Αρχείο

Archive for Οκτώβριος 2016

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να ανοίξει ελπιδοφόρους δρόμους, αν ήθελαν ο Α.Τσίπρας και η στενή ηγετική ομάδα

Οκτώβριος 18, 2016 Σχολιάστε

 Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Τετράδια» Φθινόπωρο 2016 /Χειμώνας 2017 , στο αφιέρωμα: «Ο ΣΥΡΙΖΑ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ»

                                                                                                                              του Γιάννη Τόλιου*

   Εισαγωγή

Η μελέτη του φαινομένου «ΣΥΡΙΖΑ» έχει για τη σύγχρονη Αριστερά ιδιαίτερη πολιτική σημασία, τόσο στην Ελλάδα, όσο στην Ευρώπη και διεθνώς. Επρόκειτο για ένα πρωτότυπο εγχείρημα όπου για πρώτη φορά ένα αριστερό κόμμα στην Ευρώπη αναλαμβάνει την κυβερνητική εξουσία και σχεδόν σε χρόνο «μηδέν» κάνει αναδίπλωση με την εγκατάλειψη βασικών του θέσεων και γίνεται διαχειριστής ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Το εγχείρημα αξίζει να μελετηθεί σε βάθος, ώστε να βγουν τα αναγκαία ιστορικά διδάγματα, από πλευράς στρατηγικής και ταχτικής της Αριστεράς στις σύγχρονες συνθήκες.

1.Αντικειμενικοί και υποκειμενικοί παράγοντες του φαινομένου ΣΥΡΙΖΑ

Η εμφάνιση και η ανάπτυξη του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι την κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας, ήταν αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης αντικειμενικών και υποκειμενικών παραγόντων στη διάρκεια 2001-15 με τρεις διακριτές φάσεις. Η πρώτη αφορά την επώαση, γέννηση και μορφοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ (2000-2009), η δεύτερη τη ραγδαία ανάπτυξη και ωρίμανση (2010-15) και η τρίτη τη μετάλλαξη του (από 12η Ιουλίου ’15 και μετά). Η περίοδος «επώασης και γέννησης», ξεκινά με την πρωτοβουλία του ΣΥΝ, δημιουργίας «Χώρου Διαλόγου για την Ενότητα και Κοινή Δράση της Αριστεράς»,[1] που απηχούσε ένα ώριμο αίτημα υπέρβασης της πολυδιάσπασης των αριστερών δυνάμεων. Η πρωτοβουλία βρήκε πολιτική έκφραση στις εκλογές 2004[2] και 2007 με μορφή χαλαρού «πολυκομματικού» σχήματος.

Το 2004 πρόεδρος του ΣΥΝ εκλέγεται ο Α.Αλαβάνος και δίνει ώθηση στο εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το 2008 πρόεδρος αναλαμβάνει ο Α.Τσίπρας με στήριξη του Α.Αλαβάνου, ενώ ο ίδιος έμεινε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, μια επιλογή που ο ίδιος αργότερα θα αναγνωρίσει ως σοβαρό λάθος.[3] Με τη διοργάνωση δύο Πανελλαδικών Συσκέψεων (Μάρτιος 2008 και Απρίλης 2009), ο ΣΥΡΙΖΑ ενίσχυσε την οργανωτική του συγκρότηση και μετεξελίχτηκε σε «πολυκομματικό» φορέα (ΣΥΡΙΖΑ «συνιστωσών»), ενώ στο Α’ Ιδρυτικό Συνέδριο (2013), μετατράπηκε σε «πολυτασικό» κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ «τάσεων»).

Σημαντικός παράγοντας δυναμικής ανάπτυξης του ήταν η στροφή στην κινηματική δράση, κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης  («Κοινωνικό Φόρουμ»), ανάπτυξης φοιτητικού κινήματος κατά άρθρου 16 και εργατικών κινητοποιήσεων κατά της πολιτικής των κυβερνήσεων Κ.Καραμανλή. Στις εκλογικές αναμετρήσεις 2004-9 ενίσχυσε την επιρροή του[4] και μετά την αποχώρηση το 2010 των «ανανεωτικών (τάση Φ.Κουβέλη) απόκτησε πιο ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά.

Με το ξέσπασμα της κρίσης (2009) και τις μεγάλες κινητοποιήσεις κατά των αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης Γ.Παπανδρέου, ο ΣΥΡΙΖΑ ενίσχυσε τους αγωνιστικούς δεσμούς με τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα που υφίσταντο τα πλήγματα του Μνημονίου. Η πρωτοφανής σε βάθος κρίση, με αιχμή την κρίση χρέους, η οποία ταυτόχρονα ήταν και κρίση της ευρωζώνης, έβγαλε το λαό στους δρόμους και στις πλατείες. Τα ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα της κυβέρνησης Γ.Παπανδρέου και μετά της τρικομματικής κυβέρνησης Λ.Παπαδήμου (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ-ΛΑΟΣ), εξελίχτηκε σε κρίση του «δικομματικού συστήματος» και της πολιτικής κυριαρχίας της αστικής τάξης.

Σε οργανωτικό επίπεδο το «υβριδικό» πολιτικό μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ, με την ανάδειξη νέας ηγεσίας, την αριθμητική αύξηση των μελών, τη διεύρυνση της κοινωνικής του βάσης με προσχώρηση δυνάμεων κυρίως από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, αύξησε την πολιτική του επιρροή. Ωστόσο άμβλυνε την αριστερή του φυσιογνωμία, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που αφορούσε γνωστά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Από την άλλη η κινηματική του δράση, σε συνδυασμό με τη δημιουργία δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης στα θύματα της κρίσης και η επίκληση για κοινή δράση των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων, είχαν θετική απήχηση στο κόσμο της Αριστεράς και στην κοινωνία.

Τέλος κρίσιμο ρόλο έπαιξαν και οι ριζοσπαστικές προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και το σύνθημα «κυβέρνηση της Αριστεράς». Οι προτάσεις βρήκαν έκφραση στο «πρόγραμμα Αθηναΐδας» και μιλούσαν για απαλλαγή από τα Μνημόνια, διαγραφή χρέους, εθνικοποίηση τραπεζών, καμιά «θυσία για το ευρώ», ανάκτηση δημοσίου ελέγχου ιδιωτικοποιημένων ΔΕΚΟ κά, οι οποίες έδιναν ελπίδες φιλολαϊκής εξόδου από την κρίση. Στις εκλογές Μάη ‘12, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ (Ενιαίο Κοινωνικό Μέτωπο), πήρε 16,78% με 52 έδρες στη Βουλή, ενώ στις επαναληπτικές του Ιουνίου ’12, πήρε 26,89% με 71 έδρες και έγινε αξιωματική αντιπολίτευση.!

  1. Η στρατηγική και ταχτική των κυρίαρχων ελίτ

Η προσπάθεια αναχαίτισης του ανερχόμενου λαϊκού κινήματος με μέτρα καταστολής, δεν έφεραν αποτελέσματα. Μετά τις εκλογές του Ιουνίου ’12 που ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση, στην ελληνική κοινωνία άρχισε να γίνεται συνείδηση ότι στις επόμενες εκλογές θα αναλάμβανε τη διακυβέρνηση. Οι κυρίαρχες ελίτ εντός και εκτός της χώρας (Αθήνα, Βρυξέλες, Βερολίνο, Ουάσιγκτον), άρχισαν να επανεξετάζουν τη στρατηγική τους στην Ελλάδα. Παρ’ ότι η μέθοδος «αποτροπής» και «καταστολής» διατηρήθηκε, ταυτόχρονα εμπλουτίστηκε με τη «στρατηγική της ενσωμάτωσης» του ΣΥΡΙΖΑ στα όρια ανοχής των κυρίαρχων δυνάμεων του συστήματος, εντός και εκτός χώρας. Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Uncategorized

«Η κυβέρνηση έντρομη από τη λαϊκή κατακραυγή για τους πλειστηριασμούς προσπαθεί να αποκρύψει τις ευθύνες της»

Οκτώβριος 10, 2016 Σχολιάστε

Δήλωση Γιάννη Τόλιου, μέλος ΠΓ της ΛΑΕ και υπεύθυνου Οικονομικής Πολιτικής ( 7/10/2016)

«Η κυβέρνηση έντρομη από τη λαϊκή κατακραυγή για τους πλειστηριασμούς κατοικιών, προσπαθεί να αποκρύψει τις ευθύνες της. Ωστόσο η λύση είναι μια και απλή. Γενναία «Σεισάχθεια» στα χρέη λαϊκών νοικοκυριών»

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, κάτω από τη λαϊκή κατακραυγή για πλειστηριασμούς κατοικιών, πετάει «καπνογόνα» στην κοινωνία προσπαθώντας να κρύψειτις ευθύνες της για την εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων. Προκειμένου μάλιστα να διαβάλλει το κίνημα κατά των πλειστηριασμών μιλάει για βίλες και παλάτια και «σκοτεινά» σχέδια υπονόμευση της. Όμως η αλήθεια δεν κρύβεται. Οι πλειστηριασμοί κατοικιών για χρέη στο δημόσιο ουδέποτε σταμάτησαν, ενώ στις τράπεζες προσωρινά έχουν ανασταλεί για μια κατηγορία στεγαστικών ως τέλος 2017. Ταυτόχρονα η πώληση «κόκκινων» και ενήμερων δανείων σε ξένα funds έχει δρομολογηθεί, ενώ η παρουσία των ΜΑΤ σε πλειστηριασμούς αποτελεί το προανάκρουσμα για το «χαμό» που πρόκειται να γίνει στο επόμενο διάστημα.

Η ΛΑΕ είναι αντίθετη σε οποιαδήποτε απόπειρα πλειστηριασμού κατοικιώνλαϊκών οικογενειών για χρέη σε τράπεζες και στο δημόσιο. Η ραγδαία αύξηση των ιδιωτικών χρεών είναι βασικά αποτέλεσμα των Μνημονικών μέτρων και η μόνη ρεαλιστική λύση είναι η αντιμετώπιση τους με λογική «Σεισάχθειας». Συγκεκριμένα: Α) Αποκλεισμός αφαίρεσης πρώτης κατοικίας για χρέη σε τράπεζες, δημόσιο, κ.ά. Β) Διαγραφή χρεών σε λαϊκά νοικοκυριά με χαμηλό εισόδημα και μικρή περιουσία, καθώς και χρέη ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων (άνεργοι, ΑμεΑ, κ.ά.) οι οποίοι αντικειμενικά δεν έχουν να πληρώσουν. Γ) Ευνοϊκές ρυθμίσεις σε οφειλέτες μεσαίου εισοδήματος και περιουσίας στη λογική των 100 δόσεων, καθώς και διαγραφή μέρους οφειλής ανάλογα με τη μείωση εισοδήματος λόγω Μνημονίων.Δ) Σε περίπτωση συνυπολογισμού χρεών σε τράπεζες, δημόσιο και ασφαλιστικά ταμεία, η ετήσια δόση να μη ξεπερνά το 1/3 του ετήσιου εισοδήματος, κ.ά.

Ωστόσο η ΛΑΕ θεωρεί ότι για ριζική αντιμετώπιση των ιδιωτικών χρεώνχρειάζεται εφαρμογή γενικότερων μέτρων,όπως εθνικοποίηση των τραπεζών, διαγραφή του δημόσιου χρέους, μετάβαση στο εθνικό νόμισμα και εφαρμογή αναπτυξιακού προγράμματος φιλολαϊκής εξόδου από την κρίση. Αυτήν την πολιτική δεν μπορεί ούτε θέλει να ακολουθήσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά είναι υπόθεση μιας κυβέρνησης των αριστερών-αντιμνημονιακών δυνάμεων που αργά ή γρήγορα θα φέρει στην εξουσία ο αγωνιζόμενος λαός.

 

Κατηγορίες:Uncategorized

«ΠΟΛΥΜΕΡΕΙΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΤΤΙΡ, CETA, TPP, TISA, EAEU, SCO, CELAC, ALBA ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ»

Οκτώβριος 8, 2016 Σχολιάστε

                                                                                                            Δημοσιεύθηκε στην ISKRA  24/9/16

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η μεγάλη ανάπτυξη της διεθνούς ανταλλαγής εμπορευμάτων και υπηρεσιών και εξαγωγής «επενδυτικών» και «δανειακών» κεφαλαίων, μεταξύ μεγάλων επιχειρήσεων, πολυεθνικών ομίλων και μεταξύ κρατών, αποτελούν ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά του σύγχρονου καπιταλισμού. Τις τελευταίες δεκαετίες με την υιοθέτηση του νεοφιλελεύθερου «υποδείγματος» διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομίας, την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων και της απορρύθμισης των εθνικών οικονομιών, τη συρρίκνωση του «κράτους πρόνοιας» και ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων, τις εκτεταμένες διασυνοριακές εξαγορές-συγχωνεύσεις, την αυξανόμενη ισχύ των πολυκλαδικών-πολυεθνικών ομίλων, την ένταση της εξαγωγής κεφαλαίων μεταξύ χωρών και ενίσχυσης των περιφερειακών ολοκληρώσεων, επιταχύνθηκαν οι διαδικασίες παγκοσμιοποίησης των οικονομιών.

Στο φόντο των παραπάνω εξελίξεων η υπογραφή μεταξύ χωρών, συμφωνιών «διμερούς» (bilateral) και «πολυμερούς» (multilateral) χαρακτήρα, αποτελούν ένα νέο ποιοτικό γνώρισμα του σύγχρονου καπιταλισμού. Στο παρόν άρθρο θα εξετάσουμε τις σημαντικότερες από τις «πολυμερείς συμφωνίες» (ΤΤΙΡ, TPP, CETA, TiSA, EAEU, SCO, CELAC, ALBA) και τις συνακόλουθες ενδοκαπιταλιστικές, ενδοϊμπεριαλιστικές και γεωπολιτικές αντιθέσεις μεταξύ των βασικών καπιταλιστικών κέντρων, για ξαναμοίρασμα των σφαιρών οικονομικής και πολιτικής επιρροής στον κόσμο. Θα διερευνήσουμε επίσης τους εναλλακτικούς δρόμους αξιοποίησης των πλεονεκτημάτων «διεθνοποίησης» των οικονομιών, σε όφελος των λαών και εργαζόμενων του πλανήτη.

  1. 1ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΕ1 ΣΤΙΣ «ΔΙΜΕΡΕΙΣ» ΚΑΙ «ΠΟΛΥΜΕΡΕΙΣ» ΔΙΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ

Καμπή στη διαδικασία «παγκοσμιοποίησης» των οικονομιών, αποτέλεσε η δημιουργία του ΠΟΕ (1994), ως αποτέλεσμα μετεξέλιξης της GATT («Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου» του ΟΗΕ), σε διευρυμένη «πολυμερή» συμφωνία, την οποία έχουν υπογράψει ως τώρα 164 χώρες. Ωστόσο η όλη συγκρότηση και ο προσανατολισμός του ΠΟΕ, στηρίχτηκε στα νεοφιλελεύθερα δόγματα της «απελευθέρωσης του εμπορίου» μεταξύ χωρών, που εξυπηρετούν κυρίως τα συμφέροντα των αναπτυγμένων χωρών. Το 1999 στο Σίατλ των ΗΠΑ πραγματοποιήθηκαν μεγάλες συγκεντρώσεις και πορείες διαμαρτυρίας κατά των ρυθμίσεων του ΠΟΕ, από ένα ποικιλόχρωμο κίνημα οργανώσεων από διάφορες χώρες και περιοχές του κόσμου, σηματοδοτώντας τη γέννηση του κινήματος κατά της «νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης». Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Uncategorized

«ΠΑΝΩ ΑΠΟ 300 ΔΙΣ ΑΝΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΙΣ»

Οκτώβριος 6, 2016 Σχολιάστε

Δημοσιεύθηκε 6/10/2016 στην ISKRA

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

Το ζήτημα των «γερμανικών επανορθώσεων» βρίσκεται και πάλι στην επικαιρότητα. Πρόκειται για ένα ζήτημα ηθικό, οικονομικό και άκρως πολιτικό. Η στάση των πολιτικών δυνάμεων της χώρας απέναντι στις «γερμανικές επανορθώσεις» προσδιορίζει διαχρονικά τη στάση τους σε ένα κρίσιμο ζήτημα εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, προστασίας και σεβασμού της αξιοπρέπειας του ελληνικού λαού.

ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ ΚΑΙ ΥΨΟΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΩΝ

Το ύψος των απαιτήσεων για «επανορθώσεις» της Γερμανίας, αφορά αποκλειστικά το οικονομικό κόστος (ζημιές) που προκάλεσαν οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής στη χώρα και στον ελληνικό λαό στη διάρκεια του 1941-44 και δεν περιλαμβάνουν απαιτήσεις αποζημίωσης για την απώλεια ανθρώπινων ζωών (ηθική βλάβη/ψυχική οδύνη). Σημαντικό μέρος των ζημιών αποτελεί το «κατοχικό δάνειο», το οποίο έχει αφετηρία την απόφαση της Συνδιάσκεψη της Ρώμης μεταξύ των κατοχικών δυνάμεων Γερμανίας-Ιταλίας στις 14/3/1942. Η Συμφωνία γνωστοποιήθηκε στην Ελλάδα στις 23/3/42 και προέβλεπε τα εξής:

Πρώτον, η ελληνική κυβέρνηση υποχρεώνεται να καταβάλει κάθε μήνα 1.500 εκατ.δρχ. (εξ’ ημισείας σε Γερμανία και Ιταλία), για την κάλυψη των δαπανών διαβίωσης των στρατευμάτων κατοχής.!Δεύτερον, υποχρεώνεται να παρέχει καθ’ υπέρβαση του συγκεκριμένου ποσού και «πιστώσεις» (δάνειο), η εξόφληση των οποίων θα γινόταν απροσδιόριστα στο μέλλον. Η Συμφωνία είχε αναδρομική ισχύ από 1.1.1942 Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Uncategorized