Αρχική > Uncategorized > Προσχέδιο Προϋπολογισμού, Δημόσιο Χρέος, Ανάπτυξη και Εναλλακτικό Σχέδιο*

Προσχέδιο Προϋπολογισμού, Δημόσιο Χρέος, Ανάπτυξη και Εναλλακτικό Σχέδιο*

Οκτώβριος 24, 2014 Σχολιάστε Go to comments

Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ οικονομικών, μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Το προσχέδιο Προϋπολογισμού 2015 έφερε και πάλι στο προσκήνιο τις συνέπειες της πολιτικής του Μνημονίου που εφαρμόζουν με την επιτήρηση της τρόϊκας η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, καθώς την αναζήτηση της κατάλληλης οικονομικής πολιτικής προοδευτικής έξοδο από την κρίση. Στο επίκεντρο παραμένει πάντα το δημόσιο χρέος, στο όνομα του οποίου εφαρμόζονται ακραία μέτρα λιτότητας που έχουν φέρει τον ελληνικό λαό στα …πρόθυρα του Άδη.!
Παρά τις τεράστιες θυσίες, το δημόσιο χρέος από 298 δις (ή 128% του ΑΕΠ) το 2009, σήμερα είναι 325 δις (ή 178,8% του ΑΕΠ). Με πλήρη εφαρμογή των μνημονιακών δεσμεύσεων ως το 2020, το ύψος του θα είναι 124%, δηλ. όσο ήταν πριν το Μνημόνιο.!! Ωστόσο σημαντικότερο είναι οι συνέπειες, με τα ερείπια που αφήνουν πίσω τους η λεηλασία λαϊκών των εισοδημάτων και δημόσιας περιουσίας, συντριβή εργασιακών σχέσεων, αποψίλωση παραγωγικής βάσης, εκρηκτική ανεργία και φυγή νεολαίας κυρίως επιστημόνων, σε ξένες χώρες. Η συνέχιση αυτής της πολιτική δεν δίνει καμιά προοπτική στη χώρα.
Χωρίς βαθύ «κούρεμα» Χρέους δεν υπάρχει βιώσιμη λύση
Το κρίσιμο ζήτημα που χρειάζεται να αντιμετωπιστεί είναι το τεράστιο δημόσιο χρέος, η εξυπηρέτηση του οποίου το 2014 έφθασε σε 31 δις (25 δις χρεολύσια και 6 δις τόκοι), τη στιγμή που τα φορολογικά έσοδα θα ανέλθουν 54 δις.! Το 2015 τα φορολογικά έσοδα υπολογίζονται 55 δις και οι δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους (παρ’ ότι οριακά λιγότερες) δεν αλλάζουν τα δεδομένα. Κατά συνέπεια χωρίς διαγραφή χρέους (πάνω από 70%), δεν υπάρχει ελπίδα ανάσας παρά τα όσα λέγονται περί φοροελαφρύνσεων, «κοινωνικό μέρισμα», κά.
Από διάφορες πλευρές, αντί για διαγραφή χρέους, προβάλλεται η «επιμήκυνση» ή «πάγωμα» του. Στην καλύτερη περίπτωση πρόκειται για σενάρια «παρηγοριάς». Ακόμα και στην ιδανική εκδοχή (χρόνος αποπληρωμής πχ. 100 χρόνια), το βάρος των ετήσιων δόσεων παρ’ ότι θα ελαφρυνθεί, δεν οδηγεί σε διαγραφή αλλά μεταφορά σε μελλοντικές γενιές καταβάλλοντας ένα …«βουνό» από τόκους, με ταυτόχρονη «αιώνια» επιτήρηση.! Η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους και η εξόφληση του υπόλοιπου με ρήτρα ανάπτυξης, είναι η μόνη ρεαλιστική και βιώσιμη λύση.!
Ασφαλώς οι πιστωτές δεν επιχαίρουν με την ιδέα του δραστικού «κουρέματος» και θα κάνουν ότι μπορούν (πιέσεις, εκβιασμούς, κά) για την αποτροπή του. Ο μόνος τρόπος αντίστασης και ταυτόχρονα πίεσης, είναι η άσκηση του κυριαρχικού δικαιώματος της προσωρινής ή μόνιμης διακοπής πληρωμής των τόκων και χρεολυσίων, για διαγραφή του. Αυτό το κυριαρχικό δικαίωμα, που στηρίζεται στη θεμελιώδη αρχή του διεθνούς δικαίου («η σωτηρία του λαού πάνω από όλα»), η εγχώρια ελίτ (κυβερνώσα και οικονομική), το έχουν απεμπολήσει με αποδοχή του αγγλικού δικαίου στα ομόλογα (μετά το PSI) και αποχή της επίσημης Ελλάδας στο ψήφισμα του ΟΗΕ (Σεπτέμβρης ’14) που επιβεβαίωσε το κυριαρχικό δικαίωμα, με πλειοψηφία 124 χωρών.!
Ανάπτυξη ή αναπτυξιολογία;
Με το προσχέδιο του νέου προϋπολογισμού, ξαναήλθαν στο προσκήνιο οι υποσχέσεις για ανάπτυξη. Όμως η λογική του είναι εντελώς αντιαναπτυξιακή. Η ενεργός ζήτηση (κατανάλωση και επένδυση), περιορίζεται μέσω αύξησης φόρων και περικοπής δαπανών. Ειδικότερα προβλέπεται αύξηση φόρων 1,74 δις (άμεση και έμμεση φορολογία) και μείωση δαπανών 1,72 δις, κυρίως κοινωνικών και αναπτυξιακών (ΠΔΕ). Από την άλλη η λαϊκή κατανάλωση συμπιέζεται, ενώ οι ιδιωτικές επενδύσεις δεν διαφαίνονται στον ορίζοντα (η βιομηχανική παραγωγή συνεχίζει καθοδική πορεία). Άρα η ανεργία αν υπολογίσουμε τις απολύσεις στο δημόσιο και το σχέδιο απελευθέρωσης απολύσεων στον ιδιωτικό θα αυξηθεί, έχοντας ως μόνη βαλβίδα εκτόνωσης τη μετανάστευση νέων επιστημόνων.!
Η ανάγκη παραγωγικής ανασυγκρότησης, με πρώτο βήμα την τόνωση της λαϊκής κατανάλωσης (επαναφορά κατώτατου μισθού στα 751 €, δώρου Χριστουγέννων στους συνταξιούχους, αύξηση κοινωνικών δαπανών κά) και δεύτερον αύξηση των δημοσίων επενδύσεων για απορρόφηση κονδυλίων ΕΣΠΑ και στήριξης μικρομεσαίων επιχειρήσεων, θα μπορούσαν να δώσουν το έναυσμα επανεκκίνησης της οικονομίας. Σε αυτήν την προσπάθεια σημαντικό ρόλο πρέπει να παίξει το τραπεζικό σύστημα, υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο, για παροχή ρευστότητας με ευνοϊκούς όρους. Εξυπακούεται ότι η προώθηση του σχεδίου προϋποθέτει συνολική στροφή στην ασκούμενη οικονομική πολιτική και πάνω απ’ όλα μια φιλολαϊκή κυβέρνηση που θα έχει τη θέληση, με στήριξη του ελληνικού λαού, να φέρει σε πέρας το μεγάλο έργο της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής αναγέννησης της χώρας.

(*) δημοσιεύτηκε στο «Παρόν της Κυριακής», 12.10.14

Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: