Αρχική > Uncategorized > Τελικά υπάρχουν λεφτά …..κι αν ναι που είναι;

Τελικά υπάρχουν λεφτά …..κι αν ναι που είναι;

Σεπτεμβρίου 26, 2014 Σχολιάστε Go to comments

Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ οικονομικών

Στη φετινή ομιλία στη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός Α.Σαμαράς έδωσε μια εξωραϊσμένη εικόνα της ελληνικής οικονομίας διανθισμένη με άφθονη «υποσχεσιολογία», ενώ ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Α.Τσίπρας έδωσε μια ρεαλιστική εναλλακτική πρόταξη εξόδου από την κρίση, ανεξάρτητα από τις όποιες επιφυλάξεις που μπορεί να έχει κάποιος για τις προτάσεις του. Εντύπωση προκάλεσε η αντίδραση της κυβέρνησης και του κ.Χαρδούβελη, ο οποίος με κείμενο του υπουργείου Οικονομικών προσπάθησε να αμφισβητήσει όχι μόνο την αναγκαιότητα των μέτρων αντιμετώπισης της «ανθρωπιστικής κρίσης», αλλά και τα μέτρα επανεκίνησης της οικονομίας, με το γνωστό στερεότυπο «που θα βρείτε τα λεφτά»;
Λιτότητα ή ανάπτυξη;
Οι πολιτικές λιτότητας λόγω έντασης της ανισοκατανομής εισοδήματος, συρρικνώνουν την αγοραστική δύναμη των λαϊκών στρωμάτων, περιορίζουν τη ζήτηση, μειώνουν την παραγωγή και αυξάνουν την ανεργία. Κατά συνέπεια δεν είναι όχημα για την ανάπτυξη. Αν κάτι χρειάζεται άμεσα είναι η ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών στρωμάτων, κυρίως μισθωτών και συνταξιούχων, για τόνωση της αγοράς, της παραγωγής και της απασχόλησης. Η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα προ κρίσης επίπεδα (751 €), σύμφωνα με το Ινστιτούτο ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, θα αυξήσει το εθνικό εισόδημα κατά 0,5% (1 δις €) και τις θέσεις εργασίας κατά 25.000 άτομα. Επίσης εάν οι δημόσιες επενδύσεις επανέλθουν στο ύψος πριν το Μνημόνιο (στα 10 δις αντί 6,4 δις 2014), με στόχο δημιουργία 300.000 νέων θέσεων εργασίας και κατώτατο μισθό 751 €, θα έχουμε αύξηση ΑΕΠ 3,5-4% (ή 8-9 δις €). Αυτό είναι το θετικό «πολλαπλασιαστικό» αποτέλεσμα των αναπτυξιακών επενδύσεων, σε αντίθεση με τον «αρνητικό πολλαπλασιαστή» λιτότητας που εφαρμόζουν τρόϊκα (ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ) και συγκυβέρνηση, η οποία επιφέρει σε κάθε ποσοστιαία μονάδα μείωσης της ζήτησης, συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 1,7 ποσοστιαίες μονάδες με συνέπεια αύξηση ανεργίας, «λουκέτα», φτωχοποίηση, κά.!!
Μια θεωρία ….εφτάψυχης γάτας
Συνήθως λένε ότι οι γάτες είναι ….«εφτάψυχες». Όμως υπάρχουν και «θεωρίες» που διεκδικούν πρωτεία. Πρόκειται για τη γνωστή θεωρία σύνδεσης «μισθών-ανταγωνιστικότητας» την οποία το υπουργείο Οικονομικών και ο κ.Χαρδούβελης έχουν κάνει σημαία. Χωρίς μεγάλες αναλύσεις σημειώνουμε ότι πυρήνας της «ανταγωνιστικότητας» είναι η «παραγωγικότητα» που εξαρτάται από την τεχνολογία, οργάνωση παραγωγής, κατάρτιση εργαζόμενων, επιστημονική έρευνα κά. Ο μισθός αποτελεί μικρό μέρος της τιμής του εμπορεύματος (αποσβέσεις/αναλώσιμα + εργατικό κόστος + κέρδος). Στην ελληνική βιομηχανία το μέσο εργατικό κόστος ανέρχεται στο 15%. Άρα κι αν ακόμα υποθέσουμε αύξηση μισθών 50%, η τιμή ενός εμπορεύματος των 10 €, δεν θα πάει 15 € αλλά μόλις 10,75 €.! Αυτό δείχνει ότι κύριο βάρος στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας έχουν τα υπόλοιπα στοιχεία και όχι οι μισθοί, οι οποίοι μόνο οριακά επηρεάζουν την τιμή.. Έτσι εξηγείται γιατί στη Γερμανία παρ’ ότι οι μισθοί είναι διπλάσιοι σε σχέση με Ελλάδα, τα προϊόντα της είναι πιο ανταγωνιστικά.!
Ωστόσο η ανταγωνιστικότητα σε επίπεδο επιχείρησης επηρεάζεται και από τη «δομή της αγοράς». Η κυριαρχία ολιγοπωλίων και καρτέλ, τα δίκτυα πωλήσεων, το marketing, κά ενισχύουν την ανταγωνιστική θέση των ισχυρών, ενώ σε επίπεδο οικονομίας μεγάλο ρόλο παίζει και η συναλλαγματική πολιτική. Η τελευταία για τις αδύναμες οικονομίες λειτουργεί ως ομπρέλα προστασίας τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα, έναντι των ξένων προϊόντων στην εγχώρια και εξωτερική αγορά. Γιαυτό και το σκληρό ευρώ ακόμα και σε ισχυρές οικονομίες της ευρωζώνης πχ. Γαλλία και Ιταλία δημιουργεί προβλήματα. Δεν είναι τυχαίο που ο γάλλος πρωθυπουργός Βάλς, όπως και ο ιταλός ομόλογος του Ρέτζι, δηλώνουν ότι το ευρώ πλήττει την ανταγωνιστικότητα των οικονομιών τους, ενώ από την άλλη οι πολιτικές λιτότητας βραχυκυκλώνουν την ανάπτυξη τους. Στην Ελλάδα δυστυχώς, ο κ.Σαμαράς δεν λέει κουβέντα, διεκδικώντας ….περγαμηνές δουλοπρέπειας και ραγιαδισμού, απέναντι στις κυρίαρχες ελίτ Βρυξελών και Βερολίνου.
Τελικά υπάρχουν λεφτά ….και που είναι;
Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν υπάρχουν δυνατότητες εναλλακτικής πολιτικής, που αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα του χρέους, θα βάλει την οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης. Η Ελλάδα με την αποδοχή του Μνημονίου έχασε την ευκαιρία να «κουρέψει» το χρέος ώστε να καταστεί βιώσιμο (εξοφλήσιμο). Δυστυχώς η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ διατηρεί την ίδια λογική …«ότι πούνε οι δανειστές».! Έτσι εξηγείται και η στάση αποχής της χώρας από την πρόσφατη ψηφοφορία στη Γ.Σ. του ΟΗΕ, όπου η μεγάλη πλειοψηφία (124 κράτη) τάχτηκε υπέρ του κυριαρχικού δικαιώματος κάθε χώρας να προβαίνει σε αναδιάρθρωση του χρέους. Η Ελλάδα με χρέος 324 δις € και ΑΕΠ 182 δις €, δεν υπάρχει περίπτωση να βγει από το τούνελ της κρίσης ούτε τον άλλον αιώνα.! Η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους και η εξόφληση του υπόλοιπου με ρήτρα ανάπτυξης, είναι βασική προϋπόθεση ανακοπής της φτωχοποίησης και πηγή εξοικονόμησης κονδυλίων για ανάπτυξη. Δεύτερη πηγή πόρων είναι οι «μαύρες τρύπες» στα δημόσια έσοδα από φοροδιαφυγή και φοροκλοπή. Μόνο από λαθρεμπόριο καυσίμων, τα διπλά βιβλία, τις ενδο-ομιλικές συναλλαγές κά, υπάρχει απώλεια 10 δις κάθε χρόνο, ενώ άλλα τόσα χάνονται από την φοροκλοπή του ΦΠΑ, κά.
Τρίτη πηγή είναι η τραπεζική ρευστότητα με την προϋπόθεση ότι οι τράπεζες θα περάσουν πράγματι στο δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο και όχι «τυπικά» και προσωρινά όπως σήμερα υπό το ΤΧΣ. Ασφαλώς οι κοινοτικοί πόροι και αναπτυξιακά δάνεια με όρους ισότιμης συνεργασίας και αμοιβαίου οφέλους, μπορούν να αποτελέσουν σημαντική πηγή πόρων. Ωστόσο η πιο σημαντικότερη είναι η ίδια ανάπτυξη, με αύξηση απασχόλησης, εισοδήματος και δικαιότερης κατανομής του. Δυστυχώς πολλοί πόροι που έχουν παραχθεί στην Ελλάδα έχουν φυγαδευτεί στο εξωτερικό (300 δις μόνο σε τράπεζες της Ελβετίας). Θα αρκούσε επιστροφή μόλις 10%, να γίνουν επενδύσεις και να πάρει εμπρός η οικονομία. Δυστυχώς η εγχώρια ελίτ, όπως σκωπτικά επισημαίνει ο πρόεδρος των γερμανών βιομηχάνων Χ.Καϊτέλ, προτιμάει να βγάζει τα λεφτά της στο εξωτερικό και να καλεί ξένους να επενδύσουν. Γιαυτό και η λύση του προβλήματος είναι να μπει οριστικό τέρμα στην άθλια πολιτική των Μνημονίων και ασυδοσίας των ισχυρών, να ανοίξει ο δρόμος στην παραγωγική ανασυγκρότηση και κοινωνική αναγέννηση, που μόνο μια γνήσια φιλολαϊκή κυβέρνηση μπορεί να εξασφαλίσει.!

(*) δημοσιεύτηκε στo «Παρόν της Κυριακής», 21.9.14

Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: