Αρχείο

Αρχείο Συγγραφέων

Η ιστορική εμπειρία της ΝΕΠ και η σημασία της για τη μετάβαση στο σοσιαλισμό

Οκτώβριος 22, 2017 Σχολιάστε

 

του Γιάννη Τόλιου*

 

Εισαγωγή

Η συμπλήρωση 100 χρόνων από τη μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση, φέρνει στο προ­σκήνιο κρίσιμα ερωτήματα αλλά και πολύτιμα διδάγματα, από τη μεγάλη «έφοδο στους ουρανούς» που συγκλόνισε τον κόσμο, τα οποία στις σημερινές συνθήκες, της βαθιάς κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, έχουν για το λαϊκό κίνημα όχι μόνο ιστορική αλλά και σύγχρονη σημασία. Ειδικότερα η εμπειρία της «Νέας Οικονομικής Πολιτικής» (ΝΕΠ) που επεξεργάστηκε ο Λένιν και συνολικά η οικονομική πολιτική που εφάρμοσε η κυβέρνηση των Σοβιέτ στην πρώτη δεκαετία μετά από την κατάκτηση της εξουσίας, παρουσιάζει διαχρονικά εξαιρετικό ενδιαφέρον για όλα τα επαναστατικά και ριζοσπα­στικά κινήματα σε όλες τις χώρες. Στο παρόν κείμενο θα επιχειρήσουμε, έχοντας αφετηρία τις θέσεις του Λένιν, να κάνουμε μια συνοπτική εξέταση της ταξικής ουσίας των μέτρων της ΝΕΠ, ως μεταβατικής πολιτικής περάσματος από τον καπιταλισμό στο σο­σιαλισμό, καθώς και των σχέσεων «σχεδίου» και «εμπορευματο-χρηματικών σχέσεων» (Ε/Χ-σχέσεων) ή «πλάνου-αγοράς», στην πορεία του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού.

Τα συγκεκριμένα ζητήματα βρέθηκαν στο επίκεντρο των εξελίξεων στην ΕΣΣΔ, σε όλη τη διάρκεια ύπαρξής της, από την ίδρυσή ως τη διάλυσή της το 1991. Οι μεταβατικές οικονομικές μορφές διεύθυνσης και οι πολιτικές της ΝΕΠ στη δεκαετία του 1920, έδωσαν θετικά αποτελέσματα και επέτρεψαν στη σοβιετική οικονομία να ανα­συγκροτηθεί γρήγορα από τις καταστροφές του Α’ παγκοσμίου πολέμου, αλλά και του εμφυλίου, καθώς της ξένης επέμβασης (Γερμανών-Γάλλων-Άγγλων ιμπεριαλιστών) και παράλληλα να τεθούν οι βάσεις για μια ολόπλευρη και βιώσιμη σοσιαλιστική ανάπτυξη. Δυστυχώς, η πρόωρη κατάργησή της στο τέλος της δεκαετίας του 1920 περιόρισε αυτές τις δυνατότητες. Αργότερα, με το 20ό Συνέδριο στη δεκαετία ’50 και πολύ αργότερα με την Περεστρόικα, συνειδητοποιήθηκε ο λαθεμένος χαρακτήρας πολλών επιλογών και επιχειρήθηκε μια στροφή σε μεταρρυθμίσεις που από πολλές απόψεις θύμιζαν μέτρα της ΝΕΠ, χωρίς ωστόσο να υπάρξει μια αντίστοιχη θεμελίωσή τους σαν εκείνη που είχε δώσει ο Λένιν. Κατά συνέπεια η συζήτηση για το χαρακτήρα της ΝΕΠ παραμένει επίκαιρη για άντληση διδαγμάτων σχετικά με τις προοπτικές και τις δυσχέρειες της σοσιαλιστικής μετάβασης στην εποχή μας.

 

Η μετάβαση στο σοσιαλισμό και η εμπειρία της ΝΕΠ

Σύμφωνα με τις θεμελιώδεις θεωρητικές επεξεργασίες των κλασικών του μαρξισμού (Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν), οι διαδικασίες μετάβασης από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό ξεκινούν με την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της και τη «μετατροπή του προλεταριάτου σε κυρίαρχη τάξη».1 Η νέα πολιτική εξουσία που αποτελεί ανώτερη μορφή δημοκρατίας,2 προχωρά στην «κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα βασικά μέσα παραγωγής» και το πέρασμά τους στα χέ­ρια των ίδιων των εργαζόμενων.3 Καταργεί επίσης την ταξική εκμετάλλευση και εφαρμόζει ορθολογική, με βάση σχέδιο, κατανομή των παραγωγικών δυνάμεων στους διάφορους κλάδους της οικονομίας, εξασφαλίζοντας την αναλογική ανάπτυξη, με στόχο την ικανοποίηση των βασικών κοινωνικών αναγκών.4 Στο βαθμό που «οι εμπράγματοι όροι παραγωγής αποτελούν συνεταιριστική ιδιοκτησία των ίδιων των εργατών», προκύπτει η δυνατότητα εφαρμογής «της διανομής των μέσων κατανάλωσης με βάση την εργασία».5

Ταυτόχρονα πραγματοποιούνται ριζοσπαστικές αλλαγές σε όλο το θεσμικό εποικο­δόμημα (κράτος, αντιπροσωπευτικοί θεσμοί, κ.ά.), που ανοίγουν δρόμους ουσιαστικής συμμετοχής των εργαζόμενων στη διεύθυνση των οικονομικών και κοινωνικών υποθέσεων, μαζί και νέους ορίζοντες στην πνευματική ζωή της κοινωνίας, στην προοπτική της μετάβασης της από το «βασίλειο της ανάγκης στο βασίλειο της ελευθερίας».

Η περίοδος μετάβασης από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, είναι μια περίοδος ριζοσπαστικών οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών και έντονης ταξικής πάλης. Όπως σημειώνει ο Λένιν, η συγκεκριμένη «περίοδος δεν μπορεί να μην είναι παρά περίοδος αγώνα ανάμεσα στον καπιταλισμό που πεθαίνει και στον κομμουνισμό που γεννιέται, με άλλα λόγια ανάμεσα στο νικημένο καπιταλισμό, που όμως δεν συντρίφτηκε ολότελα και στον κομμουνισμό που γεννήθηκε, αλλά που είναι ακόμα πολύ αδύνατος».6 Το κοινωνικοοικονομικό περιεχόμενο της μεταβατικής περιόδου είναι διαδικασία βαθιών κοινωνικών μετασχηματισμών υπέρβασης των κυρίαρχων καπιταλιστικών σχέσεων, σε καινούργιες σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής. Οι ιδιαίτερες συνθήκες κατάληψης της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, το επίπεδο ανάπτυξης των «παραγωγικών δυνάμεων» της κοινωνίας, οι εθνικές ιδιαιτερότητες κάθε χώρας, κ.ά., παίζουν κρίσιμο ρόλο στους ρυθμούς και τις μορφές των κοινωνικών αλλαγών, στη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου, ως την οριστική νίκη του σοσιαλισμού.

Η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης των Μπολσεβίκων, μετά την κατάληψη της εξουσίας, πέρασε από τρεις διακριτές φάσεις, που όλες τους εξυπηρετούσαν τον κεντρικό πολιτικό στόχο της μεταβατικής περιόδου, δηλαδή τη νίκη του σοσιαλισμού πάνω στον καπιταλισμό. Η πρώτη περίοδος, ήταν από τον Οκτώβρη του 1917 ως το καλοκαίρι του 1918, η δεύτερη («πολεμικός κομμουνισμός»), από το καλοκαίρι του 1918 ως τις αρχές του 1921 και η τρίτη (περίοδος ΝΕΠ), από τις αρχές του 1921 ως το 1928. Στην πρώτη περίοδο, εφαρμόστηκε η πολιτική εθνικοποίησης μόνο της μεγάλης βιομηχανίας, των τραπεζών, κ.ά., καθώς και το μέτρο της «καταγραφής και του ελέγχου» της παραγωγής και διανομής των προϊόντων στις κρατικές επιχειρήσεις (εργατικός έλεγχος με εθνικοποίηση λίγων μεγάλων επιχειρήσεων, τραπεζών, κ.ά.), ώστε να αποκτήσουν οι εργάτες εμπειρία στη διεύθυνση των επιχειρήσεων, παράλληλα με την αποκατάσταση της εργασιακής πειθαρχίας για αύξηση της παραγωγικότητας. Το Δεκέμβρη του 1917 δημιουργήθηκε το Συμβούλιο Εθνικής Οικονομίας, ενώ έγινε και προετοιμασία του νέου κρατικού προϋπολογισμού του 1918. Διαβάστε περισσότερα…

Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized

Γιάννης Τόλιος: «Το προσχέδιο του Προϋπολογισμού 2018 καλλιεργεί ανεδαφικές προσδοκίες, συγκαλύπτοντας τα νέα φορολογικά βάρη στα λαϊκά στρώματα και τις περικοπές κοινωνικών δαπανών»

Οκτώβριος 22, 2017 Σχολιάστε

 

3.10.2017

 

Με αφορμή την κατάθεση του προσχεδίου Προϋπολογισμού 2018, ο Γιάννης Τόλιος, μέλος της Π.Γ. της ΛΑΕ και υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής δήλωσε ότι «το προσχέδιο Προϋπολογισμού επιχειρεί με αβάσιμες προβλέψεις να καλλιεργήσει ανεδαφικές προσδοκίες περί τέλους Μνημονίων στο 2018, την είσοδο της οικονομίας στο δρόμο της ανάπτυξης, τη μείωση της ανεργίας, τη διανομή …”μερίσματος” στους κοινωνικά αδύναμους, κ.ά.!

Ωστόσο, τα πραγματικά δεδομένα διαψεύδουν τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που με την επιτήρηση της «τρόϊκα» (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ) συνεχίζουν τα σκληρά μέτρα λιτότητας (μείωση μισθών και συντάξεων, φοροεπιδρομή στα λαϊκά εισοδήματα, πλειστηριασμούς κατοικιών, λεηλασία ΔΕΚΟ και δημόσιας περιουσίας, κ.ά.) και πάνω απ’ όλα με την κατάργηση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας.

Ενδεικτικό των ανεδαφικών προβλέψεων του “προσχεδίου” είναι ότι η κυβέρνηση το 2017 μιλούσε για αύξηση ΑΕΠ 2,6% και τελικά εκτιμάται στο μισό (1,3%). Το 2018 προβλέπεται αύξηση 2,4% και πλεόνασμα διπλάσιο του 2017 (3,5% αντί 1,75%).

Πώς άραγε θα γίνει το ….”θαύμα” εφαρμόζοντας την ίδια πολιτική, τι στιγμή μάλιστα που η δημόσια και ιδιωτική κατανάλωση θα μειωθούν το 2018 στο μισό (από 2,1%, στο 1,2%), το επίπεδο επενδύσεων παραμένει χαμηλό και προβλέπεται επιβράδυνση των εξαγωγών; Εξασφαλίζουν οι συγκεκριμένοι όροι συνθήκες ουσιαστικής ανάκαμψης της οικονομίας;

Εντούτοις, το πεδίο όπου οι εργαζόμενοι βιώνουν τις συνέπειες των Μνημονίων συνδέεται με τη συνεχιζόμενη αφαίμαξη των λαϊκών εισοδημάτων και την εκρηκτική ανεργία, ιδιαίτερα των νέων. Στο προσχέδιο του νέου Προϋπολογισμού γίνεται λόγος για λιγότερα φορολογικά έσοδα καλλιεργώντας ψευδαισθήσεις για μείωση τάχα φόρων.

Όμως, τα φορολογικά βάρη αυξάνονται κατά 1 δισ. (από 49,8 δισ. σε 50,7 δισ.) και προέρχονται κυρίως από την κατάργηση της έκπτωσης 10% επί του φόρου σε ιατρικές δαπάνες, κατάργηση της έκπτωσης 1,5% από την εκκαθάριση φορολογικών δηλώσεων μισθωτών-συνταξιούχων, κ.ά.

Ταυτόχρονα προβλέπεται αύξηση συντελεστών ΦΠΑ στα Νησιά (βόρειου και νότιου Αιγαίου), η επιβολή φόρου υπεραξίας στις πωλήσεις ακινήτων κ.ά. Επίσης προβλέπεται μείωση 50% (!) του επιδόματος θέρμανσης στις φτωχές οικογένειες, καθώς και την κατάργηση όλων των επιδομάτων αλληλεγγύης (επίδομα απροστάτευτων τέκνων, επίδομα ανεργίας για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας, επίδομα φτώχειας λόγω φυσικών καταστροφών, κ.ά.).

Μετά από όλα τα αυτά, αποτελούν καθαρή κοροϊδία οι υποσχέσεις περί “κοινωνικού μερίσματος” στους αδύναμους από το “πλεόνασμα” του 2017, δηλ. από το “πλεόνασμα φτώχειας” με την καταλήστευση των λαϊκών εισοδημάτων. Όσον αφορά το “θόρυβο” για τη μείωση της ανεργίας, η Ελλάδα παραμένει “πρωταθλητής” με επίσημο ποσοστό 21,2% (και στους νέους 43,3%), όταν ο μέσος όρος στην ευρωζώνη είναι 9,1% και στους νέους 18,9%), ενώ στην ΕΕ ακόμα λιγότερο (7,6% και 16,7%).

Όλα τα παραπάνω σε ένα μόνο συμπέρασμα οδηγούν. Η πολιτική των Μνημονίων και το δόγμα της παραμονής “πάση θυσία” στην ευρωζώνη, λειτουργούν ως ολετήρες στα λαϊκά εισοδήματα και εργασιακά δικαιώματα, ενώ ο βρόγχος του δημόσιου χρέους (328 δισ.) σφίγγει το λαιμό του ελληνικού λαού. Οι μόνοι ωφελημένοι από αυτήν την πολιτική είναι οι κυρίαρχες ελίτ στην Ελλάδα και ευρωζώνη και το τόξο των μνημονιακών κομμάτων, των κυρίαρχων media και της οικονομικής ολιγαρχίας. Η ανατροπή της συγκεκριμένης πολιτικής και ο παραμερισμός των δυνάμεων που τη στηρίζουν από την πολιτική εξουσία, αποτελεί προϋπόθεση εξόδου από την κρίση σε όφελος του λαού και της χώρας».

Κατηγορίες:Uncategorized

Σε κινήσεις απελπισίας καταφεύγει η κυβέρνηση, επιστρατεύοντας τα ταμειακά διαθέσιμα δημοσίων φορέων, για να μπαλώσει τις τρύπες των δημοσίων εσόδων.

Οκτώβριος 22, 2017 Σχολιάστε

 

                         Δελτίο Τύπου από το Γραφείο Τύπου της ΛΑΕ            21.9.17

 Γιάννης Τόλιος

 

Με αφορμή τις αντιδράσεις της ΚΕΔΕ, σε εγκύκλιο της κυβέρνησης για την υποχρεωτική κατάθεση των «ταμειακών διαθεσίμων» όλων των δημοσίων φορέων μαζί και των Δήμων, στην Τράπεζα Ελλάδος, ο  Γιάννης Τόλιος, μέλος ΠΓ της ΛΑΕ και υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής δήλωσε ότι: «Η εγκύκλιος της κυβέρνησης για την υποχρεωτική κατάθεση στην Τράπεζα της Ελλάδος, των ταμειακών διαθεσίμων όλων των δημοσίων φορέων (ΝΠΔΔ, Νοσοκομείων, Δήμων, κά), αποτελεί κίνηση απελπισίας για να καλυφθούν οι μαύρες τρύπες των εσόδων και εξυπηρέτησης του χρέους. Παρά την εξωραϊσμένη εικόνα της κυβέρνησης για την πορεία της ελληνικής οικονομίας και του Προϋπολογισμού 2017, τα επίσημα στοιχεία της Τράπεζας Ελλάδος, αποκαλύπτουν ότι τα δημόσια έσοδα στο 8μηνο (Γεν.-Αύγ. ’17) είχαν έλλειμμα -426 εκατ. € και αδυναμία εξυπηρέτησης του βραχυπρόθεσμου χρέους (συμφωνίες επαναγοράς και επαναπώλησης εντόκων γραμματίων ελληνικού δημοσίου), με αποτέλεσμα την υποχρεωτική κατάθεση των ταμειακών διαθεσίμων όλων των φορέων του δημοσίου στην Τράπεζα Ελλάδος.

Από την άλλη η κυβέρνηση κορυφώνει την «αναπτυξιολογία» και το «μύθο» της σωτηρίας από ξένες επενδύσεις, τη στιγμή που η επίσημη εκροή κεφαλαίων στο εξωτερικό είναι πολλαπλάσια (το 2015 εκροή 25 δις, εισροή 2 δις), ενώ οι εγχώριες ιδιωτικές επενδύσεις ήταν μόλις 17,5 δις. Όλα αυτά συμπυκνώνουν τόσο την αποτυχία των Μνημονιακών πολιτικών, όσο και τη πολιτική «πάση θυσία» παραμονή στην ευρωζώνη ως όχημα εξόδου από την κρίση. Επιβεβαιώνεται ότι η μόνη ελπιδοφόρα διέξοδος, σε όφελος του λαού και της χώρας, είναι η απαλλαγή από τα Μνημόνια και την επιτροπεία της ευρωζώνης, η βαθιά διαγραφή του χρέους, το πρόγραμμα παραγωγικής ανόρθωσης και δραστικής μείωσης της ανεργίας, η πάταξη του λαθρεμπορίου και της φοροδιαφυγής, η ανακατανομή εισοδήματος υπέρ των εργαζόμενων, κά, που είναι υπόθεση μιας λαϊκής κυβέρνησης με την ενεργή στήριξη του ελληνικού λαού.

Κατηγορίες:Uncategorized

Ανάπτυξη, Ξένες Επενδύσεις και «Ελ Ντοράντο»

Οκτώβριος 22, 2017 Σχολιάστε

Δημοσιεύθηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» 20-9-2017

του Γιάννη Τόλιου, διδ. Οικονομικών, μέλος ΠΓ της ΛΑΕ

Το θέμα της «Ελ Ντοράντο» έγινε αφορμή να έλθει στο προσκήνιο το ζήτημα της ανάπτυξης και των ξένων επενδύσεων. Παρατηρείται μάλιστα ένας ιδιόμορφος ανταγωνισμός μεταξύ μνημονιακών κομμάτων της αντιπολίτευσης, με πρωταγωνιστή τη ΝΔ και εκπροσώπους επιχειρηματικών ενώσεων, ποιος θα υπερασπιστεί καλύτερα την «Ελ Ντοράντο», ενώ προβάλλονται μονότονα τα «πλεονεκτήματα» των ξένων επενδύσεων στην αναπτυξιακή διαδικασία.

Ο μύθος της ανάπτυξης με ξένες επενδύσεις

Δυστυχώς τη μαγική εικόνα των «ξένων άμεσων επενδύσεων» (ΞΑΕ) στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, την καλλιεργεί σταθερά και η κυβέρνηση με αποκορύφωμα το Gr-Ιnvest του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Ωστόσο πρόκειται για παραπλάνηση του ελληνικού λαού για να εξωραϊστούν τα παρατεταμένα αναπτυξιακά αδιέξοδα και η εκρηκτική αύξηση της ανεργίας, από τα ακραία μέτρα λιτότητας και την «πάση θυσία» παραμονή στην ευρωζώνη που ακολουθεί η κυβέρνηση όπως και οι προηγούμενες ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Όμως με βάση την ιστορική πείρα ιδιαίτερα της τελευταίας δεκαετίας, οι ΞΑΕ δεν δικαιώνουν το μύθο του «οχήματος» ανάπτυξης που καλλιεργούν οι εκπρόσωποι της εγχώριας ολιγαρχίας και των πολιτικών δυνάμεων του Μνημονιακού τόξου. Διότι, πρώτον, το ύψος τους στην ελληνική οικονομία την τελευταία δεκαετία ήταν ένα μικρό μέρος των συνολικών επενδύσεων (κατά μέσο όρο 3 δις το χρόνο ή 10% του συνόλου των δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων). Δεύτερον, οι ξένες επενδύσεις δεν είναι κατά κανόνα νέες παραγωγικές επενδύσεις, αλλά αφορούν ιδιωτικοποιήσεις ΔΕΚΟ, δημόσιας περιουσίας, τραπεζών, κερδοφόρων ιδιωτικών μονάδων, ακίνητα, κά. Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Uncategorized

Νέοι βαρόνοι των media και τα Mega-χρέη σε βάρος του ελληνικού λαού

Σεπτεμβρίου 13, 2017 Σχολιάστε

του Γιάννη Τόλιου

Οι ανακατατάξεις στο χώρο των «μ.μ.ε.» αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της κρίσης του αστικού συστήματος κυριαρχίας. Τα τελευταία χρόνια οι ανακατατάξεις έχουν ενταθεί εξ αιτίας των Μνημονιακών μέτρων και της «επιτροπείας» των υπερεθνικών ελίτ Βρυξελών και Βερολίνου. Ιδιαίτερα με αφορμή την έκδοση των νέων ραδιοτηλεοπτικών αδειών, βγήκε στην επιφάνεια το ανταγωνιστικό «σύστημα διαπλοκής», εκπροσώπων της οικονομικής ολιγαρχίας, της πολιτικής ελίτ του αστικού συστήματος και των βαρόνων των media. Το «σύστημα» επιχειρεί την ανασυγκρότηση του με νέους «παίκτες», φορτώνοντας ταυτόχρονα ….«εν τις πολλές αμαρτίαις» δράση του στις πλάτες του ελληνικού λαού.

Τα κυρίαρχα media ….«κήπος του κακού»

Τα σύγχρονα «μ.μ.ε.», έντυπα-ραδιοτηλεοπτικά-ηλεκτρονικά, ιδιωτικά και δημόσια, λειτουργούν ως ιδεολογικοί μηχανισμοί χειραγώγησης και παραπληροφόρησης της «κοινής γνώμης», υπέρ των συμφερόντων του αστικού συστήματος. Ταυτόχρονα εξυπηρετούν τα ιδιαίτερα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα των ιδιοκτητών τους, λαμβάνοντας ως αντιπαροχή ευνοϊκές ρυθμίσεις, για την πολιτική στήριξη που παρέχουν.

