάξεων σύμφωνα με την Συνομοσπονδία Συνταξιούχων (ΑΓΣΣΕ) κυμαίνεται από 15% ως 47% (μεσοσταθμικά 32%), ενώ παράλληλα αυξήθηκε το κόστος διαβίωσης και η φορολογία, με αποτέλεσμα τη φτωχοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας των συνταξιούχων.!
Το βασικό «μότο» των μνημονιακών μέτρων ήταν οι μεγάλες παροχές στο ασφαλιστικό σύστημα (συντάξεις, υγεία, πρόνοια). Ωστόσο το πρόβλημα δεν είναι οι «παροχές» αλλά η «διαρροή πόρων». Η βαθιά ύφεση μειώνει το ΑΕΠ και αυξάνει την ανεργία μειώνοντας αντίστοιχα τις εισφορές στο σύστημα. Από την άλλη η μείωση μισθών και η ανασφάλιστη εργασία (36%) οδηγούν σε μείωση εσόδων (8,5 δις), ενώ οι ανείσπρακτες (κόκκινες) οφειλές (15,5 δις) συρρικνώνουν παραπέρα τα αποθεματικά των ταμείων, μετά το μεγάλο πλήγμα που δέχτηκαν από το Χρηματιστήριο και PSI (12,5 δις). Τέλος η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών (3,9%) και η αύξηση του αριθμού των συνταξιούχων μειώνει τις εισροές και αυξάνει τις υποχρεώσεις κάνοντας ανέφικτη τη βιωσιμότητα του. Τα αλλεπάλληλα νομοθετήματα με επίκεντρο τη μείωση των παροχών (ν.3863/10, ν.3865/14, κά), φέρνουν το σύστημα όλο και πιο κοντά στην κατάρρευση. Η κίνηση πρέπει να είναι στην αντίθετη κατεύθυνση της αύξησης των εισροών.
Σε ποιο μοντέλο βαδίζει το ασφαλιστικό;
Το νέο μεσοπρόθεσμο που ψήφισε η κυβέρνηση 2015-18 με τις οδηγίες της τρόϊκα, προβλέπει μείωση κρατικής χρηματοδότησης στο ασφαλιστικό σύστημα, ενοποίηση επικουρικών ταμείων στο ΕΤΕΑ και μείωση επικουρικών (ρήτρα μηδενικού ελλείμματος και συντελεστής βιωσιμότητας), καθώς και μείωση εφ’ άπαξ (αρχικά 25%, ενώ νέα σενάρια μιλούν για 75%). Στρατηγικός στόχος η αντικατάσταση του «ανταποδοτικού» ασφαλιστικού συστήματος από το «κεφαλαιοποιητικό» ώστε να γίνει πιο ισχυρός ο δεσμός εισφορών-παροχών. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Κατ’ αρχήν η ενοποίηση των επικουρικών αποσκοπεί στην αρπαγή των αποθεματικών των πλεονασματικών ταμείων και μετατροπή της επικουρικής σύνταξης, από δημόσια σε ιδιωτική ασφάλιση, με θέσπιση ατομικού λογαριασμού για κάθε ασφαλισμένο. Το νέο μοντέλο δεν θα δίνει πλήρεις συντάξεις (απόσυρση κράτους από εγγυητή κύριας σύνταξης). Αντίθετα προβλέπεται κατάργηση της τριμερούς χρηματοδότησης (κράτος-εργοδότης-εργαζόμενος) και αντικατάσταση από το μοντέλο των «τριών πυλώνων». Βασική σύνταξη 360 € με εγγύηση κράτους υπό προϋποθέσεις, αναλογική σύνταξη με βάση τα έτη ασφάλισης και ύψος εισφορών και τρίτον αμιγώς ιδιωτική ασφάλιση.
Το συγκεκριμένο μοντέλο οδηγεί από την «αλληλεγγύη των γενεών» (αναδιανεμητικό) στο μοντέλο «σύγκρουσης των γενεών» (κεφαλοποιητικό) ενοχοποιώντας τους ηλικιωμένους. Η εισαγωγή της «βασικής σύνταξης» των 360 € που θα καλύπτει μόνο την ακραία φτώχεια και μιας συμπληρωματικής ανταποδοτικής σύνταξης, εξυπηρετεί την ανάπτυξη της ιδιωτικής ασφάλισης. Επίσης προβλέπεται κατάργηση προώρων συντάξεων και παράταση ορίων συνταξιοδότησης. Τέλος ο δημοσιονομικός περιορισμός του Μνημονίου, ότι μέχρι το 2060 η αύξηση των κρατικών δαπανών για συνταξιοδοτικές παροχές δεν πρέπει να ξεπερνούν το 2,5% του ΑΕΠ (με έτος αναφοράς 2009), οδηγεί πρακτικά σε εξαέρωση συντάξεων και μαζική εξαθλίωση συνταξιούχων στο εγγύς μέλλον.
Υπάρχει λύση και ποια;
Η κατάρρευση του συστήματος το 2016 με τα σημερινά δεδομένα θεωρείται βέβαιη. Η αποτροπή της κατάρρευσης προϋποθέτει ειδικά και γενικότερα μέτρα. Τα ειδικά πρέπει να αποσκοπούν στην αύξηση των εισροών και αποτελεσματικότερη διαχείριση, την καλύτερη οργάνωση του συστήματος και βελτίωση των παροχών. Ειδικότερα χρειάζεται να κλείσουν οι «μαύρες τρύπες» της διαρροής εσόδων από εισφοροδιαφυγή, «μαύρη εργασία», «κόκκινα χρέη» στα ταμεία, αποφυγή μείωσης ασφαλιστικών εισφορών, στήριξη κατώτατων συντάξεων και κοινωνικών παροχών, διαφάνεια και κοινωνικός έλεγχος στη λειτουργία κά. Ωστόσο η ουσιαστική επίλυση του ασφαλιστικού, προϋποθέτει γενικότερες αλλαγές της οικονομικής πολιτικής. Παραγωγική ανασυγκρότηση και μείωση ανεργίας, δικαιότερη κατανομή εισοδήματος, αύξηση κατώτατων μισθών στο προ κρίσης επίπεδο, ριζοσπαστική φορολογική μεταρρύθμιση με αύξηση εσόδων και πάταξη φοροδιαφυγής και φοροκλοπής «εχόντων και κατεχόντων», μείωση αντιπαραγωγικών δαπανών, κατάργηση Μνημονίου, διαγραφή μεγαλύτερου μέρους του χρέους, αποτροπή λεηλασίας δημόσιας περιουσίας, δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο τραπεζικού συστήματος, κά.
Ασφαλώς ένα σύγχρονο κοινωνικό-ασφαλιστικό σύστημα δεν συνδέεται μόνο με εξασφάλιση πόρων, αλλά πρέπει να βρίσκεται στην καρδιά ενός αληθινού «κοινωνικού κράτους» με αποστολή, την εξάλειψη της φτώχειας, δραστική μείωση κοινωνικών ανισοτήτων, προάσπιση εργασιακών δικαιωμάτων, εφαρμογή 35ωρου, πολύπλευρη στήριξη ανέργων, προώθηση ουσιαστικής ισότητας γυναικών στην εργασία και οικογένεια, προστασία πρώτης κατοικίας από πλειστηριασμούς, φροντίδα αστέγων, κά. Κατά συνέπεια η έξοδος του ασφαλιστικού συστήματος από την κρίση, αποτελεί συστατικό στοιχείο της εναλλακτικής πολιτικής προοδευτικής εξόδου από την κρίση, που μόνο μια πραγματική φιλολαϊκή κυβέρνηση μπορεί να εγγυηθεί. Η ανάπτυξη ισχυρού κινήματος αντίστασης-αλληλεγγύης-ανατροπής κατά των μέτρων του Μνημονίου αποτελεί κρίσιμο παράγοντα ανάδειξης μιας τέτοιας κυβέρνησης.

Δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία» 23.7.14

Κατηγορίες:Uncategorized

ΧΡΕΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ Εναλλακτική πολιτική με όρους κοινωνίας

Αύγουστος 27, 2014 Σχολιάστε

Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ οικονομικών επιστημών

Η κρίση «υπερχρέωσης» που βιώνει η ελληνική κοινωνία, δεν αφορά μόνο το «δημόσιο» αλλά και το «ιδιωτικό χρέος» που έχει πάρει μορφή «χιονοστιβάδας». Εκτός από «ληξιπρόθεσμα» στις τράπεζες 85 δις €, έχουμε χρέη στις εφορίες, χρέη επιχειρήσεων στα ασφαλιστικά ταμεία, χρέη προς ΔΕΚΟ (κυρίως ΔΕΗ), χρέη δημοσίου σε προμηθευτές, χρέη επιχειρήσεων σε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους (δεδουλευμένα) κά.! Το συνολικό ύψος του Ιδιωτικού Χρέους προσεγγίζει το ύψος του ΑΕΠ.!
1. Τα χρέη σε εφορίες, ασφαλιστικούς ταμεία και ΔΕΚΟ
Οι «κόκκινες οφειλές» στις εφορίες, παρ’ ότι δεν αποτελούν καινούργιο φαινόμενο, εμφανίζουν ραγδαία αύξηση, κυρίως μετά το ξέσπασμα της κρίσης και εφαρμογή Μνημονίων. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές ανήλθαν 67 δις (α’ εξάμηνο 2014), ενώ τέλος 2013 ήταν 63 δις, το 2010 στα 38,7 δις, το 2006 στα 25,6 δις και 2003 στα 11,5 δις €. Οι αιτίες διόγκωσης διαφοροποιούνται πριν και μετά την κρίση, παρ’ ότι στο βάθος κρύβονται οι ίδιες ταξικές πολιτικές δημοσιονομικής διαχείρισης υπέρ των κυρίαρχων ελίτ.
Από το σύνολο των «ληξιπρόθεσμων χρεών», τα 23 δις το 2013 αφορούσαν χρέη 2.697.791 φυσικών προσώπων, ενώ 40 δις χρέη 487.686 εταιριών και άλλων νομικών προσώπων. Ωστόσο ο κύριος όγκος ήταν από εύπορα στρώματα, δεδομένου ότι 2.300.000 οφειλέτες με χρέη ως 3.000 € όφειλαν μόλις 1,1 δις, ενώ άλλοι 100.000 με χρέη 3.000-300.000 όφειλαν 3 δις. Αντίθετα οι μεγάλοι «πελάτες», γύρω στα 10.000 φυσικά και νομικά πρόσωπα, είχαν 90% των χρεών στις εφορίες. Παράλληλα το «κρυφό χόμπι» της φοροδιαφυγής κυρίως των «εχόντων», μειώνει 25-30% τα φορολογικά έσοδα, αποτελώντας βασική πηγή δημοσίων ελλειμμάτων και χρέους.! Η «Επιτροπή Διαφάνειας» της Βουλής, με επικεφαλής τον Γ.Σούρλα πρώην υπουργό ΝΔ, μιλάει για διαρροή εσόδων 10-12 δις το χρόνο (λαθρεμπόριο καυσίμων, off-shore εταιρίες, «μαύρο χρήμα», πλαστά τιμολόγια, κά), ενώ άλλα 10 δις χάνονται από την φοροκλοπή του ΦΠΑ.!
Η πολύμορφη φορολογική επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων, έχουν φέρει σε αδυναμία πληρωμής εκατοντάδες χιλιάδες φορολογούμενους, με αποτέλεσμα αναγκαστικά μέτρα είσπραξης, κυρίως με πλειστηριασμούς ακινήτων ακόμα και πρώτης κατοικίας, με εξαίρεση μισθούς-συντάξεις ως 1.500 €. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία στο διάστημα Γεν’-Οκτ’ 2013, έγιναν 13.597 πλειστηριασμοί (56 σπίτια την ημέρα), 93.330 κατασχέσεις σε «χέρια τρίτων» (καταθέσεις σε τράπεζες, κά), εκδόθηκαν 35.380 παραγγελίες κατάσχεσης και 22.613 ποινικές διώξεις.
Από την άλλη οι οφειλές επιχειρήσεων στα ασφαλιστικά ταμεία (οι μισθωτοί πληρώνουν πριν πάρουν μισθό), καθώς επαγγελματιών και αγροτών, ανήλθαν τον Ιούνιο 2014 σε 15,8 δις (ΙΚΑ 8 δις, ΟΑΕΕ 7 δις, ΟΓΑ 0,8 δις). Το ΙΚΑ είχε 260.000 οφειλέτες, ο ΟΑΕΕ 370.000 ενώ ο ΟΓΑ 260.000. Μεγάλο μέρος χρεών στο ΙΚΑ είναι από μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ στον ΟΑΕΕ κυρίως από μικρές. Τέλος λόγω των μέτρων του Μνημονίου, έχουμε χρέη νοικοκυριών σε ΔΕΚΟ, κυρίως ΔΕΗ, ύψους 1,3 δις, με αποτέλεσμα διακοπή ρεύματος σε 350.000 καταναλωτές (μόλις 6 στους 10 βρίσκουν χρήματα επανασύνδεσης).
2. Πολιτικές αντιμετώπισης των «κόκκινων οφειλών»
Η κυβέρνηση επιδιώκει είσπραξη ληξιπρόθεσμων οφειλών, έχοντας στο στόχαστρο κυρίως λαϊκά στρώματα, ενώ αντίθετα ολιγωρεί για τα χρέη των εύπορων στρωμάτων. Η δήμευση τραπεζικών λογαριασμών και η κατάσχεση ακινήτων είναι στην ημερήσια διάταξη. Τον Ιανουάριο ’14 έγιναν «ελαφρύνσεις» σε 17.365 τραπεζικούς λογαριασμούς και βγήκαν στο «σφυρί» 1.392 κατοικίες και οικόπεδα.
Όσον αφορά τις οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία, προβλέπεται εξόφληση σε 48 δόσεις στο διάστημα 2013-17, με μείωση προσαυξήσεων και κάθε είδους επιβαρύνσεων της κεφαλαιοποιημένης οφειλής κατά 25%, εφ’ όσον το χρέος εξοφληθεί το 2017, 30% το 2016, κ.ο.κ. Ωστόσο τα αποτελέσματα της ρύθμισης είναι πενιχρά, ενώ οι συνδικαλιστικοί φορείς των ΕΒΕ προτείνουν πάγωμα οφειλών, παράταση χρόνου εξόφλησης, μείωση επιτοκίου, κά.
3. Εναλλακτική διέξοδος με όρους κοινωνίας
Η αντιμετώπιση των «κόκκινων οφειλών» σε εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία, πρέπει να γίνει με όρους κοινωνίας και πλαίσιο πολιτικής προοδευτικής εξόδου από την κρίση. Ειδικότερα χρειάζεται κατάργηση πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και διαγραφή χρεών ευπαθών κοινωνικών ομάδων (χρόνια άνεργοι, ασθενείς, υπερήλικες, κά) με εισόδημα κάτω από το ελάχιστο όριο διαβίωσης. Επίσης χρέη νοικοκυριών με εισόδημα ως 25.000 € το χρόνο και χωρίς άλλα περιουσιακό στοιχείο εκτός πρώτης κατοικίας, να γίνει ευνοϊκή ρύθμιση (πενταετής περίοδος και διαγραφή των προσαυξήσεων). Για τις υπόλοιπες κατηγορίες οφειλετών εφαρμογή προβλεπόμενων αναγκαστικής είσπραξης, ιδιαίτερα για «έχοντες και κατέχοντες» που συνήθως είναι και …φοροκλέπτοντες.
Το κόστος παραγραφής μπορεί να καλυφθεί με φορολογική μεταρρύθμιση στηριγμένη στη Συνταγματική επιταγή: «συμμετοχή στα φορολογικά βάρη ανάλογα με το εισόδημα». Αυτό προϋποθέτει «περιουσιολόγιο» και κτηματολόγιο, αλλαγή σχέσης άμεσων-έμμεσων φόρων, προοδευτική φορολογική κλίμακα, αφορολόγητο 12.000 € για τετραμελή οικογένεια, κατάργηση φορολογικών προνομίων (εφοπλιστών, off-shore, κά), πάταξη φοροδιαφυγής και φοροκλοπής, επιτάχυνση ελέγχων στις «λίστες» φοροφυγάδων, φορολογική διαφάνεια και έλεγχος ….ελεγκτών, αξιολόγηση φορολογικών κινήτρων, στελέχωση ελεγκτικών υπηρεσιών, κά.
Όσον αφορά τα χρέη στα ασφαλιστικά ταμεία, ευνοϊκή ρύθμιση για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που έχουν πρόβλημα επιβίωσης, «πάγωμα» εξόφλησης για τρία χρόνια και εξαετή τουλάχιστον ορίζοντα αποπληρωμής. Κατάργηση προσωποκράτησης, χαμηλή εισφορά κοινωνικής ασφάλισης σε επιτηδευματίες μειονεκτικών, αγροτικών περιοχών και μικρών χωριών. Κανένας πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας για χρέη στον ΟΑΕΕ, αύξηση κρατικής επιχορήγησης. Όσον αφορά τα χρέη στη ΔΕΗ, να διαγραφούν στις «ευπαθείς κοινωνικές ομάδες», επανασύνδεση ρεύματος, διεύρυνση κριτηρίων υπαγωγής στο «κοινωνικό οικιακό τιμολόγιο».
Τα παραπάνω χρειάζεται να συνδεθούν με ριζική στροφή στην ασκούμενη οικονομική πολιτική, κατάργηση Μνημονίου, διαγραφή μεγαλύτερου μέρους χρέους, δημόσιος και κοινωνικός έλεγχος τραπεζών, παραγωγική ανασυγκρότηση και αύξηση απασχόλησης, πάταξη φοροδιαφυγής «εχόντων και κατεχόντων», ενίσχυση αγοραστικής δύναμης μισθών και συντάξεων, αύξηση κοινωνικών και αναπτυξιακών δαπανών, επαναφορά στο δημόσιο των βιώσιμων ΔΕΚΟ, βαθιές τομές στη δημόσια διοίκηση, δημιουργία θεσμών κοινωνικού και εργατικού ελέγχου κά.
Η ανακοπή της φτωχοποίησης, ανάκαμψη της οικονομίας, αύξηση παραγωγής, απασχόλησης και εισοδήματος, αποτελούν θεμελιώδεις προϋποθέσεις εξασφάλισης ευνοϊκών ρυθμίσεων στα «κόκκινα χρέη» και «κόκκινα δάνεια». Αναπόσπαστο στοιχείο της συγκεκριμένης στρατηγικής, είναι η ύπαρξη ισχυρού κινήματος «αντίστασης-αλληλεγγύης-ανατροπής» και γείωση του στην κοινωνία, καθώς και η ανάδειξη φιλολαϊκής κυβέρνησης που θα βγάλει τη χώρα από την κρίση, έχοντας ως βασικό άξονα πολιτικής τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και ανάγκες της κοινωνίας.
7.7.14

Κατηγορίες:Uncategorized

Τα «κόκκινα δάνεια» διογκώνονται και απαιτούν ριζική λύση με φιλοσοφία «Σεισάχθειας»

Αύγουστος 27, 2014 Σχολιάστε

Γιάννης Τόλιος
διδάκτωρ οικονομικών επιστημών

Τα τελευταία χρόνια στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης βρίσκεται το δημόσιο χρέος και οι πολιτικές Μνημονίου οι οποίες έχουν φέρει τον ελληνικό λαό στην εξώθυρα του Άδη.! Ωστόσο υπάρχει και μια άλλη «αθέατη όψη» της υπερχρέωσης. Το Ιδιωτικό Χρέος νοικοκυριών και επιχειρήσεων, το οποίο έχει ίδιες αιτίες και συνέπειες και οδηγεί σε εξαθλίωση εκατοντάδες χιλιάδες μισθωτούς, συνταξιούχους, επαγγελματίες και μικροιδιοκτήτες με ωφελημένους τους τραπεζίτες και «εν γένει» τους κατόχους χρηματιστικού κεφαλαίου.
1. Βραδυφλεγής ….βόμβα
Παρ’ ότι τα «κόκκινα δάνεια» όπως και τα «κόκκινα» χρέη στις εφορίες, δεν αποτελούν καινούργιο φαινόμενο στην οικονομική ζωή, η διόγκωση τους έχει άμεση σχέση με την κρίση του συστήματος και τις μνημονιακές πολιτικές που υλοποιούν οι κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ με τις ευλογίες της «τρόϊκα». Τα «κόκκινα» δάνεια αποτελούν «βραδυφλεγή βόμβα» στο τραπεζικό σύστημα και δημόσια οικονομικά. Το ύψος τους ξεπέρασε τα 84 δις, αποτελώντας με τις ληξιπρόθεσμες οφειλές στις εφορίες (65 δις) και στα ασφαλιστικά ταμεία (21 δις), τις κυριότερες μορφές ιδιωτικού χρέους. Παράλληλα έχουμε χρέη σε ΔΕΚΟ και άλλους δημόσιους φορείς (1,5-2 δις), χρέη επιχειρήσεων σε εργαζόμενους (δεδουλευμένα), όπως και χρέη Δημοσίου προς ιδιώτες (προμηθευτές) ύψους 5 δις. Εδώ θα περιοριστούμε μόνο στα «κόκκινα» τραπεζικά δάνεια.
Ο αριθμός των «κόκκινων» δανείων εμφανίζει την τελευταία δεκαετία τάση ραγδαίας αύξησης. Από 4,5% του συνόλου των δανείων το 2004, ανέβηκε σε 9,5% το 2009, σε 24,5% το 2012, σε 31,9% το 2013 και στο α’ τρίμηνο 2014 στο 35%, ενώ σε αξία ξεπέρασαν τα 84 δις € (ή 44,5% του ΑΕΠ). Σύμφωνα με την έκθεση του Δ/τη Τράπεζας Ελλάδος για το 2013, το μεγαλύτερο μέρος των «κόκκινων» δανείων από πλευράς αριθμού ήταν επιχειρηματικά (31,8%), σε συνέχεια καταναλωτικά (47,3%) και τέλος στεγαστικά (26,1%), ενώ από πλευράς αξίας, τα επιχειρηματικά ανέρχονταν 46 δις €, τα στεγαστικά 23 δις και τα καταναλωτικά 15 δις €.
2. Πολιτικές ρύθμισης ληξιπρόθεσμων δανείων
Η διόγκωση των «κόκκινων δανείων» αποτελεί οξύ κοινωνικό πρόβλημα (αγγίζει τουλάχιστον 1 εκατ. άτομα). Οι ως τώρα ρυθμίσεις δεν δίνουν λύσεις με «όρους κοινωνίας» αλλά με «όρους τραπεζών».! Η πρώτη απόπειρα έγινε με το Ν.3869/10 (Νόμος Κατσέλη), ο οποίος είχε βασική αδυναμία το περιορισμένο πεδίο εφαρμογής (όσους δεν είχαν «πτωχευτική ικανότητα», δηλ. μισθωτούς, ενώ εξαιρούσε τους μικροεπιχειρηματίες), καθώς τις χρονοβόρες διαδικασίες. Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκε και ο Ν.4161/13 (πεδίο εφαρμογής στεγαστικά μισθωτών με εισόδημα ως 25.000 €). Στην εκπνοή του 2013 ψηφίστηκε ο Ν.4224/31, ο οποίος προβλέπει πλήρη απελευθέρωση πλειστηριασμών Α’ κατοικίας από 1/1/15 και προσωρινή εξαίρεση ως τέλος ’14 με προϋποθέσεις (αξία κατοικίας ως 200.000 €, ετήσιο καθαρό εισόδημα ως 35.000 €, συνολική αξία ακίνητης περιουσίας ως 270.000 € κά). Με βάση τη διεθνή εμπειρία το συγκεκριμένο πλαίσιο έχει αφετηρία τα συμφέροντα των τραπεζών και όχι εκείνων που έχουν πραγματική αδυναμία εξόφλησης.
Πρόσφατα (17.6.14) δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 1582, το νέο ρυθμιστικό πλαίσιο της Τράπεζας Ελλάδος που τίθεται σε εφαρμογή 31.12.14. Βασικός στόχος η εξυγίανση του χαρτοφυλακίου δανείων και βελτίωση του συντελεστή φερεγγυότητας των τραπεζών. Με αφετηρία την έννοια του «συνεργαζόμενου (υπάκουου) δανειολήπτη» και τις «κατώτατες δαπάνες διαβίωσης», καθορίζονται ρυθμίσεις με βάση τις διεθνείς τραπεζικές πρακτικές και στόχο τη μετατροπή όσων γίνεται περισσότερων «κόκκινων δανείων» σε «πράσινα» (εξοφλήσιμα). Μείωση επιτοκίου, παράταση χρόνου εξόφλησης, μειωμένες δόσεις, κά, ως «εθελοντική» παράδοση ενυπόθηκου ακινήτου που ο δανειολήπτης δεν μπορεί να εξοφλήσει, ανταλλαγή ακινήτου με άλλο μικρότερης αξίας, πώληση ακινήτου στην τράπεζα με δικαίωμα ενοικίασης του, μεταβίβαση ακινήτου με όρους χρηματοδοτικής μίσθωσης, συμφωνίες ανταλλαγής χρέους με συμμετοχή στο μετοχικό κεφάλαιο επιχείρησης, αλλαγή διοίκησης σε βιώσιμη επιχείρηση όταν η υπάρχουσα δεν συνεργάζεται με τις πιστώτριες τράπεζες, πλειστηριασμός ακινήτου για εξασφάλιση της τράπεζας, μεταβίβαση δανείου σε άλλο πιστωτικό φορέα ή χρηματοδοτικό σχήμα, κά.
Είναι προφανές ότι σε κάθε περίπτωση, αρχή και τέλος της ρύθμισης, είναι τα συμφέροντα των τραπεζών, ενώ οι λύσεις για το δανειολήπτη είναι «εξ υπολοίπου» και πάντα σε βάρος του. Στόχος η «εκκαθάριση» των κόκκινων δανείων, ακόμα και με αφαίρεση πρώτης κατοικίας και ακινήτων από επιχειρήσεις, μη διστάζοντας την πώληση δανείων σε χαμηλή τιμή σε distress funds …κοινώς «κοράκια», που έχουν «μαφιόζικους» τρόπους είσπραξης (εκβιασμοί, ψυχολογικές πιέσεις, στρατός δικηγόρων, κά)
3. Εναλλακτική στρατηγική με φιλοσοφία «Σεισάχθειας»
Η αντιμετώπιση των «κόκκινων δανείων» δεν μπορεί να γίνει με «οριζόντιο» τρόπο αλλά με διαφοροποιημένη μεταχείριση και φιλοσοφία «Σεισάχθειας» (πολιτική διαγραφής χρεών επί Σόλωνα στην αρχαία Αθήνα). Ειδικότερα χρειάζεται: Α) Προστασία πρώτης κατοικίας με απαγόρευση πλειστηριασμών για εργαζόμενους, συνταξιούχους, αγρότες, επαγγελματίες και μικροεπιχειρηματίες που δεν έχουν άλλη κατοικία. Β) Διαγραφή «κόκκινων στεγαστικών» πρώτης κατοικίας προς ευπαθείς ομάδες χαμηλού εισοδήματος (χαμηλόμισθους, χρόνια ανέργους, πάσχοντες, ανάπηρους, κά) με ατομικό ή οικογενειακό εισόδημα κάτω από το όριο φτώχειας (7.200 € ατομικό, ή 15.100 € τετραμελή οικογένεια).
Γ) Μερική διαγραφή «κόκκινου» στεγαστικού για όσους έχουν υποστεί σοβαρή μείωση εισοδήματος (οι μηνιαίες δόσεις να μην ξεπερνούν το 30% του μηνιαίου ατομικού ή οικογενειακού εισοδήματος και διαγραφή υπόλοιπου ετήσιας δόσης) όταν το ύψος της ακίνητης περιουσίας δεν ξεπερνά τα 200.000 €. Δ) Μείωση επιτοκίων στα καταναλωτικά δάνεια και πιστωτικές κάρτες, καθώς στα όρια υπερανάληψης. Ε) Αναπροσαρμογή της αξίας των ενυπόθηκων δανείων ώστε να αντιστοιχούν στην τρέχουσα αξία του ακινήτου και καθιέρωση της ευθύνης του δανειολήπτη μέχρι το ύψος της συγκεκριμένης αξίας ακινήτου. ΣΤ) Ριζική αναμόρφωση «Πτωχευτικού Κώδικα» και καταπολέμηση φαινομένων διαπλοκής και χαριστικών ρυθμίσεων δανείων μεγάλων επιχειρήσεων. Ζ) Τέλος κρίσιμο ρόλο στην προώθηση των πιο πάνω μπορεί να παίξει ένα ισχυρό κίνημα κατά των πλειστηριασμών Α’ κατοικίας από κοινωνικές οργανώσεις και η δικτύωση τους με τοπικές κινηματικές πρωτοβουλίες.
Όσον αφορά την κάλυψη του κόστους διαγραφής, αυτή θα πρέπει να γίνει από το ειδικό αποθεματικό των τραπεζών (5 δις) και τα υπόλοιπα των κονδυλίων ανακεφαλαιοποίησης (11 δις) του Ταμείου Χ/Π-Σταθερότητας. Ωστόσο η γενικότερη αντιμετώπιση των «κόκκινων δανείων» απαιτεί ριζοσπαστικές τομές στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, με εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών και αλλαγή λειτουργίας του με αναπτυξιακά και κοινωνικά κριτήρια. Μια τέτοια πολιτική θα συμβάλλει στην παραγωγική ανασυγκρότηση, τη γενικότερη ανάκαμψη της οικονομίας, αύξηση του ΑΕΠ και εσόδων κράτους, μαζί και δυνατοτήτων στήριξης προγραμμάτων λαϊκής στέγης, μέτρων κοινωνικής πολιτικής, κά. Αυτά βέβαια προϋποθέτουν κατάργηση Μνημονίου και «εφ’ όλης της ύλης» ριζική στροφή στην ασκούμενη οικονομική πολιτική από μια φιλολαϊκή κυβέρνηση.

(*) δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία», 2.7.14

Κατηγορίες:Uncategorized