Ειδικότερα την τελευταία πενταετία, όλοι ανεξαιρέτως οι ιδιοκτήτες των μεγάλων «μ.μ.ε.» (εφημερίδων και ραδιοτηλεοπτικών μέσων), είχαν εκ μέρους των κυβερνήσεων, σκανδαλώδη ευνοϊκή μεταχείριση, με παροχή «θαλασσοδανείων» και την εξασφάλιση διαφημίσεων, πέρα από την απουσία άδειας λειτουργίας με αντίστοιχο τίμημα. Ειδικότερα τα δάνεια που είχαν συνάψει οι 11 μεγαλύτερες «μιντιακές» επιχειρήσεις το 2015 από τις συστημικές τράπεζες (Εθνική, Πειραιώς, Alpha, Eurobank), προσέγγιζαν το 1 δις €. Ειδικότερα το Mega-Τηλέτυπος, είχαν πάρει 70 εκατ., ο ΔΟΛ 197 εκατ., η Πήγασος-Έθνος 157 εκατ., η ΙΡΙΣ (ΔΟΛ-Πήγασος) 25 εκατ., ο Αντέννα-Μακεδονία 169 εκατ., ο Σκάϊ-Καθημερινή 105 εκατ., ο STAR 56 εκατ., η Alpha-Demco 14 εκατ., το Πρώτο Θέμα 11 εκατ. κλπ.

Το μεγαλύτερο μέρος των παραπάνω δανείων, είναι σήμερα «κόκκινα» με πρωταγωνιστές τα δάνεια των συγκροτημάτων ΔΟΛ (όμιλος Λαμπράκη-Ψυχάρη) και «Πήγασος» (όμιλος Μπόμπολα), συνολικού ύψους 453 εκατ. €. («Εφ/Συν», 18.10.15) Παράλληλα σημαντικό μέσο στήριξης των «μ.μ.ε.» είναι τα «διαφημιστικά πακέτα» από δημοσίους φορείς και τράπεζες. Ειδικότερα το 2015, σε σύνολο 14 εκατ. διαφημιστικής δαπάνης εκ μέρους των τραπεζών, το μεγαλύτερο μέρος πήγε σε 11 συστημικά συγκροτήματα «μ.μ.ε.». Ειδικότερα ο ΔΟΛ (Ψυχάρης) πήρε 2,9 εκατ., ο Πήγασος-Έθνος (Μμπόμπολας) πήρε 2,4 εκατ., ο Τηλέτυπος-Mega (Ψυχάρης-Μπόμπολας-Βαρδινογιάννης) 2 εκατ., το STAR (Βαρδινογιάννης) 1 εκατ., η Καθημερινή-Σκάϊ (Αλαφούζος) 3,4 εκατ., ο Αντέννα (Κυριακού) 2,1 εκατ., κλπ.

Η άλλη όψη της ασυδοσίας των βαρόνων των media, είναι η «ντε φάκτο», πέρα από τη «ντε γιούρε» (Μνημονιακή), κατάργηση θεμελιωδών δικαιωμάτων των εργαζόμενων. Η μείωση του κύκλου εργασιών λόγω κρίσης και η λαφυραγώγηση των εταιριών με θαλασσοδάνεια υπέρ των ιδιοκτητών και οι υψηλές αμοιβές των «τηλεπερσόνων» (golden boys), οδήγησαν πολλές εταιρίες σε αρνητικά αποτελέσματα, με κύρια θύματα τους εργαζόμενους. Με βάση τα επίσημα στοιχεία το 2016, στα ιδιωτικά κανάλια εθνικής εμβέλειας απασχολούσαν περίπου 2.000 εργαζόμενους σε συνθήκες διαρκών μειώσεων προσωπικού, απολύσεων, ατομικών συμβάσεων, απανωτών περικοπών και καθυστερήσεων στην καταβολή δεδουλευμένων, καταπάτησης ωραρίων εργασίας, αντικατάσταση μισθολογίων με προσωρινές συμβάσεις και μπλοκάκια κά. Επίσης πολλοί εργαζόμενοι δηλώνονταν από τους καναλάρχες ως εργαζόμενοι μερικής απασχόλησης, ενώ οι απασχολούμενοι σε εργολάβους (εξωτερικούς παραγωγούς) για τις πρωινές ή μεταμεσονύκτιες εκπομπές ήταν απλήρωτοι για μήνες και αδιευκρίνιστες συνθήκες εργασίας. Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Uncategorized

Η λύση στο χρέος δεν είναι, η «ποσοτική χαλάρωση», ούτε η «προσφυγή στις αγορές».!

Σεπτεμβρίου 13, 2017 Σχολιάστε

Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ Οικονομικών, μέλος Π.Γ. της ΛΑΕ

Η διάψευση μια ακόμα φορά των ελπίδων για ρύθμιση του χρέους στο Eurogroup της 22ης Μάη, δείχνει τις ανεδαφικές προσδοκίες για το επόμενο της 15ης Ιουνίου ή τη Σύνοδο Κορυφής των ηγετών της ΕΕ μια βδομάδα αργότερα. Το έργο έχει ξαναπαιχθεί από όλες τις Μνημονιακές κυβερνήσεις (Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά, Τσίπρα). Αν αρχικά υπήρχαν δικαιολογίες και ψευδαισθήσεις, σήμερα είναι καθαρός πολιτικός ραγιαδισμός η εμμονή σε αυτήν την πολιτική, με δραματικές συνέπειες στον ελληνικό λαό και στη χώρα.

Η ρύθμιση του χρέους δεν είναι υπόθεση καλών προθέσεων, «καλών μαθητών», συνεχών οσφυοκαμψιών …ή ευχέλαιων στους δανειστές.! Η ευρωζώνη και η ΕΕ στηρίζονται «στην ισχύ και τον ανταγωνισμό» και έχουν στο DNA τους ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα, τοκογλυφική συμπεριφορά και επιβολή της βούλησης των ισχυρών στους αδύναμους. Αυτό συμπληρώνεται από την εθελόδουλη υποταγή της εγχώριας οικονομικής ελίτ και πολιτικών εκπροσώπων της, για τη διασφάλιση των προνομίων και την κυριαρχίας τους, έχοντας σημαία την …..«πάση θυσία» παραμονή στο ευρώ.

Αντί να βγουν τα αναγκαία διδάγματα από τις καταστροφικές συνέπειες των Μνημονίων (καταβαράθρωση οικονομίας, λαφυραγώγηση δημόσιας περιουσίας, λεηλασία λαϊκών εισοδημάτων, εξανδραποδισμός νέων και φτωχοποίηση λαού), επιμένουν για κάποια «ρυθμισούλα», καλλιεργώντας μύθους για τον παράδεισο της «ποσοτικής χαλάρωσης» και «προσφυγής στις αγορές».! Ωστόσο οι πάντες αναγνωρίζουν (οικονομικοί αναλυτές και συστημικοί φορείς), ότι το χρέος δεν μπορεί να γίνει «βιώσιμο» (εξωφλήσιμο) χωρίς τη βαθιά απομείωση του. Με παράταση χρόνου εξόφλησης και μείωση επιτοκίων δεν γίνεται βιώσιμο. Από την άλλη είναι αδύνατο να επιτευχθούν πρωτογενή πλεονάσματα 3.5% του ΑΕΠ σε βάθος χρόνου για την εξυπηρέτηση του.

Όσον αφορά την «ποσοτική χαλάρωση» (αγορά κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ και παροχή ρευστότητας την οικονομία), δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Στην καλύτερη περίπτωση πρόκειται για συνολική πιστωτική επέκταση μέσω τραπεζών 3-4 δις € η οποία αποτελεί «σταγόνα στον ωκεανό». Ούτε φυσικά η «προσφυγή στις αγορές» αποτελεί λύση (ακόμα κι αν γίνει με σχετικά χαμηλά επιτόκια), δεδομένου ότι αυξάνει το δανεισμό και τις δαπάνες εξυπηρέτησης του, κάνοντας πιο ανυπόφορη τη θηλιά του χρέους.

Η αναστολή πληρωμής των τοκοχρεολυσίων είναι η μόνη λύση

Η μόνη λύση που μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα και να πιέσει τους δανειστές για απομείωση του χρέους (βαθιά διαγραφή) είναι η αναστολή πληρωμής των τοκοχρεολυσίων (κατά μέσο όρο 15 δις το χρόνο ως το 2020, ενώ στα επόμενα φθάνει 25-30 δις). Με την αναστολή πληρωμής δεν έχουμε ανάγκη κανενός είδους δανεισμο, ενώ αξιοποιούμε τα κονδύλια εξυπηρέτησης  του χρέους για επανεκκίνηση της οικονομίας, αύξηση της απασχόλησης, του εισοδήματος και έξοδο της οικονομίας από την κρίση. Το διεθνές δίκαιο είναι με το μέρος μας.! Η μονομερής αναδιάρθρωση χρέους αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα των κρατών (επίσημη απόφαση του ΟΗΕ το Σεπτέμβρη 2015). Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Uncategorized

Έξι «μύθους» θα σας πω ….που μας λένε οι κυβερνώντες

Σεπτεμβρίου 13, 2017 Σχολιάστε

                                                                    

      του Γιάννη Τόλιου,  μέλους Π.Γ. της ΛΑΕ, υπεύθυνου Οικονομικής Πολιτικής

Όσο τα μνημονιακά μέτρα βυθίζουν τους εργαζόμενους, συνταξιούχους και ευρύτερα λαϊκά στρώματα στη φτωχοποίηση, καταβαραθρώνουν την οικονομία και καταργούν ουσιαστικά την εθνική και λαϊκή κυριαρχία, τόσο υπουργοί και στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό, επιχειρούν με απόκρυψη της αλήθειας, τον εξωραϊσμό της οικονομικής κατάστασης και την κατασκευή «μύθων», για να δημιουργήσουν ανεδαφικές προσδοκίες, να παραλύσουν τις κοινωνικές αντιδράσεις και να παρατείνει την παραμονή της στην εξουσία. Θα αναφερθούμε συνοπτικά σε έξι «μύθους» που προβάλλονται τελευταία, από τους μηχανισμούς του Μαξίμου και όλο το media-κό κατεστημένο των κυρίαρχων «μ.μ.ε».

Μύθος 1ος: Πρωτογενή πλεονάσματα ….νέο success story !

Με τις συνεχείς περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών και αναπτυξιακών κονδυλίων, τη συνεχιζόμενη φορολεηλασία σε βάρος μισθωτών και λαϊκών εισοδημάτων, την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών αγροτών και ελευθερο-επαγγελματιών, το φοροκυνηγητό και τις κατασχέσεις για οφειλές στο δημόσιο, έχει γίνει εξισορρόπηση των δημοσίων εσόδων και δαπανών, με αποτέλεσμα ένα «πρωτογενές πλεόνασμα» το οποίο κατευθύνεται στην πληρωμή τόκων του δημοσίου χρέους (το 2016 από πλεόνασμα 6,9 δις, τα 5,6 δις πήγαν για τόκους). Ωστόσο το λεγόμενο «πλεόνασμα» δεν είναι πλεόνασμα «παραγωγής» εισοδήματος (το ΑΕΠ από την αρχή της κρίσης και εφαρμογή των Μνημονίων έχει αρνητικό πρόσημο). Πρόκειται αντίθετα για πλεόνασμα «αιματηρής αναδιανομής» εισοδήματος σε βάρος εργαζόμενων και λαϊκών στρωμάτων και εκρηκτικής ανεργίας λόγω υφεσιακού χαρακτήρα των μνημονιακών μέτρων. Ωστόσο κι αυτό το «πρωτογενές πλεόνασμα», είναι σε μεγάλο βαθμό «εικονικό», διότι αποκρύπτει με επιπλέον αλχημείες δαπάνες (4-5 δις οφειλές σε προμηθευτές του δημοσίου, μεγάλη καθυστέρηση απονομής συντάξεων σε 400.000 νέους συνταξιούχους, κά). Η κομπορρημοσύνη της κυβέρνησης για τα θεαματικά πλεονάσματα το 2016, αποτελούν καθαρή κοροϊδία, ακόμα κι αν κάποιο μικρό μέρος επιστραφεί με μορφή συσσιτίων και άλλων μικροπαροχών σε φτωχούς.

Μύθος 2ος. Μέτρα – «αντίμετρα» = 5-0

Η κυβέρνηση για να θολώσει τα νερά» του νέου πακέτου αντιλαϊκών μέτρων 2018-21, ισχυρίζεται ότι εκτός από τα «μέτρα» θα υπάρχουν και «αντίμετρα» και τελικά θα είμαστε… «μια η άλλη».! Όμως αν έτσι έχουν τα πράγματα, γιατί τόσος θόρυβος για «σκληρές διαπραγματεύσεις», γιατί ταξίδια και συνεχείς συσκέψεις στο eurogroup, κά; Στην πραγματικότητα το σχήμα «μέτρα-αντίμετρα» είναι μια ακόμα κουτοπονηριά για να μπερδέψουν το λαό, ανά από την άλλη αποκαλύπτει την ποιότητα των κυβερνώντων.! Τα «μέτρα» είναι συγκεκριμένα με ισχυρές δεσμεύσεις εφαρμογής και δραματικές συνέπειες στον ελληνικό λαό, ενώ τα «αντίμετρα» θα έλθουν «εφ’ όσον» και «εάν» επιτευχθεί η υπερκάλυψη των μέτρων. Σύμφωνα με το «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής» (ΜΠΔΣ) 2018-2021 που κατατέθηκε στη Βουλή, τα πρόσθετα μέτρα ανέρχονται σε 5,396 δις, τα οποία με τα μέτρα 8,652 δις που έχουν ήδη ληφθεί και εφαρμόζονται ή θα εφαρμοστούν ως το καλοκαίρι του 2018, ανεβάζουν το συνολικό λογαριασμό των μέτρων από τον Αύγουστο του 2015 ως το 2021, σε 14,048 δις €.!! Ιδιαίτερα τα μέτρα που αφορούν τη μείωση του αφορολόγητου, τις περικοπές συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων (οικογενειακά, ανεργίας, ΕΚΑΣ κά), θα είναι ιδιαίτερα επώδυνα για εργαζόμενους και λαϊκά στρώματα. Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Uncategorized